Uzasadnienie
Starosta M. decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego uznał A. T. z dniem [...] lutego 2001 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku od dnia [...] lutego 2001 r. w wysokości 446,70 zł miesięcznie.
Następnie Starosta M. decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], na podstawie art. 25 ust 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit b ustawy z dnia14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r., nr 6 poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o utracie przez A. T. prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2002 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., powołując się na art. 9 ust 1 pkt 14 lit a, art. 2 ust 1 pkt 2 lit c w związku z art. 33 ust 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99 poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), orzekł o utracie przez A. T. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2001 r.
W uzasadnieniu decyzji podał, że z posiadanych dokumentów wynika, że ww. nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W wyniku rozpatrzenia odwołania A. T. od decyzji Starosty M. z dnia [...] sierpnia 2004 r. orzekającej o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późń. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy i decyzji organu I instancji stwierdził, że decyzja jest wadliwa, a organ I instancji winien wznowić postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień strony do nabycia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji.
Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 –Kodeksu postępowania administracyjnego Starosta M. wznowił postępowanie w sprawie, jak podał, ustalenia uprawnień A. T. do nabycia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku.
Następnie ten sam organ decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 – Kodeksu postępowania administracyjnego, po wznowieniu postępowania uchylił decyzję nr [...] o uznaniu z dniem [...] lutego 2001 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2001 r. w wysokości 446,70 zł miesięcznie oraz decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2002 r. Jednocześnie orzekł o odmowie uznania z dniem [...] lutego 2001 r. ww. za osobę bezrobotną.
W motywach decyzji organ podał, że w dniu [...] lutego 2001 r. A. T. została zarejestrowana jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. W dniu [...] lutego 2001 r. została wydana decyzja o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku z dniem [...] lutego 2001 r. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. ww. za okres od dnia [...] lutego 2001 r. do [...] września 2003 r. została przyznana renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W myśl obowiązujących wówczas przepisów art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58 poz. 514), jak również obecnie obowiązującego przepisu art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99 poz. 1001) nie spełniła warunków do uznania za osobę bezrobotną od dnia [...] lutego 2001 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji Starosty M. z dnia [...] października 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach decyzji podał, że po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Starosty M. uznając ją za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym.
Decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. A. T. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażając pogląd, że wobec treści wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia [...] kwietnia 2004 r., w którym przyznano jej prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od dnia [...] lutego 2001 r. do dnia [...] września 2003 r., powinien jej przysługiwać status osoby bezrobotnej od dnia [...] października 2003 r. do chwili obecnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analizując skargę w tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą się ostać z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Przypomnieć w związku z tym należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145 a § 1 kpa.
Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. W związku z tym w orzecznictwie i literaturze prawniczej podkreśla się, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania.
Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją (a także określonymi postanowieniami). Granice wznowieniowego postępowania wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia).
Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa).
Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera następną fazę postępowania w sprawie wznowienia postępowania, to jest wszczyna tzw. postępowanie rozpoznawcze. Celem tego postępowania rozpoznawczego jest ustalenie istnienia podstawy wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (postanowienia). Badanie sprawy o wznowienie postępowania w zakresie określonym w art. 151 § 1 i art. 151 § 2 kpa może zatem nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
Z powyższego wynika, że postanowienie przewidziane w art. 149 § 1 kpa powinno dokładnie wyznaczać zakres wznowieniowego postępowania. Musi zatem określać nie tylko podstawy wznowienia, ale także indywidualizować, dokładnie oznaczać decyzje rozstrzygające sprawę, w której wznawia postępowanie.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji dotyczyły uchylenia decyzji z dnia [...] października 2004 r. o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku oraz decyzji z dnia [...] marca 2002 r. o utracie prawa do zasiłku, mimo że w aktach nie ma żadnego postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego tymi rozstrzygnięciami. Z akt wynika jedynie, że Starosta M. postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień Pani A. T. do nabycia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, nie wskazując nawet kiedy i czy w ogóle przed wznowieniem podjęto w tym zakresie ostateczne decyzje administracyjne.
Ponadto w ocenie Sądu w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki wznowienia opisane w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a wskazane w postanowieniu z dnia [...] października 2004 r. jako podstawa wznowienia.
Art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazuje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję.
Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu:
- - po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe,
- - po drugie nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej,
- - po trzecie nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty M. z dnia [...] października 2004 r. zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 145 § 1, art. 149 § 1, art. 151 § 1 kpa. Dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 132, art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 134 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.