Uzasadnienie
Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] odmówił K.K. przyznania emerytury specjalnej. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 82 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) Prezes Rady Ministrów w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w ustawie, oraz że przyznanie emerytury lub renty na podstawie tego upoważnienia ma charakter uznaniowy. Organ wyjaśnił, że przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych brana jest pod uwagę sytuacja bytowa wnioskodawcy, jednak nie stanowi ona jedynego kryterium przyznania tych świadczeń. Podał również, że świadczenie specjalne może być przyznane osobie znajdującej się w trudnej sytuacji bytowej, niezdolnej do pracy z uwagi na wiek lub stan zdrowia, o ile w sprawie występują też inne okoliczności, wskazujące na jej szczególny charakter. Okolicznościami tymi, jak wskazał organ, mogą być m.in. wybitne zasługi wnioskodawcy w jakieś dziedzinie np. kultury.
Organ stwierdził, że okoliczności wynikające ze złożonego przez K.K. wniosku oraz z załączonych do niego dokumentów nie dają podstaw przyznania jej emerytury specjalnej.
Prezes Rady Ministrów, powołując się na pismo skarżącej z dnia [...] grudnia 2005 r., rozpoznał sprawę w trybie przewidzianym w rozdziale 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "kpa", i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy wydał w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] listopada 2005 r. o odmowie przyznania K.K. emerytury specjalnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zakwestionowała decyzję ostateczną oraz decyzję ją poprzedzającą, a także wniosła o jej uchylenie. Wnosząca skargę stwierdziła, że organ nie rozpoznał wszystkich okoliczności sprawy oraz podkreśliła swoją trudną sytuację materialną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd rozpoznawał sprawę w trybie uproszczonym w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżąca. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] odmawiająca K.K. przyznania emerytury specjalnej został doręczona skarżącej w dniu [...] grudnia 2005 r. W decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] organ stwierdził, iż jest ona wydawana na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2005 r. Wskazywane przez organ pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] grudnia 2005 r. tj. przed otrzymaniem przez skarżąca decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2005 r. Pismo to nie mogło stanowić więc wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją.
W konsekwencji należy stwierdzić, że decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2005 r. została wydana bez wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność ta powoduje, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.