Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 857/11 uwzględnił skargę W. W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i uchylił powyższe postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że skoro skarżący wskazał w postępowaniu administracyjnym adres zamieszkania za granicą, to organ winien był wezwać skarżącego w trybie art. 40 § 4 i 5 kpa do wskazania pełnomocnika do doręczeń w Polsce. W ocenie Sądu takie działanie organu było niezbędne do prawidłowego doręczenia skarżącemu rozstrzygnięć w sprawie.
W dniu [...] listopada 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu na adres jego siostry, wskazanej przez skarżącego w postępowaniu sądowym II SA/Wa 857/11 jako pełnomocnik do doręczeń w Polsce.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. W. zarzucił organowi bezpodstawne skierowanie zaskarżonej decyzji na adres jego siostry. Stwierdził, że pełnomocnik do doręczeń został przez niego ustanowiony na potrzeby postępowania sądowego w sprawie II SA/Wa 857/11, nie zaś na potrzeby postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wskazał, że skierowanie korespondencji dla skarżącego na adres jego siostry zostało podyktowane zasadą szybkości postępowania. Wyjaśnił, że w jego ocenie ustanowienie pełnomocnika do doręczeń w Polsce w postępowaniu sądowym miało skutek również w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast zgodnie z art. 53 § 1 cytowanej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie W. W. złożył skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] przedwcześnie, tj. zanim doręczono mu powyższą decyzję.
W ocenie Sądu bowiem organ nie ustalił prawidłowo adresu do doręczeń skarżącego, a co za tym idzie nie doręczył skarżącemu zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie organu, że ustalony w postępowaniu sądowym pełnomocnik do doręczeń, pozostaje również pełnomocnikiem do doręczeń w postępowaniu administracyjnym. Należy bowiem zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego i ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrębnie regulują te instytucje na potrzeby odrębnych postępowań – przed organem administracyjnym i przed sądem administracyjnym. Obie ustawy przewidują też odmienny tryb ustanowienia takiego pełnomocnika, a w przypadku braku ustanowienia pełnomocnika wiążą z tym faktem inne skutki prawne.
W niniejszej sprawie, jak zostało to już wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 857/11, organ winien stosownie do treści art. 40 § 4 i 5 kpa pouczyć stronę o możliwości ustanowienia pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach zaniechania tego obowiązku – o pozostawianiu przeznaczonych dla tej strony pism w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Dopiero bowiem po ustaleniu tej kwestii będzie możliwe prawidłowe doręczenie skarżącemu decyzji z dnia [...] listopada 2011 r.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę W. W. za wniesioną przedwcześnie, przed prawidłowym doręczeniem mu zaskarżonej decyzji i jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił.