Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. Z. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, z uwagi na złożenie jej po terminie.
Postanowienie to S. Z. odebrał w dniu 22 marca 2012 r., natomiast pismem z dnia 27 marca 2012 r. złożył – za pośrednictwem organu – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku skarżący podniósł, że skargę nadał za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], z tym że złożył ją w sekretariacie Komendanta Miejskiego Policji w [...], zgodnie z obowiązującą drogą służbową. Ponadto wskazał, że decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji odebrał u swojego przełożonego w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i został przy tym poinformowany, że jeżeli się z nią nie zgadza, to może złożyć skargę do sądu administracyjnego. Podkreślił, że o tym gdzie dokładnie ma zostać złożona skarga, nie został pouczony. Podniósł, że w decyzji napisano jedynie, że skargę należy złożyć za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, bez podania, gdzie fizycznie skarga ma zostać złożona.
Skarżący wskazał przy tym, że jego zdaniem, mógł skargę złożyć również w Komendzie Miejskiej Policji w [...], z uwagi na znajdujące się w [...] wydziały zamiejscowe [...] Komendy Wojewódzkiej Policji.
W związku ze złożonym wnioskiem, [...] Komendant Wojewódzki Policji, wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ podniósł, że twierdzenia S. Z., iż pouczenie zawarte w rozkazie personalnym z dnia [...] października 2011 r. było mało precyzyjne, nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że powoływanie się na funkcjonujące w [...] sekcje wydziałów Komendy Wojewódzkiej Policji [...] świadczy o nieznajomości organizacji, struktury oraz zakresu kompetencji organów formacji, w której służy skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwaną dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z treści powyższego artykułu wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonych czynności procesowych, które muszą wystąpić łącznie. Do przesłanek tych zaliczyć należy wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi, od niej bowiem zależy rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jako że jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy skarga uchybia 30-dniowemu terminowi do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. Z., z uwagi na wniesienie jej po terminie. W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stwierdzić również należy, że wniosek o przywrócenie terminu odpowiada wymaganiom formalnym.
Kolejną przesłanką podlegającą wyjaśnieniu jest, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wskazać należy, że skarżący zachował siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem postanowienie o odrzuceniu skargi otrzymał w dniu 22 marca 2012 r., a wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą, złożył - za pośrednictwem organu –do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 marca 2012 r. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku upływał z dniem 29 marca 2012 r.
Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Należy wskazać, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zaliczyć można: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar czy inną katastrofę, a zatem zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Konieczność uprawdopodobnienia braku winy oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją, iż – mimo swej staranności – nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie określonej czynności. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie.
Skarżący w swoim wniosku podniósł, że nie został pouczony o tym gdzie dokładnie ma zostać złożona skarga oraz gdzie fizycznie ma zostać złożona. Jednocześnie wskazał, że mógł skargę złożyć również w Komendzie Miejskiej Policji w [...], z uwagi na znajdujące się w niej wydziały zamiejscowe [...] Komendy Wojewódzkiej Policji.
Zdaniem Sądu, powołane okoliczności nie uzasadniają braku winy skarżącego, gdyż nie sposób dopatrzyć się w złożonym wniosku o przywrócenie terminu obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w prawidłowym i terminowym jego złożeniu. Organ bowiem prawidłowo pouczył skarżącego o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji. Fakt wręczenia przez przełożonego oraz poinformowania skarżącego o możliwości złożenia skargi nie świadczy, że ewentualną skargę należy traktować jako korespondencję służbową. Dodatkowo wskazać należy, że skarga do sądu administracyjnego jest pismem procesowym wszczynającym postępowanie sądowoadmnistracyjne i z tego powodu nie można jej traktować jako pisma, które podlega rejestracji w drodze służbowej.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi i na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.