Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 17 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 28/19

Uzasadnienie

Zaskarżonym aktem, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Wojewody [...] z [...] października 2018 r., którym – wobec wniosku p. D. F., zwanego dalej "Wnioskodawcą" - odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2009 r., w części dotyczącej nieprzyznania Wnioskodawcy prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

1. - Wnioskodawca zgłosił się w celu rejestracji, jako osoba bezrobotna [...] czerwca 2009 r.; decyzją z [...] czerwca 2009 r. orzeczono o uznaniu go - z dniem [...] czerwca 2009 r. - za osobę bezrobotną oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r.; następnie – orzeczeniem z [...] września 2009 r. - Prezydent [...] przyznał Wnioskodawcy prawo do zasiłku dla bezrobotnych - od [...] września 2009 r. do [...] grudnia 2009 r.,
2. - [...] czerwca 2018 r. Wnioskodawcy złożył pismo, w którym wniósł o "przywrócenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za resztę okresu przysługiwania tego świadczenia, obejmującą cześć niewypłaconą (art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). "; pismem z [...] lipca 2018 r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek "złożony w dniu [...].06.2018 r. zawiera żądanie o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania oraz stwierdzenie nieważności drugiego myślnika decyzji wydanej dnia [...] czerwca 2009 roku."; jako podstawę stwierdzenia nieważności części decyzji wskazano art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.; w ocenie Wnioskodawcy, decyzja miała istotną wadę prawną, polegającą na błędnym pouczeniu,
3. - jednym z trybów weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, jakie wymienia się w art. 16 § 1 zd. 2 K.p.a., jest stwierdzenie jej nieważności; tryb ten umożliwia eliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych szczególnie ciężkimi wadami materialnoprawnymi; ciężar gatunkowy tych wad powoduje, że - gdy rzeczywiście wystąpiły - nie wystarczy uchylenie decyzji ze skutkiem ex nunc; trzeba stwierdzić jej nieważność - orzec, że w chwili wydawania - ex tunc - była ona nieważna; orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji jest wydawane w wyniku ustalenia istnienia jednej z przesłanek pozytywnych, ustanowionych w art. 156 § 1 K.p.a.,
4. - postępowanie nieważnościowe ma charakter nadzwyczajny, samodzielny i całkowicie odrębny w stosunku do postępowania zwykłego; stanowi wyjątkową instytucję, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, gdy wydana w sprawie decyzja była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad prawnych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.,
5. - jak stanowi 156 § 1 K.p.a., stwierdza się nieważność decyzji:
6. 1) wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości;
7. 2) wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
8. 3) dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
9. 4) skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie;
10. 5) niewykonalnej w dniu jej wydania, gdy jej niewykonalność ma charakter trwały;
11. 6) wywołującej - w razie jej wykonania - czyn zagrożony karą;
12. 7) zawierającej wadę, powodującą jej nieważność z mocy prawa,
13. - przesłanki te odnoszą się do wadliwości samej decyzji, a nie postępowania, w którym tę decyzję podjęto; usunięcie wad proceduralnych możliwe jest w wyniku wdrożenia innego nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie wznowieniowe, przewidziane w art. 145 i następnych K.p.a.; odmiennie od postępowania wznowieniowego, postępowanie nieważnościowe ma charakter kasacyjny; organ orzekający ogranicza się w nim jedynie do analizy i pełnej oceny decyzji, co do zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności; nie kończy się też ono merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, w której podjęto decyzję objętą tym trybem; służy ustaleniu zaistnienia, bądź też nie, przesłanek, wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a.,
14. - zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania podlegającego ocenie w trybie nieważnościowym aktu; w razie ustalenia istnienia jednej z podstaw nieważności sprawa, w której podjęto decyzję uznaną za nieważną, wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem - podlega ponownemu rozpoznaniu i merytorycznemu rozstrzygnięciu przez organ, który wydał decyzję obarczoną kwalifikowaną wadliwością,
15. - przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że wydając [...] czerwca 2009 r. decyzję o uznaniu Wnioskodawcy - z dniem [...] czerwca 2009 r. - za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ działał na postawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w brzmienie na dzień wydania tego orzeczenia; decyzja składa się z dwóch elementów - rozstrzyga status Wnioskodawcy oraz przysługiwanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych; podstawy prawne regulujące powyższe kwestie są odrębne,
16. - w części dotyczącej statusu osoby bezrobotnej, decyzja była prawidłowa; Wnioskodawca spełniał bowiem przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia,
17. - w myśl art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia do zadań samorządu powiatu - w zakresie polityki rynku pracy - należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie łub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów; jednocześnie - zgodnie z treścią art. 10 ust. 7 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia - w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań, wynikających z ustawy - jeżeli ustawa nie stanowi inaczej - organem właściwym jest starosta; ponieważ Wnioskodawca zamieszkiwał na terenie W., organem właściwym do jego rejestracji i rozstrzygnięcia kwestii przysługiwania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych był Prezydent [...]; w konsekwencji nie zaistniała przesłanka, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.,
18. - materialnoprawną podstawę decyzji z [...] czerwca 2009 r. stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia w ówczesnym brzmieniu; stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym urzędzie, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych, trwających łącznie dłużej niż 30 dni,
19. - z materiału dowodowego wynika, że w dniu rejestracji Wnioskodawca przedstawił świadectwo pracy wystawione:
20. - [...] maja 2009 r., przez [...] Kolej Dojazdową Sp. z o.o., zwaną dalej "Spółką"; wynika zeń, że - w okresie [...] lutego do [...] maja 2009 r. – był tam zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy;
21. - [...] lutego 2009 r., przez "[...]" S.A.; wynika zeń, że - w okresie [...] września 2007 r. do [...] grudnia 2008 r. - był zatrudniony najpierw w "[...]" S.A. a potem "[...]" S.A. w pełnym wymiarze czasu pracy,
22. - wobec tego Wnioskodawca spełnił warunek, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia,
23. - istota sporu sprowadzała się do oceny, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie odmówiono Wnioskodawcy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych; odmowę tą organ uzasadniał brzmieniem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia; przepis ten - w pkt 1-9 - wymienia enumeratywnie przesłanki, których wystąpienie pozbawia bezrobotnego prawa do zasiłku; zgodnie z pkt 2 tej regulacji, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy - Kodeks pracy; w takim przypadku zasiłek przysługuje, po okresie 90 dni od zarejestrowania się - art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia,
24. - literalne brzmienie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia odnosi się do wszystkich stosunków pracy, niezależnie od wymiaru czasu pracy i wysokości osiąganego wynagrodzenia; przy jego interpretacji należy jednak uwzględnić przede wszystkim cel przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania; następnie - poprzez jego pryzmat - ocenić zaistniałe w danej sprawie okoliczności,
25. - jak wynika z niekwestionowanych ustaleń w sprawie, bezpośrednio przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny, Wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na pełnym etacie w Spółce; dany stosunek pracy ustał [...] maja 2009 r., na skutek rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron - art. 30 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks pracy; dołączone wówczas do sprawy dokumenty nie wskazywały, aby do rozwiązania umowy o pracę doszło w trybie art. 55 § 11 ustawy - Kodeks pracy, ani że Wnioskodawca rozwiązał umowę o pracę z powodu zmiany miejsca zamieszkania,
26. - faktem jest, że stosunek pracy Wnioskodawcy ze Spółką ustał na skutek rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron - dowód: przedstawione przez Wnioskodawcy w dniu rejestracji świadectwo pracy z [...] maja 2009 r.; jednocześnie Wnioskodawca nie przedstawił dokumentów wskazujących, że do rozwiązania umowy o pracę doszło w trybie art. 55 § 11 ustawy - Kodeks pracy; rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2009 r. o uznaniu Wnioskodawcy za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r. – gdy decyzją z [...] września 2009 r. przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od [...] września 2009 r. - jest wobec tego prawidłowe - zgodne z obowiązującymi przepisami; potwierdza to Wnioskodawca, który - w piśmie z [...] listopada 2018 r. - wskazał: "Gdy była wydana, nie istniały żadne argumenty motywujące wniesienie odwołania w terminie czternastu dni od momentu jej doręczenia",
27. - powoduje to, że nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
28. - decyzja z [...] czerwca 2009 r. jest jedynym rozstrzygnięciem w kwestii uznania Wnioskodawcy - z dniem [...] czerwca 2009 r. - za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r.; nie zaistniała wiec przesłanka, o której mowa w 156 § 1 pkt 3 K.p.a.; określona w tym przepisie przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata - ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie,
29. - organ skierował decyzję z [...] czerwca 2009 r. do Wnioskodawcy, będącego stroną postępowania w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku; stosownie do art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek; wobec tego decyzja nie została wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.
30. - wobec treści art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazano, że wadą nieważności dotknięta jest decyzja niewykonalna w dniu jej wydania, gdy jej niewykonalność ma charakter trwały; decyzja jest niewykonalna gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu, wynikająca z określonych przepisów prawa, lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej; nie stanowią natomiast powodu niewykonalności ani przeszkody ekonomiczne ani finansowe albo też trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji; niewykonalność decyzji administracyjnej musi być więc rezultatem niesuwalnych przeszkód technicznych lub prawnych, nie zaś innych trudności technicznych lub ekonomicznych, choćby bardzo poważnych; decyzji nie można uznać za niewykonalną jedynie dlatego, że jej wykonanie wywoła niekorzystne skutki ekonomiczne dla strony, spowoduje trudności w wykorzystaniu urządzeń technicznych lub wymaga znacznych nakładów finansowych; okoliczność taka nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie; na postawie decyzji z [...] czerwca 2009 r. zarejestrowano Wnioskodawcę, jako osobę bezrobotną, i rozstrzygnięto o jego prawie do zasiłku dla bezrobotnych; decyzja była więc wykonalna,
31. - podstawą stwierdzenia nieważności wobec art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. jest okoliczność, że realizacja czynności koniecznych do wykonania decyzji stanowiłoby czyn zagrożony karą; bez znaczenia dla zaistnienia tej przesłanki jest to, czy adresat podjął już takie działania; materialnoprawną podstawę decyzji z [...] czerwca 2009 r. stanowiły przepisy ustawy; wobec tego, nie zaistniała okoliczność, o której mowa w danym przepisie K.p.a.,
32. - art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność; tylko jeżeli istnieje norma przewidująca "nieważność z mocy prawa", możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego; musi istnieć przepis materialny; w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej; analiza stanu prawnego na dzień wydania decyzji z [...] czerwca 2009 r. prowadzi do wniosku, że - w tym czasie - żaden z przepisów, dotyczących osób bezrobotnych i przysługujących im świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy, w tym zasiłku dla bezrobotnych, nie dawał takiej możliwości,
33. - Wnioskodawca podnosił w odwołaniu, że decyzja z [...] czerwca 2009 r. nie zawierała pouczenia "o wymogu wznowienia na wypadek, gdyby zapadło inne rozstrzygniecie ostateczne"; zarzut ten jest bezzasadny - nie zasługuje na uwzględnienie; zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. (w brzmieniu na dzień wydania orzeczenia z [...] czerwca 2009 r.) decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub - jeżeli decyzję wydano w formie dokumentu elektronicznego - powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu; decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi; zawarte w decyzji administracyjnej pouczenie wskazuje na potencjalny tryb wzruszenia decyzji w ramach administracyjnego toku instancji (decyzje nieostateczne), bądź w ramach weryfikacji w trybie sądowoadministracyjnym (decyzje ostateczne); w sytuacjach szczególnych istnieje możliwość powództwa do sądu powszechnego; zawartość i treść pouczenia - zawartego w konkretnej sprawie - są więc istotnie uzależnione od właściwości instancyjnej organu administracji publicznej rozpoznającego sprawę; pouczenie decyzji wskazuje więc przede wszystkim, czy zwykły środek prawny w ogóle przysługuje; jeżeli zaś istnieje możliwość zastosowania takiego środka, pouczenie powinno określać ten środek (odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy); powinien być też wskazany tryb stosowania wskazanych środków prawnych,
34. - nie wynika stąd obowiązek pouczenia o każdym trybie wzruszenia decyzji ostatecznej,
35. - decyzja z [...] czerwca 2009 r. zawierała pouczenie o przysługującym Wnioskodawcy prawie do wniesienia odwołania do Wojewody [...]; spełniało ono wymóg, o którym mowa w art. 107 § 1 K.p.a.; zarzut Wnioskodawcy, dotyczący niewłaściwego pouczenia, nie jest więc uzasadniony,
36. - podkreślono ponownie, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych; w postępowaniu bada się ściśle określone przesłanki nieważności; nie może ono stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie zwykłym.

W skardze podniesiono, że decyzja z [...] czerwca 2009 r. zawierała – zdaniem Wnioskodawcy - bardzo istotną wadę prawną. Gdy była wydawana organ administracji publicznej nie pouczył skutecznie strony, występującej bez profesjonalnej pomocy prawnej, o wymogu wznowienia postępowania gdyby zapadło inne rozstrzygnięcie ostateczne - np. orzeczenie sądu pracy, mogące spowodować zmianę lub uchylenie poprzedniego. Pomięcie tej kwestii powinno skutkować - ze względu na okoliczności - zastosowaniem art. 156 § 1. pkt 7 K.p.a. - unieważnieniem wadliwej decyzji i całkowitym jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W trakcie rozprawy (k.

42) Wnioskodawca podniósł, że - po wydaniu decyzji z [...] czerwca 2009 r. - w wyniku orzeczenia sądu doszło do zmiany świadectwa pracy. Wskazano w nim, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z winy pracodawcy, nie zaś za porozumieniem stron. Wnioskodawca nie złożył wniosku o wznowienie zakończonego decyzją z [...] czerwca 2009 r. postępowania bezpośrednio po otrzymaniu tego wyroku. W decyzji nie było bowiem stosownego pouczenia w danym zakresie. Decyzje dotyczaca bezrobotnych powinny zawierać bardziej szczegółowe pouczenia dla stron.

Sąd zważył, co następuje

Skarga została oddalona, gdyż kwestionowana decyzję nie narusza prawa.

Prawidłowe jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Zasadnie wskazano, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2009 r., w części w jakiej odmówiono nią przyznania zasiłku. Trafnie odniesiono do realiów niniejszej sprawy każdą z przesłanek nieważności decyzji. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania argumentacji organu jej powtarzanie byłoby zbędne. Sąd przyjmuje ją za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne z następujących przyczyn.

Wnioskodawca opatruje kwalifikowanej wadliwości decyzji, w części dotyczącej zasiłku, w braku zawarcie pouczenia dla strony - instrukcji postępowania w przypadku, jaki miał miejsce w jego sprawie (wzruszenie w postępowaniu sadowym treści świadectwa pracy). W myśl obowiązujących obecnie regulacji obowiązki organów administracji nie sięgają jednak tak daleko, aby pouczenia musiały zabierać wszelkie możliwe ewentualności, w tym sytuację, gdy np. - wobec ujawnienie nowych faktów czy dowodów - mogłoby dojść do wznowienia postępowania. W tej sytuacji brak stosownego pouczenia nie może być uznany za wadę kwalifikowaną, skutkującą stwierdzeniem nieważności orzeczenia. Ponieważ – jak wskazano w skarżonym akcie - stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od reguły stabilności decyzji administracyjnych, przypadki wskazane w K.p.a. nie mogą być wykładane rozszerzająco. W szczególności podstawą stwierdzenia nieważności nie może być w danej sprawie art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu.

Nie ma bowiem normy szczególnej, która wskazywałoby że brak stosownego pouczenia w treści decyzji ma stanowić podstawę stwierdzenie jej nieważności, także gdy decyzja dotyczy kwestii statusu bezrobotnego. Wprowadzenie obowiązku zawarcie w tego rodzaju decyzjach szerszych informacji może stanowić wprawdzie postulat de lege ferenda, lecz - do czasu skonkretyzowanie wymogów w tym zakresie przez prawodawcę, gdy wyrazi taką wolę - brak pouczenia nie może być uznany za wadliwość orzeczenia ani w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszenia prawa - ani tym bardziej powołanego przez Wnioskodawcę art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu. Prawodawca nie ustanowił bowiem wymogu zamieszczania dalej idących informacji niż o środkach odwoławczych oraz zaskarżenia (także w orzeczeniach dotyczących bezrobotnych) ani nie powiązał z brakiem tych informacji skutków – w postaci nieważności stosownego aktu z mocy prawa.

Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.