Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2802/11

Uzasadnienie

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O. (zwana dalej także "TWKL w O.") orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydanym ze skierowania Komendanta WKU w L. z dnia [...] marca 2011 r., orzekła, iż A. K. – kandydat do studium oficerskiego, ze względu na rozpoznane schorzenia jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu Komisja podała, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania powodują niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej z uwagi na otrzymaną kategorię: "Kategoria N – Zał. 1 Grupa I" - na podstawie wykazu stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80, zwanego dalej także "rozporządzeniem").

Po rozpatrzeniu odwołania A. K. od powyższego orzeczenia, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. (zwana dalej także "RWKL w W.") orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. utrzymała je w mocy.

W uzasadnieniu podała, że dołączona do odwołania przez A. K. dokumentacja medyczna nie stoi w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez TWKL w O., "a wręcz w części ustalenia dotyczące występowania u zainteresowanego skrzywienia kręgosłupa Th-L i wady klatki piersiowej potwierdza". Tym niemniej, w związku z odwołaniem, zespół orzeczniczy RWKL w W. uznał, że do właściwego rozpatrzenia sprawy będą potrzebne dodatkowe badania specjalistyczne oraz konsultacje lekarskie i dlatego wezwała orzekanego pismem z dnia [...] czerwca 2011 r do zgłoszenia się w dniu 6 lipca 2011 r. lub w dniu 13 lipca 2011 r. z całą posiadaną dokumentacją medyczną, celem "określenia faktycznego stanu zdrowia zainteresowanego".

Jednocześnie RWKL w W. poinformowała odwołującego się o obowiązujących przepisach w zakresie orzekania o zdolności do studium oficerskiego, tj. "osób ubiegających się o przyjęcie do służby wojskowej w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych", wskazując w szczególności, że orzeczenie o zdolności następuje zgodnie z Grupą I załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz, że Wojskowa Komisja Lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w razie potrzeby może także przeprowadzić ponowne badania lekarskie i specjalistyczne oraz przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

W związku z tym, że odwołujący się nie stawił się w podanych wyżej terminach na badania, RWKL w W. ponowiła pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wezwanie do zgłoszenia się na badania w dniach 20 lipca 2011 r. lub 27 lipca 2011 r.

Odwołujący się także i w tych dniach nie zgłosił się na badania wraz z żądaną dokumentacją medyczną, tj. ustalającą mu kategorię zdrowia "D" – niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. RWKL w W. po raz trzeci wezwała zainteresowanego do zgłoszenia się w dniu 4 października 2011 r. lub 5 października 2011 r. na badania i specjalistyczne konsultacje lekarskie, mające określić faktyczny stan zdrowia orzekanego, niezbędny do ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.

W dniu 5 października 2011 r. do RWKL w W. wpłynęło pismo od A. K., opatrzone datą z dnia 26 września 2011 r., w którym w szczególności zarzucił, iż wezwanie Komisji z dnia [...] sierpnia 2011 r. (doręczone stronie w dniu 12 września 2011 r.) "nie spełnia wymogów prawem przewidzianych dla wezwania w zakresie wskazania i wykazania sprawy administracyjnej" i dlatego też "strona nie była w ogóle zobowiązana ustosunkowywać się i wypełniać próśb organu, gdyż prośby te zostały wyprowadzone z naruszeniem przepisów prawa i wbrew prawu (...)".

W tym stanie rzeczy, ponieważ A. K. nie zgłosił się na kolejny wyznaczony termin badań ani nie poinformował o powodach niestawiennictwa, RWKL w W. orzeczeniem z dnia [...] października 2011 r. utrzymała w mocy orzeczenie TWKL w O. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie uznania kandydata A. K. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria "N".

W uzasadnieniu orzeczenia RWKL w W. podkreśliła, że wobec faktu wielokrotnego niestawiennictwa odwołującego się przed komisją odwoławczą, odwołanie rozpatrzyła w oparciu o dokumentację orzeczniczo – lekarską, znajdującą się w aktach sprawy, z której wynika, że TWKL w O. prawidłowo rozpoznała u orzekanego kandydata schorzenia, kwalifikujące go jako niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Schorzenia te ustalono na podstawie specjalistycznego badania lekarskiego – ortopedycznego z dnia [...] kwietnia 2011 r., podczas którego rozpoznano u orzekanego następujące schorzenia: skrzywienie kręgosłupa Th-L z upośledzeniem jego ruchomości, zakwalifikowane do §34 pkt 2 załącznika Nr 1 do rozporządzenia; deformację pokrzywiczną klatki piersiowej, zakwalifikowaną do §33 pkt 1a załącznika Nr 1 do rozporządzenia oraz słabą budowę ciała, zakwalifikowaną do §1 pkt 5 załącznika Nr 1 do rozporządzenia. Wszystkie wymienione schorzenia w świetle rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności zawodowej służby wojskowej są kwalifikowane jako niezdolność kandydata do zawodowej służby wojskowej – tj. do kategorii zdrowia "N".

Komisja odwoławcza, podobnie jak TWKL w O., wzięła także pod uwagę orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w O. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], na mocy którego orzekanemu z powodu wad klatki piersiowej i kręgosłupa przyznano kategorię zdrowia D – "niezdolny w czasie pokoju". Wskazała także, że świadome unikanie zainteresowanego weryfikacji jego stanu zdrowia nie pozwala uznać przez RWKL w W. jego stanu zdrowia jako zdolnego do zawodowej służby wojskowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. (zwany w dalszej części także jako "Skarżący") wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia RWKL w W. oraz "poprzedzającego organu I instancji, jako podjętych z rażącym naruszeniem prawa".

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego - §13 ust. 1 w zw. z ust. 4 rozporządzenia poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w dniu wydania przez organ I instancji orzeczenia organ ten był uprawniony do jego wydania i orzeczenia nim o stanie zdrowia "N", gdyż "nie posiadał w tym zakresie przewidzianego powyższym prawem skierowania (...) upoważniającego ww. organ do jakiegokolwiek działania w zakresie działań orzeczniczych do strony skarżącej". Ponadto, zdaniem Skarżącego, organy dopuściły się rażącego naruszenia prawa materialnego - §21 ust. 1 i 2 w zw. z §24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez bezpodstawne powołanie ww. normy prawa w zaskarżonych orzeczeniach, gdyż oparły swe orzeczenia na przepisach odnoszących się do żołnierzy zawodowych, zamiast do kandydatów do studium oficerskiego WSOWL we W. Zarzucił też zaskarżonym orzeczeniom, że odnoszą się jedynie do kategorii zdrowia w zakresie jego zdolności fizycznej, "bez orzeczenia o kategorii psychicznej do pełnienia służby zawodowej, czym rażąco naruszają prawo" oraz "rażąco naruszają art. 7, 77 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez niewskazanie przyczyn, dla których organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji, gdy orzeczenie to zostało wydane bez skierowania prawem przewidzianego oraz nie obejmowało orzeczenia w zakresie zdolności psychicznej do służby".

Niezależnie od wskazanych naruszeń prawa materialnego, Skarżący podniósł, że "w zakresie orzeczenia organu I instancji zajmował się jego rozstrzygnięciem i wydaniem pracownik organu w osobie Pana R. W., członka składu komisji orzekającej TWKL w O., który z mocy prawa winien być wyłączony od udziału w postępowaniu, gdyż osoba ta wykonywała badania lekarskie internistyczne strony skarżącej", czym dopuszczono się naruszenia art. 24 §1 pkt 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 24 §3 k.p.a. Ponadto Skarżący podniósł, że podpisy członków pod orzeczeniami obu organów były nieczytelne.

Skarżący zakwestionował również prawidłowość uzasadnienia orzeczeń komisji lekarskich, które w jego ocenie nie spełniają wymagań określonych w §16 rozporządzenia. Podniósł, że organy nie podały "ani jednym zdaniem powodów i przyczyn" dla których ustaliły mu kategorię zdrowia "N", a także niewłaściwie zakwalifikowały stwierdzone schorzenia do wymienionych w załączniku Nr 1 do rozporządzenia. Dotyczy to w szczególności oceny budowy ciała Skarżącego, która winna nie tylko obejmować dysproporcje pomiędzy wzrostem i ciężarem ciała, ale również stan umięśnienia oraz stan krążenia w oparciu o próby czynnościowe, czego nie wykonano.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów o właściwości, podniósł, że Skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2011 r. poinformowano, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, orzekanie o zdolności do studium oficerskiego, czyli osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby wojskowej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, następuje zgodnie z Grupą I załącznika nr 1 do tegoż rozporządzenia. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, ustalenie stanu zdrowia i zdolności do zawodowej służby wojskowej nastąpiło na podstawie wszechstronnie zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz akt orzeczniczych zainteresowanego oraz, że Skarżący miał możliwość dalszych badań przed komisją odwoławczą, ale nie zgłosił się na stosowne badania.

Jako bezpodstawny organ uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez członka składu orzekającego, gdyż żadne z rozpoznań internistycznych nie stanowiło o niezdolności zainteresowanego do zawodowej służby wojskowej oraz "nie rzutowało na meritum sprawy orzeczniczo - lekarskiej". Podobnie, jako niezasługujący na uwzględnienie, organ uznał zarzut dotyczący braku czytelnych podpisów członków komisji orzekających, gdyż w orzeczeniach obu instancji lekarze są wymienieni z imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego i stanowiska.

W rekapitulacji odpowiedzi organ wskazał, że skarga Skarżącego stanowi jedynie polemikę z treścią rozpoznania lekarskiego i wynikającą z niego niezdolnością Skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Po raz kolejny podkreślił też, że orzekany, mimo takich możliwości, trzykrotnie nie zgłosił się na dodatkowe badania, czym uniemożliwił zweryfikowanie swoich twierdzeń co do "faktycznego" stanu zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym kątem, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że z uwagi na złożony charakter rozstrzygnięć, dotyczących orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, pojawiła się kwestia co do zasad ich sądowej kontroli. Wątpliwości te rozwiązała uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97 (ONSA 1998/2, poz. 39), w której stwierdzono, iż "Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 ze zm.), na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.)".

Powołany w uchwale przepis art. 29 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP dotyczy zaś orzekania przez wojskowe komisje lekarskie o zdolności do czynnej służby wojskowej. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że również wojewódzkie sądy administracyjne są właściwe w sprawach skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Podkreślenia jednak wymaga, że w ramach kontroli sądowej aktów organów administracji wojskowej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego.

Sąd nie może też zmieniać we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to komisja lekarska w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie. Powyższe oznacza, że o ile organ administracji nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności traktujących o obowiązku wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Inaczej mówiąc, kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Oceniając zaskarżone orzeczenia w tak zakreślonych granicach, Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu tak Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O., jako organu pierwszej instancji, jak też Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., jako organu odwoławczego, uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179 poz. 1750 ze zm., zwanej dalej "ustawą"), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.

Wydane na podstawie art. 5 ust. 8 i 9 ustawy rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, stosownie do jego § 1, określa między innymi:

1. - właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w sprawach orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej;
2. - tryb kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zawodowych i osób ubiegających się o powołanie do zawodowej służby wojskowej;
3. - szczegółowe warunki orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej;
4. - wzór skierowania do wojskowych komisji lekarskich;
5. - wzory orzeczeń i certyfikatów wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie.

Zgodnie zaś z brzmieniem § 24 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera w szczególności:

1. 1) rozpoznanie;
2. 2) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności – określenie ich związku lub braku z zawodową służbą wojskową.

W niniejszej sprawie do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. A. K. – jako "kandydata do studium oficerskiego", czyli osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby wojskowej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, skierował z urzędu Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w L. Skierowanie do komisji lekarskiej odbyło się więc w zgodzie z art. 5 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 5 pkt 1) ustawy. Zgodnie z tymi przepisami osobę, która między innymi zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej z urzędu, a właściwym organem do skierowania do wojskowej komisji lekarskiej jest wojskowy komendant uzupełnień. Zarzut zatem Skarżącego, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy § 13 ust. 1 i 4 rozporządzenia poprzez wydanie przez organ I instancji orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia służby zawodowej mimo, iż "nie posiadał w tym zakresie przewidzianego prawem skierowania (...)" jest – w kontekście przywołanych wyżej uregulowań ustawowych - oczywiście chybiony. Dodać należy, że skierowanie Komendanta WKU w L. z dnia [...] marca 2011 r. odpowiada w swej treści wzorowi skierowania, określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącego, obie wojskowe komisje lekarskie wydały zaskarżone orzeczenia zgodnie z przepisami o właściwości i trybem postępowania.

I tak: Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O., orzekając o zdolności do pełnienia przez Skarżącego jako osoby ubiegającej się o powołanie do zawodowej służby wojskowej (kandydata do studium oficerskiego), działała zgodnie z § 4 ust. 1 pkt c) rozporządzenia i była komisją lekarską właściwą w sprawie tak miejscowo, jak i rzeczowo. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że orzekanie o zdolności takich kandydatów do zawodowej służby wojskowej odbywa się zgodnie z Grupą I załącznika Nr 1 do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Oznacza to, w szczególności, że do tej kategorii osób ma zastosowanie określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia "wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych".

Orzeczenie TWKL w O. z dnia [...] kwietnia 2011 r. zostało wydane na podstawie przeprowadzonych w stosunku do kandydata badań lekarskich i wyników badań specjalistycznych, a także zgromadzonej dokumentacji medycznej i informacji, dotyczących stanu zdrowia Skarżącego, w tym w szczególności: wyników badań RTG oraz badań: internistycznych, chirurgicznych, okulistycznych, laryngologicznych, neurologicznych i psychiatrycznych.

Rozpoznanie kwestionowanych przez Skarżącego schorzeń ustalono na podstawie specjalistycznego badania lekarskiego – ortopedycznego z dnia [...] kwietnia 2011 r. Podczas wymienionych badań specjalistycznych u orzekanego rozpoznano: skrzywienie kręgosłupa Th-L z upośledzeniem jego ruchomości, które zakwalifikowano do §34 pkt 2 załącznika Nr 1 do rozporządzenia; deformację pokrzywiczną klatki piersiowej, którą zakwalifikowano do §33 pkt 1a załącznika Nr 1 do rozporządzenia oraz słabą budowę ciała, którą zakwalifikowano do §1 pkt 5 załącznika Nr 1 do rozporządzenia.

Dokonując stosownej kwalifikacji stwierdzonych schorzeń i ułomności, komisja lekarska, zgodnie z § 16 rozporządzenia, przy orzekaniu o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu do jednej z kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej, kierowała się wykazem chorób i ułomności, stanowiącym załącznik Nr 1 do rozporządzenia.

W konsekwencji stwierdzonych schorzeń, które szczegółowo opisano w pkt. 8 orzeczenia, tj. w tzw. "rozpoznaniu", organ orzekł o kategorii zdrowia "N" – zgodnie z załącznikiem 1 Grupy I – uznając Skarżącego "niezdolnym do zawodowej służby wojskowej". W tym stanie rzeczy jako prawidłowe uznać należy też uzasadnienie organu, iż "stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania powodują niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia".

W ocenie Sądu, uzasadnienie organu I instancji nie narusza, wbrew opinii Skarżącego, wymogów, jakie stawia dyspozycja art. 107 § 3 k.p.a. Zwrócić bowiem trzeba uwagę na to, że skoro organ wskazał, iż u Skarżącego wykryto schorzenia, które w myśl załącznika Nr 1 do rozporządzenia, a więc rodzajowo wymienionych w nim schorzeń, powodują u niego niezdolność do zawodowej służby wojskowej, to tym samym dalsze "szczegółowe" uzasadnianie stanowiska przez organ jest zbędne.

Inaczej mówiąc, skoro u Skarżącego jako kandydata do służby zawodowej (pod którym to pojęciem, co wyjaśniono już wcześniej, należy rozumieć także kandydata do studium oficerskiego, zgodnie z Grupą I – obejmującą osoby ubiegające się do zawodowej służby wojskowej) stwierdzono wymienione wcześniej schorzenia, które z mocy wymienionego w załączniku Nr 1 do rozporządzenia wykazu chorób lub ułomności uwzględnianych przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej powodują niezdolność do zawodowej służby wojskowej, to tym samym organ nie ma potrzeby dodatkowego uzasadniania swego stanowiska, gdyż wynika ono wprost ze stwierdzonej choroby i ułomności, kwalifikującej kandydata jako niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Podkreślić przy tym należy, że każde ze stwierdzonych przez komisję schorzeń i ułomności zostało jednoznacznie zakwalifikowane jako "N", czyli niezdolność do zawodowej służby wojskowej, bez możliwości oceny takiego schorzenia jako "Z/N", czyli w określonych sytuacjach (np. związanych ze specyfiką służby lub stanowiska służbowego) jako zdolnego lub niezdolnego do służby.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że orzeczenie TWKL w O. "rażąco narusza prawo", gdyż nie orzeczono w nim "o kategorii zdolności psychicznej do pełnienia służby wojskowej", uznać należy, iż jest on bezpodstawny.

Orzeczenie organu I instancji jest zgodne z "wzorem" orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, stanowiącym załącznik nr 5 do rozporządzenia. Dodać można, że w orzeczeniu w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie wyodrębnia się kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby zawodowej, a jedynie w pkt 9 określa się w sposób ogólny - kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej, natomiast wykryte schorzenia lub ułomności określa się w pkt 8: "rozpoznanie". Powyższe nie przeczy faktowi, że Skarżący był poddawany badaniom psychiatrycznym, o czym świadczy zgromadzona w sprawie dokumentacja, a zwłaszcza pkt. 7 badań przeprowadzonych w ramach skierowania na badania lekarsko - specjalistyczne z dnia [...] marca 2011 r.

Nietrafnym jest, w ocenie Sądu, zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia normy art. 24 §1 pkt 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 24 §3 k.p.a., polegający na tym, że w zakresie orzeczenia organu I instancji zajmował się jego rozstrzyganiem pracownik organu w osobie R. W. – tj. członka składu komisji orzekającej TWKL w O., który z mocy prawa winien być wyłączony od udziału w postępowaniu.

Wydanie orzeczenia przez TWKL w O. nastąpiło w trybie określonym w §23 ust. 1 rozporządzenia, tj. niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów – jako właściwego w sprawie organu do orzekania o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W tym miejscu podnieść trzeba, że przepisy rozporządzenia w sposób szczegółowy określają tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich, w tym tryb orzekania komisji, który – co do zasady – odbywa się w składzie trzech lekarzy, a orzekanie następuje większością głosów składu orzekającego. Taki tryb procedowania zapewnia obiektywność procesu orzeczniczego. Co jednak najistotniejsze w kontekście sformułowanego przez Skarżącego zarzutu, członkowie komisji lekarskich nie występują - w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego - w orzekanych sprawach ani jako strona postępowania, ani jako biegli.

Dlatego też niesporny w sprawie fakt, że TWKL w O. w dniu [...] marca 2011 r. skierowała Skarżącego na badania lekarsko - specjalistyczne, a jednym z lekarzy dokonujących badań był członek tej komisji (w zakresie badania internistycznego) nie upoważnia, zdaniem Sądu, do twierdzenia, że występował on w sprawie jako "biegły" lub jest przedstawicielem jednej ze stron i tym samym winien być z mocy art. 24 §1 pkt 1 i 4 k.p.a. wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie. Jak już zauważono wcześniej, komisje lekarskie są szczególnymi organami, powołanymi do oceny stanu zdrowia kandydatów do pełnienia służby zawodowej. Jest zatem oczywistym, że wchodzący w skład komisji lekarskich lekarze są uprawnieni, a jednocześnie zobowiązani do wykonywania badań lekarskich i specjalistycznych w ramach tychże komisji. Wskazywany przez Skarżącego lekarz nie wykonywał zleconych mu badań "prywatnie", lecz właśnie jako członek komisji lekarskiej w wykonaniu skierowania komisji z dnia [...] marca 2011 r. na badania Skarżącego.

Podobnie, ze względu na wskazane wyżej przepisy oraz właściwość i zakres merytoryczny komisji lekarskich jako organów powołanych do orzekania o zdolności do pełnienie zawodowej służby wojskowej, lekarz - członek komisji dokonujący badań lekarskich Skarżącego, nie był zobowiązany do wyłączenia się od udziału w postępowaniu w trybie art. 24 § 3 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, dodać można, choć wyraźnie należy podkreślić, że nie ma to w sprawie istotnego znaczenia z przyczyn wskazanych wyżej, że Skarżący jako strona postępowania nie podnosił i nie kwestionował przed TWKL w O. faktu badania lekarskiego przez wymienionego wyżej członka składu komisji lekarskiej, choćby z tego powodu, że badania internistyczne nie ujawniły schorzeń, które były brane pod uwagę przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia, a zatem nie rzutowały na ostateczny wynik orzeczenia.

Jako oczywiście bezzasadny Sąd uznał zarzut Skarżącego, że zaskarżone orzeczenia są wadliwe, gdyż podpisy członków komisji są nieczytelne.

Orzeczenia obu komisji lekarskich odpowiadają wymogom § 25 ust. 6 rozporządzenia, tj. są podpisane przez wszystkich członków składu orzekającego oraz opatrzone pieczęcią urzędową wojskowej komisji lekarskiej; przepis ten nie wymaga, aby podpisy były "czytelne". Również i w tym przypadku dodać można, że składy członków komisji są jednoznacznie wymienione w zaskarżonych orzeczeniach, wraz z podaniem ich imion i nazwisk oraz funkcji i nie ma żadnych wątpliwości, a przynajmniej Skarżący tego nie wykazał, aby za członków komisji podpisały się inne osoby (bo chyba tak należy ocenić zarzuty Skarżącego w tym zakresie).

Również Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., jako komisja II instancji, działała zgodnie z obowiązującymi przepisami i była właściwą w sprawie miejscowo i merytorycznie.

Komisja ta działała w składzie trzech lekarzy i orzekła zgodnie z wymogami § 30 ust. 2 rozporządzenia, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zaś swoje orzeczenie, zdaniem Sądu, wyczerpująco uzasadniła.

Podnieść przy tym należy, że komisja ta, działając jako organ odwoławczy, w związku z zarzutami Skarżącego, trzykrotnie wzywała stronę do wstawiennictwa na komisję lekarską, celem przeprowadzenia dodatkowych badań i konsultacji specjalistycznych. Skarżący każde z tych wezwań zignorował, zarzucając, iż "nie spełniają wymogów prawem przewidzianych", gdyż nie wskazano w nich podstawy prawnej wezwania. Pomijając niekonsekwencje Skarżącego, polegającą z jednej strony na domaganiu się przeprowadzenia dodatkowych badań i rozpoznania jego odwołania w kontekście przedstawionych zarzutów, a z drugiej strony faktycznej odmowy przeprowadzenia takich badań, Sąd zauważa, że wezwania te – wbrew twierdzeniom Skarżącego – były zgodne z obowiązującymi przepisami rozporządzenia, tj. §30 ust. 2 zdanie drugie. Przepis ten upoważnia komisję odwoławczą do skierowania orzekanego i przeprowadzenia dodatkowych lub ponownych badań lekarskich i specjalistycznych.

Podkreślić też trzeba, że RWKL w W. każdorazowo informowała Skarżącego o celu stawiennictwa przed komisją, pouczając dodatkowo stronę, że wzywa ją "wraz z posiadaną kopią całej dokumentacji medycznej (...)" celem "faktycznego ustalenia stanu zdrowia zainteresowanego, a tym samym dokonania dokładnej oceny jego zdolności jako kandydata do studium oficerskiego". Zarzuty Skarżącego, iż nie wiedział w jakim celu komisja ta wzywa go do stawiennictwa i dlatego też nie zastosował się do wezwania, są więc oczywiście bezpodstawne.

W związku z tym, że Skarżący nie stawiał się na doręczone mu wezwania, w dniu [...] października 2011 r., a więc po kolejnym, trzykrotnym już nieprzybyciu Skarżącego na badania, RWKL w W., działając w trybie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie TWKL w O., orzekając na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia. Zauważyć przy tym należy, że komisja odwoławcza wykazała najwyższą wolę w celu umożliwienia Skarżącemu przedstawienia swoich racji oraz ewentualnej weryfikacji badań poprzez ich ponowne przeprowadzenie, jednakże Skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Podnieść również trzeba, że w takich sprawach jak niniejsza, w których orzekana jest kwestia o stanie zdrowia kandydata do służby, strona ma obowiązek współdziałania z organem. Jeśli zaś decyduje się na obstrukcję w tym zakresie, musi liczyć się z ujemnymi konsekwencjami prawnymi.

Sąd nie może podzielić poglądu Skarżącego, że uzasadnienie organu odwoławczego nie odpowiada standardom, jakim winno odpowiadać uzasadnienie decyzji. Analiza orzeczenia RWKL w W. upoważnia do stwierdzenia, że stronie wyjaśniono wszystkie istotne kwestie, dotyczące przebiegu postępowania orzeczniczego, jak i powody, dla których Skarżącego – jako kandydata do studium wojskowego, uznano za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, w szczególności wskazując schorzenia, które spowodowały, że organy orzekły o kategorii zdrowia "N" (zgodnie z załącznikiem 1 Grupy I rozporządzenia) – uznając tym samym Skarżącego "niezdolnym do zawodowej służby wojskowej".

Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na uchylenie zaskarżonej decyzji ani z przyczyn wskazanych w skardze, ani też z innych powodów lub uchybień, których istnienie Sąd powinien uwzględnić z urzędu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.