Uzasadnienie
T.P. wniosła o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt postępowania administracyjnego ustalono, co następuje.
Skarżąca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. W gospodarstwie domowym pozostaje z mężem, córką i wnukiem. Mąż i córka są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. Na stały miesięczny dochód w gospodarstwie domowym w łącznej wysokości 1008 zł składają się: zasiłek pielęgnacyjny skarżącej oraz zasiłki celowe – około 420 zł, zasiłek rodzinny córki – 238 zł, renta rodzinna wnuka – 350 zł. Mąż skarżącej uzyskuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 381 zł. Rodzina zajmuje mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 49,11 m2. Skarżąca nie ma majątku, w tym oszczędności.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie wszystkich przedstawionych przez stronę informacji stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść w niniejszej sprawie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rodzina utrzymuje się głównie ze świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Na jedną osobę w rodzinie przypada kwota 252 zł miesięcznie. Skarżąca ze względu na stan zdrowia wymaga leczenia. Sytuacja materialna jest niezwykle trudna. Potwierdza ją uzyskiwanie dodatku mieszkaniowego. Strona nie ma żadnych oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na ustanowienie radcy prawnego, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od wyroku Sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.