Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że do rozpoznania odwołania W. K. obliguje go wyrok Sądu z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...]. Wyjaśnił, że wyrokiem tym Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok Sądu I instancji, którym to wyrokiem Sąd przekazał odwołanie W. K. o odmowie wydania decyzji o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Ministrowi Obrony Narodowej, celem rozpoznania.
Odnosząc się merytorycznie do zasadności odwołania stwierdził, że w jego ocenie nie zaszły przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Wskazał, że Sąd Okręgowy w [...], wyrokiem z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...], oddalił odwołanie W. K. od decyzji wojskowego organu emerytalnego o odmowie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego i wypłaty odsetek.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej stała się przedmiotem skargi W. K. do tutejszego Sądu. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, skarżący zarzucił wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, poprzez przyjęcie, że art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 1999 r., wbrew literalnemu brzmieniu, obejmuje swoją hipotezą także żołnierzy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy nie pozostawali już w służbie, co skutkowało uznaniem, iż zasady waloryzacji emerytury wojskowej, określone w art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.), znajdują zastosowanie także w stosunku do osób, które pobierały już emeryturę wojskową przed dniem 1 stycznia 1999 r.
W ocenie skarżącego, zastosowanie art. 159 pkt 1 ustawy do byłych żołnierzy zawodowych, będących w dniu 1 stycznia 1999 r. na emeryturze, było niezgodne z obowiązującym stanem prawnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpatrywania spraw z zakresu ustalania wysokości świadczeń emerytalno-rentowych byłych żołnierzy, także kontroli tych decyzji w trybach nadzwyczajnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wniosek Ministra Obrony Narodowej o odrzucenie skargi jest niezasadny. W świetle art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Zatem zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej w pkt 2 wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] do rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w przedmiocie odmowy wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. wiąże nie tylko wymieniony organ, lecz także sąd administracyjny, czyniąc dopuszczalną skargę na decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia przedmiotowego odwołania.
Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jak i decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego, należy wskazać, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym.
Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (patrz: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (patrz: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 422/96).
W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że decyzje o waloryzacji jego emerytury wojskowej wydane po dniu 1 stycznia 1999 r., rażąco naruszają prawo.
Wskazać należy, iż do dnia 31 grudnia 1998 r. waloryzacja wojskowych świadczeń emerytalnych była przeprowadzana w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) i uzależniona była od wzrostu uposażenia żołnierzy pozostających w służbie.
Na mocy art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118), w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wprowadzono zmianę. Przepisowi art. 6 tej ustawy nadano nowe brzmienie, wprowadzając taką samą zasadę waloryzacji świadczeń dla emerytów wojskowych, jaką przewidziano w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym, po dniu 1 stycznia 1999 r. nie było podstaw prawnych do stosowania w stosunku do skarżącego, jako emeryta wojskowego, dotychczasowych zasad waloryzacji uposażeniowej emerytury, gdyż żaden przepis wojskowej ustawy emerytalnej, takowej waloryzacji nie przewidywał.
Przepis art. 159 pkt 1 ustawy 17 grudnia 1998 r., nowelizujący zasady waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalnych, był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt K 4/99 orzekł o jego zgodności z art. 2 Konstytucji RP.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, z przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2003 r., nie da się wywieść, że ustawa ta nie miała zastosowania do osób, które w dniu jej wejścia w życie pobierały już świadczenie emerytalne lub rentowe.
Zmiana zasad waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych dotyczyła wszystkich emerytów i rencistów wojskowych, czego potwierdzeniem jest treść art. 179 tej ustawy, który zamieszczony został w Rozdziale 2 "Przepisy przejściowe", a który stanowił, że od dnia 1 stycznia 1999 r. emerytury i renty przyznane od uposażeń osiągniętych przed tą datą na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art. 1 ust. 2, podlegają dodatkowej waloryzacji wskaźnikiem 104,3%.
W świetle powyższych rozważań, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej skarżącego wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.