Uzasadnienie
S. M. w dniu 25 maja 2009 r. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 297/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przede wszystkim oświadczeniach skarżącego i nadesłanych zaświadczeniach a także dodatkowo kopiach dowodów opłat dokonanych za pośrednictwem banku ustalono, co następuje.
Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz 6-letnią córką wymagającą ze względu na stan zdrowia stałej opieki medycznej. W stosunku do córki orzeczono niepełnosprawność (przedłożono kopię legitymacji osoby niepełnosprawnej).
Rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy w łącznej miesięcznej wysokości 4.577,44 zł netto (dochód skarżącego - 3.357,49 zł netto, dochód żony skarżącego - 1.219,95 zł netto). Majątek stanowi mieszkanie (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu) o powierzchni 47,50 m2, działka o powierzchni 0,3 ha oraz samochód [...]. Innego majątku rodzina nie posiada. Do stałych miesięcznych wydatków zaliczono następujące opłaty: opłata za przedszkole dziecka - 168 zł, opłata łączna za mieszkanie wynajmowane przez skarżącego - 518 zł, telefon - 72,75 zł, naukę języka angielskiego córki - 29 zł, opłata za gaz - 361,34 zł, prąd 130 zł, paliwo - 400 zł, leki dla dziecka oraz opieka medyczna dziecka - 330 zł, opłata za Internet - 60 zł, leki skarżącego - 100 zł. Skarżący spłaca również pożyczkę w wysokości 1.000 zł miesięcznie. Do stałych miesięcznych wydatków nie zostały natomiast zaliczone koszty remontu mieszkania, wyposażenie multimedialne pokoju dziecka, czy koszty napraw samochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego) następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja materialna wnioskodawcy z pewnością nie należy do trudnych i pozwala stronie ponieść część kosztów postępowania. Dochód we wspólnym gospodarstwie domowym - 4.577,44 zł netto miesięcznie nie należy do niskich i pozwala na zaspokojenie potrzeb rodziny. Wprawdzie strona ponosi aktualnie miesięczne wydatki w wysokości około 3.000 zł (w tym 1.000 zł stanowi spłatę pożyczki), jednakże pozostała kwota około 1.600 zł netto pozwala wnioskodawcy na poniesienie części kosztów postępowania.
Z tego względu brak było możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika procesowego.
Jednocześnie, z uwagi na koszty postępowania w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, w której skarżący obowiązany jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania (wpis sądowy od skargi wynosi w niniejszej sprawie - 200 zł, opłata kancelaryjna od wniosku za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia - 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej - 100 zł, ewentualne inne opłaty sądowe) Sąd postanowił zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Strona wykazała bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie 1 i 2 postanowienia.