Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2010 r. nr 206, poz. 1367 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania K. K. od pisma Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie uchylenia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z [...] stycznia 1997r., przyznającej ww lokal mieszkalny, położony w D. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. K. K. złożył wniosek do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w L. o uchylenie w trybie art. 155 K.p.a. decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r., wydanej przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w D. Pismem z dnia [...] września 2012 r nr [...] Dyrektor Odziału Regionalnego WAM w L. poinformował stronę, że nie może pozytywnie rozpatrzeć przedmiotowego wniosku, ponieważ uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r wiązałoby się z ponownym nabyciem przez wnioskodawcę prawa do zakwaterowania w jednej z form wymienionych w art. 21 ust 2 ustawy o zakwaterowaniu w sytuacji, gdy wnioskodawca nie zwrócił wcześniej przydzielonego lokalu mieszkalnego i pozostawił w nim byłą żonę z dziećmi.
Od powyższego K. K. złożył odwołanie, zarzucając naruszenie art. 155 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a ponadto naruszenie art. 107 par 1 K.p.a. poprzez niezawarcie w ww rozstrzygnięciu wymienionych przez K.p.a. elementów decyzji. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w D. nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r.
Organ odwoławczy następnie wskazał, że zgodnie z art. 127 par 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z dyspozycji par 2 ww przepisu wynika, że właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Funkcją odwołania jest doprowadzenie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji przez ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy.
Art. 134 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zaś niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo czynność organu administracji nie jest decyzją.
W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, iż odwołanie Pana K. K. jest niedopuszczalne jako przedwczesne.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 134 K.p.a., art. 138 K.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie w ocenie Sądu narusza przepisy prawa.
Na wstępie przypomnieć należy, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy, przewidzianej w art. 107 par 1 K.p.a., jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Przedmiotowe pismo zawiera oznaczenie organu, adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie i podpis upoważnionego pracownika.
Z treści pisma Dyrektora WAM wynika niezbicie, że rozstrzygnął sprawę co do meritum. Dyrektor WAM odmówił uchylenia decyzji, której uchylenia domagał się skarżący. Wobec powyższego pismo organu I instancji zawiera rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a nie, jak to twierdzi organ, jest jedynie informacją dla skarżącego. Ponadto podkreślić należy, że poza przedmiotowym pismem organ nie wydał innej decyzji w sprawie niniejszej. W ocenie Sądu stanowisko Dyrektora WAM, wyrażone w piśmie, stanowi decyzję w rozumieniu art. 104 K.p.a.
Wobec powyższych ustaleń, organ błędnie zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził niedopuszczalność odwołania, a zatem należało uchylić zaskarżone postanowienie. W przedmiotowej sprawie organ powinien rozpatrzyć złożone przez K. K. odwołanie i wydać merytoryczne rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 par 1 pkt 1c P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji zostało wydane w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy, zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 cytowanej ustawy.