Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi K. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusza Policji, w dniu 9 lipca 2009 r. wydał wyrok sygn. akt II SA/Wa 1738/08, którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca nr [...] i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, m. in., że ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, jednak niewątpliwie na stanowisko służbowe składa się również stopień etatowy. Skoro zatem, skarżąca zajmowała poprzednio stanowisko służbowe, do którego przypisany był stopień etatowy młodszy inspektor, a obecnie została mianowana na stanowisko o niższym stopniu etatowym podinspektora, to nie można uznać tych stanowisk za równorzędne.
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) oraz § 1-3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyżej określone rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), w dniu 21 września 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym K. B., zajmującej w dniu 1 stycznia 2008 r. stanowisko [...] w W. [...]– z dniem 1 stycznia 2008 r. ustalił uposażenie zasadnicze – w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej 1493,42 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.910 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 875 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej, – z dniem 13 lutego 2008 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska i z dniem 14 lutego 2008 r. mianował na [...] w W. [...] – w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej 1.493,42 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.910 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 875 zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej.
K. B., od powyższego rozkazu personalnego złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie, w którym stwierdziła, iż zaskarżony rozkaz personalny jest dla niej krzywdzący, ponieważ powoduje dla niej negatywne skutki w postaci przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, a tym samym m. in. obniżenie uposażenia, nie zachowanie nabytego prawa do stopnia oraz obniżenie dodatku specjalnego.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że zaskarżony rozkaz personalny jest konsekwencją zmiany regulacji prawnej dotyczącej uposażenia policjantów. W jego ocenie zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa, albowiem stanowi jedynie usankcjonowanie zmienionego stanu prawnego w zakresie regulowanym przedmiotowym rozporządzeniem. Zdaniem organu odwoławczego, zmiana grupy zaszeregowania policjanta nie spowodowała obniżenia uposażenia skarżącej.
Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżąca zarzuciła w skardze, że zaskarżona decyzja oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem:
- 1) przepisów prawa materialnego, poprzez obrazę art. 38 § 2 ustawy o Policji,
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 Kpa.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
W świetle tych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności przez Sąd decyzji o zwolnieniu policjanta ze stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko ogranicza się do zbadania, czy w świetle obowiązujących przepisów stanowiska te są równorzędne i czy organ w uzasadnieniu decyzji wykazał to w sposób nie budzący żadnych wątpliwości.
W rozpoznawanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, nie spełnia tych warunków.
Organ, zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko, ponownie uzasadnił powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 149), które zmieniło rozporządzenie tego organu z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.).
Doszło do sytuacji, w której stosunek służbowy skarżącej, ukształtowany przepisami ustawy o Policji, został zmieniony na podstawie przepisów aktu wykonawczego do tej ustawy. Co prawda w podstawie prawnej rozkazu personalnego z dnia [...] września 2009 r. organ pierwszej instancji powołał art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, który jest wyłącznie przepisem kompetencyjnym, jednak faktycznie zwolnienie skarżącej i mianowanie na inne stanowisko służbowe nastąpiło na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r.
W tym miejscu zasadnym jest odwołanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 919/09 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przepis art. 32 ustawy o Policji ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim określonych. Na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowisko może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem uprzednio zajmowanym. Wynika to a contario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.
W niniejszej sprawie organy obu instancji w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć nie odniosły się do zagadnienia równorzędności stanowisk. O równorzędności stanowisk nie przesądza bowiem zachowanie dotychczas pobieranych przez skarżącą świadczeń pieniężnych.
Zastosowane przez organ przepisy aktu wykonawczego nie mogły wyłączyć stosowania przepisów ustawy o Policji. Skoro organ w podstawie prawnej powołał się na art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, to konsekwentnie powinien wykazać, że stanowisko na które przeniesiono skarżącą, jest stanowiskiem równorzędnym z dotychczas zajmowanym. Jeżeli mianowanie następuje na stanowisko, które nie spełnia warunku równorzędności, to organ zobowiązany jest do zastosowania art. 38 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy.
Rozpoznając ponownie sprawę, organ w uzasadnieniu decyzji powinien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że przeniesienie nastąpiło na stanowisko równorzędne i uwzględnić dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm), orzekł jak w sentencji.