Uzasadnienie
Zarząd Dzielnicy [...] W. podjął w dniu [...] stycznia 2014 r. uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych. Powołując w podstawie prawnej uchwały m.in. § 24 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937) organ postanowił odmówić zakwalifikowania wniosków o najem lokalu wnioskodawcom wymienionym w załączniku do uchwały (§ 1). Wykonanie uchwały powierzono Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] nadzorującemu Wydział Spraw Lokalowych dla Dzielnicy [...] W. (§ 2). Określono, że uchwała chodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3).
W załączniku nr 1 do ww. uchwały (str.
50) wskazano, iż z wnioskiem o zamianę obecnie zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] - na lokal mniejszy - wystąpiła E. S. Zainteresowana wniosła o lokal wyposażony w centralne ogrzewanie i pomieszczenie kuchenne.
Podano również, że zainteresowana wraz z bratem – L. S. wstąpiła w stosunek najmu ww. lokalu w 1996 r. po śmierci matki. Umowa najmu lokalu została zawarta w dniu [...] maja 1996 r. na czas nieoznaczony. W kwietniu 2013 r. zmarł brat wnioskodawczyni, a pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] potwierdził, iż zainteresowana zachowuje uprawnienia najemcy przedmiotowego lokalu. Obecnie E. S. w ww. lokalu zamieszkuje sama. Zainteresowana jest osobą przewlekle chorą z orzeczonym stałym stopniem niepełnosprawności, utrzymuje się wyłącznie z renty inwalidzkiej, nie ma żadnej rodziny. Koszty utrzymania lokalu są dla niej zbyt wysokie. Na koniec grudnia 2013 r. na koncie lokalu nr [...] przy ul. [...] widniały zaległości w kwocie ponad 800 zł, a ugoda dotycząca spłaty zaległości w ratach nie została zawarta (miesięczny przypis wynosi 605,06 zł; do opłat zgłoszona jest 1 osoba).
Zaznaczono również, że zgodnie z pismem Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatury Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] prowadzone jest postępowanie z wniosku złożonego przez byłych właścicieli w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o przyznanie prawa własności czasowej. W Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji prowadzone jest postępowanie z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] grudnia 1994 r. w części dotyczącej budynku mieszkalnego z wyłączeniem lokali sprzedanych.
Wskazano, że zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b) uchwały Nr LV1II/1751/2009 Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta, mogą być dokonywane zamiany lokali z inicjatywy najemcy w ramach mieszkaniowego zasobu. Mając na uwadze zgłoszone roszczenia, że budynek przy ul. [...] w W. nie stanowi własności W., uznano, że obecnie nie jest możliwe zakwalifikowanie sprawy do realizacji, a wniosek o zamianę lokalu może być ponownie rozpatrzony po przesądzeniu sprawy na korzyść miasta.
Pismem z dnia [...] marca 2014 r. E. S. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, iż ma 55 lat, II grupę inwalidztwa, od 1990 r. utrzymuje się z renty w wysokości 730 zł. Do 2013 r. w lokalu przy ul. [...] mieszkała z bratem, z którym wspólnie dokonywała opłat, jednak po śmierci brata jest zmuszona sama regulować opłaty za mieszkanie w łącznej wysokości 666 zł. Podała, że wystąpiła o zamianę mieszkania na mniejsze, ponieważ z tak niskiej renty nie jest w stanie utrzymać mieszkania o powierzchni 52 m2. Obecnie zadłużenie lokalu wynosi 800 zł, ponieważ zainteresowana nie jest w stanie pokrywać opłat w pełnej wysokości. Odmowa zakwalifikowania jej na listę osób uprawnionych do otrzymania mieszkania spowoduje dalsze narastanie zaległości, pogłębienie zadłużenia, a w konsekwencji może doprowadzić do eksmisji.
Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzając, że uchwała nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych, w części dotyczącej sposobu załatwienia wniosku E. S., jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b) uchwały nr LV1II/1751/2009 Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta, mogą być dokonywane zamiany lokali z inicjatywy najemcy w ramach mieszkaniowego zasobu. Mając na uwadze zgłoszone roszczenia, budynek przy ul. [...] nie stanowi własności W. Z tego względu Zarząd Dzielnicy uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. nie zakwalifikował wniosku zainteresowanej do realizacji i tym samym sprawa nie została umieszczona na liście osób oczekujących na najem lokalu. Zainteresowana została poinformowana, że wniosek o zamianę lokalu może być ponownie rozpatrzony po rozstrzygnięciu postępowania roszczeniowego na korzyść miasta.
Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.
Podała, iż negatywne stanowisko organu w kwestii zakwalifikowania wniosku o zamianę lokalu zostało uzasadnione tym, że do budynku, w którym mieszka skarżąca, zgłoszono roszczenia i zachodzi niebezpieczeństwo, że budynek zostanie oddany spadkobiercom byłych właścicieli, a tym samym lokal nie będzie należał do zasobu mieszkaniowego miasta. Jednakże obecnie lokal pozostaje w zasobie mieszkaniowym W. Skarżąca podkreśliła, iż nie jest w stanie opłacić czynszu w pełnej wysokości mając rentę niespełna 80 zł wyższą niż opłaty za mieszkanie. W konsekwencji zadłużenie lokalu narasta i obecnie wynosi 1100 zł.
Zdaniem skarżącej, odmowa zakwalifikowania jej na listę osób uprawnionych do otrzymania mieszkania spowoduje dalsze zwiększenie zadłużenia i doprowadzi do eksmisji. Jako osoba niepełnosprawna skarżąca będzie miała prawo do lokalu socjalnego. Jednakże, zanim dojdzie do uzyskania przez skarżącą lokalu socjalnego, zadłużenie istotnie wzrośnie, prowadzona będzie egzekucja komornicza i nie wiadomo, czy skarżącą będzie stać na regulowanie opłat za mieszkanie socjalne.
Skarżąca podkreśliła, iż z uwagi na niskie dochody oraz niepełnosprawność nie jest w stanie wynająć mieszkania na wolnym rynku ani tym bardziej go kupić.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] W. wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Ponownie wskazał, iż zgodnie z pismem BGN Delegatury Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] prowadzone jest postępowanie z wniosku złożonego przez byłych właścicieli w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o przyznanie prawa własności czasowej. W Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji prowadzone jest postępowanie z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] grudnia 1994 r. w części dotyczącej budynku mieszkalnego z wyłączeniem lokali sprzedanych.
Mając na uwadze zgłoszone roszczenia, budynek przy ul. [...] w W. nie stanowi własności W. Z powyższych względów Zarząd Dzielnicy uchwałą Nr [...] w dniu [...] stycznia 2014 r. nie zakwalifikował wniosku zainteresowanej do realizacji i tym samym sprawa nie została umieszczona na liście osób oczekujących na najem lokalu. Skarżąca została poinformowana, że wniosek o zamianę lokalu może być ponownie rozpatrzony po rozstrzygnięciu postępowania roszczeniowego na korzyść miasta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 918/14 odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uznając, iż kwestia zamiany lokalu nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zamiana lokali stanowi bowiem wykonywanie uprawnień właścicielskich przez jednostkę samorządu terytorialnego w stosunku do mienia, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy i co za tym idzie, jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym.
Na skutek skargi kasacyjnej E. S., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 3085/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, iż wniosek E. S. kierowany do władz Dzielnicy [...] W. dotyczył zakwalifikowania jej do zamiany lokalu na lokal o mniejszej powierzchni. Powyższe wynika z uzasadnienia do uchwały nr [...], gdzie wprost wskazano, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zamianę lokalu mieszkalnego w związku ze zbyt wysokimi kosztami utrzymania lokalu nr [...] położonego przy ul. [...]. Działania organu w tego typu przypadkach mają charakter administracyjnoprawny. Jest tu bowiem rozstrzygana kwestia, czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. W takich sprawach rozstrzygnięcie administracyjnoprawne skutkuje zakwalifikowaniem wniosku o zamianę zajmowanego lokalu mieszkalnego, a następnie skierowaniem osoby ubiegającej się o zamianę do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu.
Z tego względu odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. było nieuzasadnione, gdyż właściwość sądu administracyjnego obejmuje akt, na który została w tej sprawie wniesiona skarga.
Obecny na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 22 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w części dotyczącej skarżącej.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Jak wskazano w części sprawozdawczej uzasadnienia, na skutek skargi kasacyjnej E. S., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 3085/14 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 918/14 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny stwierdził, iż działania organu podejmowane w przedmiocie zakwalifikowania wniosku skarżącej do zamiany lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w W. na lokal o mniejszej powierzchni mają charakter administracyjnoprawny. Zatem właściwość sądu administracyjnego obejmuje akt, na który została w tej sprawie wniesiona skarga.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Sąd kasacyjny w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 10 grudnia 2014 r., stosownie do art. 190 p.p.s.a. W konsekwencji, Sąd zobowiązany był do kontroli zaskarżonej uchwały, w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej o zamianę lokalu, pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm.), dalej: "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z powyższego wynika, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym o bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zakwalifikowania wniosku o zamianę lokalu. Organ natomiast uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Spełniony został zatem formalny wymóg wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały zauważyć należy, iż postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2013r. o zamianę zajmowanego lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] na lokal o mniejszej powierzchni mieszkalnej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż po śmierci brata zamieszkuje sama w ww. lokalu, którego koszty utrzymania są zbyt wysokie w stosunku do otrzymywanej przez nią renty.
Jak ustalił organ, po śmierci matki – A. S. - zainteresowana wraz z bratem – L. S. wstąpiła w stosunek najmu ww. lokalu w 1996 r. Umowa najmu lokalu została zawarta w dniu [...] maja 1996 r. na czas nieoznaczony. W dniu [...] kwietnia 2013r. zmarł brat wnioskodawczyni, a pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] potwierdził, iż zainteresowana zachowuje uprawnienia najemcy przedmiotowego lokalu. Obecnie E. S. w ww. lokalu zamieszkuje sama. Zainteresowana jest osobą przewlekle chorą, z orzeczonym stałym stopniem niepełnosprawności, niezdolna do wykonywania pracy, utrzymuje się wyłącznie z renty inwalidzkiej (w wysokości 734,99 zł od dnia 1 marca 2013 r.), nie ma żadnej rodziny. Koszt utrzymania mieszkania, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, obejmuje kwotę 605,06 zł.
Z akt sprawy wynika, że Komisja mieszkaniowa na posiedzeniu w dniu [...] października 2013 r. pozytywnie zaopiniowała wniosek E. S. o zamianę zajmowanego lokalu na lokal o mniejszej powierzchni.
Podejmując uchwałę z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] W. wskazał, iż "mając na uwadze zgłoszone roszczenia, że budynek przy ul. [...] w W. nie stanowi własności W., obecnie nie jest możliwe zakwalifikowanie sprawy do realizacji, a wniosek o zamianę może być ponownie rozpatrzony po przesądzeniu sprawy na korzyść miasta".
Informując natomiast skarżącą o podjętej uchwale organ w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. wskazał, iż "(...) budynek przy ul. [...] został wybudowany przed 1945 r. i obecnie w stosunku do ww. nieruchomości toczy się postępowanie roszczeniowe następców prawnych dawnych właścicieli. Biorąc pod uwagę wątpliwości, czy budynek przy ul. [...] w W. stanowi własność miasta, a co się z tym wiąże, czy lokale w nim znajdujące się należą do mieszkaniowego zasobu miasta, nie jest możliwe zakwalifikowanie do realizacji Pani sprawy. (...) Wniosek o zamianę lokalu obecnie zajmowanego może zostać ponownie rozpatrzony po zakończeniu postępowania roszczeniowego na korzyść miasta".
Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b) uchwały nr LV1II/1751/2009 Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta, w ramach mieszkaniowego zasobu mogą być dokonywane zamiany lokali z inicjatywy najemcy, jeżeli celem jest zamiana na lokal o mniejszej powierzchni mieszkalnej lub użytkowej. Zamiany, o których mowa m.in. w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinny być realizowane w pierwszej kolejności (ust. 2).
Stosownie natomiast do § 10 ww. uchwały, zgody na dokonanie zamiany odmawia się, jeżeli: (1) do zamiany został zgłoszony lokal objęty umową na czas oznaczony lub na czas trwania stosunku pracy, (2) wniosek o zamianę zgłosiła osoba będąca najemcą lokalu w budynku prywatnym, która nie była zobowiązana do uiszczania czynszu regulowanego, (3) tytuł do lokalu uzyskałaby osoba, która w wyniku wzajemnej zamiany spełniałaby warunki kwalifikujące ją do ubiegania się o poprawę warunków mieszkaniowych, chyba, że zamiana prowadzi do faktycznej poprawy jej dotychczasowych warunków mieszkaniowych.
W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że przedmiotem zamiany mogą być lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu W. w rozumieniu § 1 pkt 7 ww. uchwały. Przy czym, odmawiając pozytywnego załatwienia wniosku skarżącej organ nie wykazał, iż powyższa przesłanka w niniejszej sprawie nie została spełniona. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ powołał się jedynie - w sposób bardzo ogólny - na okoliczność zgłoszenia roszczeń przez spadkobierców byłych właścicieli do nieruchomości położonej przy ul. [...] wskazując, iż wniosek o zamianę lokalu może być ponownie rozpatrzony po przesądzeniu sprawy własności ww. nieruchomości na korzyść miasta. Ponadto, w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. organ wskazał, iż istnieją wątpliwości, czy lokale znajdujące się w budynku przy ul. [...] należą do mieszkaniowego zasobu miasta.
Z kolei z pisma Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatury Dzielnicy [...] Urzędu W. z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, że "w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości jest prowadzone postępowanie z wniosku złożonego przez b. właścicieli w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o przyznanie prawa własności czasowej; akta nie zostały zwrócone, brak dalszych informacji o postępowaniu; w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji prowadzone jest postępowanie z wniosku spadkobierców d. właścicieli o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. - w części dotyczącej budynku mieszkalnego z wyłączeniem lokali sprzedanych". Nadto w piśmie tym wskazano, iż "nieruchomość występuje w bazie stanów prawnych WZL (Wydziału Zasobów Lokalowych - przyp. Sądu); w ewidencji gruntów zarządcą nieruchomości jest Zakład Gospodarowania Nieruchomościami - [...]".
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organ nie był uprawniony do odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej do realizacji z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, tj. z powodu roszczeń zgłoszonych przez spadkobierców byłych właścicieli ww. nieruchomości oraz toczących się postępowań, w sytuacji gdy w sposób stanowczy i jednoznaczny nie wykazał, że lokal będący przedmiotem wniosku w dacie wydania ww. uchwały nie należał do mieszkaniowego zasobu W. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż z wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2014 r. wynika, że na dzień wydania zaskarżonej uchwały wskazane powyżej postępowania, toczące się względem ww. nieruchomości przy ul. [...], nie zostały prawomocnie zakończone.
Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika również, aby przyczynę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej do realizacji stanowiła którakolwiek z przesłanek negatywnych, określonych w § 10 ww. uchwały nr LV1II/1751/2009 Rady m. st. Warszawy.
Organ, co należy również zaznaczyć, w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały podniósł kwestię zadłużenia przedmiotowego lokalu wskazując, iż na koniec grudnia 2013 r. odnotowano zaległości z tytułu uiszczania czynszu w kwocie ponad 800 zł, nie stwierdził jednak, aby ta okoliczność przesądziła o odmowie pozytywnego załatwienia wniosku. Nie powołał również podstawy prawnej odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej z powodu zadłużenia czynszowego. Wskazać przy tym należy, że podana kwota zadłużenia nie jest wysoka, a jej powstanie wiąże się bezpośrednio z powodem, dla którego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zamianę lokalu na lokal o mniejszej powierzchni i - co oczywiste - niższej opłacie czynszowej podkreślając, iż będąc osobą samotną, po śmierci brata nie jest w stanie pokrywać kosztów najmu ww. lokalu z otrzymywanej renty inwalidzkiej.
Konkludując, Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem powołanych wyżej przepisów prawa, bowiem organ - odmawiając zakwalifikowania wniosku skarżącej do realizacji - nie wykazał, iż przedmiotowy lokal nie należy do mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. Ponadto organ nie wskazał żadnych innych przyczyn merytorycznych, które stanowiły - w jego ocenie - podstawę wydania negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie.
W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.
Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie przepisy uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki do zamiany przedmiotowego lokalu zgodnie z wnioskiem przedłożonym przez skarżącą. Uwzględni również zasady prawne określone w art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym kontekście organ weźmie pod uwagę niezwykle trudną sytuację życiową, zdrowotną i materialną skarżącej, która w istocie legła u podstaw wniosku o zamianę przedmiotowego lokalu.
Wskazane powyżej uchybienia uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Biorąc jednak pod uwagę art. 94 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 4 u.s.g., wobec upływu jednego roku od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, Sąd zobligowany był orzec, że uchwała ta, w części dotyczącej odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej, została wydana z naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 i 101 ust. 4 u.s.g., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. - jak w pkt 2 sentencji.