Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ"), na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723 ze zm.), odmówił wyłączenia stosowania wobec L. S. (dalej: "skarżący") art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy.
W pouczeniu, zawartym w powyższej decyzji, organ wskazał, że nie służy od niej odwołanie, lecz strona z niej niezadowolona może zwrócić się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również może zrzec się prawa do złożenia tego wniosku (vide art. 127 § 3 oraz art. 127a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.). Jeśli zaś strona nie chce skorzystać z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, może wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra, skargę na decyzję w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Opisaną wyżej decyzję organu z [...] czerwca 2021 r. doręczono osobiście skarżącemu [...] lipca 2021 r. (vide karta nr [...] akt administracyjnych sprawy).
Pismem z [...] lipca 2021 r. skarżący wystąpił do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Następnie pismem z [...] sierpnia 2021 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę decyzję, załączając do skargi (oprócz kopii zaskarżonej decyzji) odpis wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, uznając argumenty skargi za bezprzedmiotowe. Natomiast w piśmie z [...] maja 2022 r. (w odpowiedzi na wezwanie Sądu) organ wyjaśnił, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy jest procedowany, przy czym postępowanie drugoinstancyjne nie zostało jeszcze zakończone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast art. 52 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. stanowi, że jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa.
Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, iż w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór środków zaskarżenia: wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skarga do sądu administracyjnego. Prawo alternatywnego wyboru zostało pozostawione stronie, co oznacza, że strona nie może skorzystać z obu tych środków jednocześnie. Mają one bowiem konkurencyjny charakter – wniesienie jednego z nich wyklucza skorzystanie z drugiego. Strona może nie skorzystać z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jeżeli jednak strona zdecyduje się na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to wówczas traci możliwość wniesienia skargi do sądu. W przypadku złożenia obu tych środków, skarga będzie podlegała rozpoznaniu przez sąd jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona jako pierwsza. Niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W niniejszej sprawie skarżący skorzystał z obu tych środków, wnosząc (pismem z [...] lipca 2021 r.) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a później (pismem z [...] sierpnia 2021 r.) skargę do tut. Sądu.
W tej sytuacji Sąd nie może rozpoznać skargi na rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, ponieważ zostało ono zaskarżone wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu ww. środka zaskarżenia otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi, spowodowana zainicjowaniem przez skarżącego drugiej instancji postępowania administracyjnego (poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Podsumowując, wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna w świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak już wyżej wskazano, dopiero skarga na akt administracyjny, wydany po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, może być przedmiotem merytorycznej kontroli tut. Sądu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.