Uzasadnienie
K. B. (dalej jako "skarżąca") wraz ze skargą na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu na czas nieoznaczony, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W nadesłanym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF skarżąca zaznaczyła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżąca podała, że jej sytuacja finansowa jest trudna. Skarżąca jest matką samotnie wychowującą córkę. Opłaca wynajęcie kawalerki z mediami, a jej dochód pozwala zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z małoletnią córką. Nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca oświadczyła, że na dochód gospodarstwa domowego składa się: kwota 1000 zł świadczenia ZUS z tytułu urlopu macierzyńskiego, świadczenie "500+" – 500 zł, świadczenie rodzinne na córkę 180,12 zł oraz zasiłek celowy z pomocy społecznej co 2 miesiące – 1200 zł.
Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżąca wymieniła wynajem kawalerki 1100 zł oraz opłaty za media 200 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 2).
W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt sprawy, skarżąca nie posiada żadnego majątku. Samotnie wychowuje kilkumiesięczne dziecko. Utrzymuje się ze świadczenia z tytułu urlopu macierzyńskiego w wysokości 1000 zł, świadczenia "500+", świadczenia rodzinnego 180,12 zł oraz zasiłku celowego otrzymywanego co dwa miesiące w wysokości 1200 zł. Łączny dochód wnioskodawczyni wynosi średnio miesięcznie 2280,12 zł.
Skarżąca jako stałe miesięcznie koszty utrzymania wskazała wynajem kawalerki 1100 zł oraz opłaty za media 200 zł. Z powyższego wynika, że odejmując od dochodu rodziny jedynie kwotę wydatków ponoszonych na mieszkanie, skarżącej na utrzymanie siebie i kilkumiesięcznego dziecka pozostaje kwota 980,12 zł.
Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tym bardziej, że sam wpis sądowy od wniesionej skargi wynosi 300 zł.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.