Uzasadnienie
Komendant Stołeczny Policji orzeczeniem z dnia [...] października 2005 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...].
Orzeczeniem Komendanta Rejonowego Policji [...] R. M. został uznany winnym tego, że w dniu 20 czerwca 2005 r. odmówił wykonania polecenia przełożonego odnośnie dokonania sprawdzeń w policyjnej bazie danych oraz że w okresie od 12 czerwca 2005 r. do 29 czerwca 2005 r. nie dopełniał obowiązku zapoznawania się po przyjęciu służby z poleceniami przełożonych, zawartymi w "książce poleceń", czym naruszył odpowiednio art. 132 ust. 3 pkt 1 i art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.
Za powyższe przewinienia dyscyplinarne [...] R. M. został ukarany karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego Komendant Stołeczny Policji stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] R. M. zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
W postępowaniu tym, wyznaczony do jego przeprowadzenia rzecznik dyscyplinarny nie naruszył praw przysługujących obwinionemu, w tym podnoszonego w odwołaniu prawa do zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego i złożenia wniosku o ich uzupełnienie oraz nie postępował stronniczo i sprzecznie z prawem.
Z dokumentacji zgromadzonej w materiałach sprawy wynika, że [...] R. M. był powiadamiany w sposób prawidłowy o planowanych z jego udziałem czynnościach dowodowych, jednakże na żadną z tych czynności nie stawił się, jak również nie usprawiedliwiał swojej nieobecności.
Zdaniem organu II instancji, zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził popełnienie przez policjanta zarzucanych czynów.
Zgodnie z zakresem obowiązków, [...] R. M., pełniąc służbę dyżurnego, winien dokonywać między innymi sprawdzeń dla funkcjonariuszy OPP KSP w systemie KSIP, potwierdzać fakt zapoznania się z poleceniami przełożonych, zawartymi w "książce poleceń" własnoręcznym podpisem oraz wykonywać czynności zlecone przez przełożonych.
Twierdzenia obwinionego, że odmowa wykonania polecenia odnośnie sprawdzeń w policyjnej bazie danych była uzasadniona złym stanem technicznym komputerów oraz brakiem umiejętności obwinionego w tym zakresie organ odwoławczy uznał za nieprawdziwe, stwierdzając, że [...] R. M. posiadał uprawnienia do korzystania z policyjnego systemu komputerowego i dokonywał tego typu sprawdzeń wcześniej.
Nadto organ II instancji podniósł, że sprzęt komputerowy, z którego korzystał policjant na stanowisku dyżurnego obiektu Komendy Rejonowej Policji W. przy ul. [...] został dopuszczony do użytku, jako niestwarzający zagrożenia dla zdrowia.
Powyższe orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji stało się przedmiotem skargi [...] R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 132 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy o Policji oraz przepisów prawa procesowego – art.135e ust. 1 i art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Podkreślił, że wymieniona kara jest niewspółmierna do wagi przypisanych czynów.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że nie skorzystał z przysługujących mu praw w toku postępowania dyscyplinarnego, ponieważ nie miał zaufania do organu I instancji.
Wyjaśnił, że w dniu 20 czerwca 2005 r. odmówił wykonania polecenia, odnośnie sprawdzenia w policyjnej bazie danych, ponieważ nie był przeszkolony w tym zakresie, a nadto monitory komputerów są stare, podczas gdy lekarz okulista polecił skarżącemu noszenie okularów korekcyjnych, których w tym dniu skarżący jeszcze nie posiadał.
W przekonaniu skarżącego jest on mobbingowany od kilku miesięcy przez swojego przełożonego.
Skarżący przyznał, że nie podpisywał się pod poleceniami zawartymi w "książce poleceń", co jednak nie oznacza, że poleceń tych nie wykonywał. Powołując się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej, polegającej na odmowie wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, skutkuje odpowiedzialnością dyscyplinarną policjanta.
W rozpoznawanej sprawie skarżący przyznał, że nie wykonał polecenia przełożonego dotyczącego dokonania sprawdzeń w komputerowej bazie danych oraz że nie podpisywał się w "książce poleceń" pod pisemnymi poleceniami wydanymi przez swoich przełożonych. W ocenie skarżącego, odmowa wykonania polecenia w dniu 20 czerwca 2005 r. była usprawiedliwiona złym stanem technicznym monitorów i brakiem umiejętności skarżącego do wyszukiwania danych w zinformatyzowanej bazie, co zwalnia skarżącego od odpowiedzialności dyscyplinarnej. Podobnie, zdaniem skarżącego, nie jest przewinieniem dyscyplinarnym niezłożenie podpisu pod poleceniami zawartymi w "książce poleceń", w sytuacji, gdy polecenia te skarżący wykonywał.
W przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z zaprezentowaną przez skarżącego argumentacją nie można się zgodzić.
Stosunek służbowy policjanta cechuje daleko idące podporządkowanie, wyrażające się m.in. w bezwzględnym obowiązku przestrzegania dyscypliny służbowej i wykonywaniu poleceń przełożonych. Policjant już w składanym ślubowaniu zobowiązuje się do ponoszenia wszelkich obciążeń wynikających ze specyfiki pełnionej służby, w tym do przestrzegania dyscypliny służbowej i wykonywania poleceń – art. 27 ustawy o Policji.
Potwierdzenie i konkretyzacja obowiązków ciążących na policjancie następuje w treści zakresów obowiązków opracowanych dla określonych stanowisk.
Skarżący w dniu 1 października 2004 r. został zapoznany z obowiązkami dyżurnego obiektu przy ul. [...] w W., w ramach których zobowiązał się m.in. do potwierdzania własnym podpisem faktu zapoznania się z poleceniami przełożonych, zawartymi w "książce poleceń" oraz do wykonywania poleceń i czynności zleconych przez przełożonych.
Okoliczności wskazane przez skarżącego nie zwalniały go od obowiązków w powyższym zakresie.
Skarżący, co znajduje potwierdzenie w aktach postępowania dyscyplinarnego, wcześniej wielokrotnie dokonywał sprawdzeń w policyjnej bazie danych. Skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na brak umiejętności do wykonywania czynności w tym przedmiocie.
Nietrafne jest również twierdzenie, ż odmowa dokonania sprawdzeń uzasadniona była stanem zdrowia skarżącego. W sprawie brak jest dowodu potwierdzającego, że lekarz okulista zakazał skarżącemu wykonywania czynności służbowych przy pomocy komputera.
Ponadto należy zauważyć, że przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji, regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną i karną policjantów, wiążą ją wyłącznie z faktem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a nie ze skutkami wynikającymi z tego przewinienia. Skutki przewinienia mają znaczenie wyłącznie dla wymiaru kary – art. 134h ust. 1 ustawy. Tym samym, dla przypisania skarżącemu przewinienia określonego w pkt. 2 orzeczenia dyscyplinarnego nie miało znaczenia, że przewinienie to nie spowodowało negatywnych skutków. Nieistotne są również zarzuty dotyczące przebiegu postępowania dyscyplinarnego.
Skarżący nie może powoływać się na pozbawienie go określonych uprawnień w toku przeprowadzonego postępowania, skoro wiedząc o przysługujących prawach, świadomie z nich nie skorzystał.
W ocenie Sądu, wymierzając skarżącemu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby, organ nie naruszył obowiązującego prawa.
Niewykonanie przez skarżącego poleceń przełożonych stanowi przewinienie służbowe o poważnym ciężarze gatunkowym i może powodować uzasadnione wątpliwości, co do przydatności skarżącego do służby na zajmowanym stanowisku.
Kara ta jest w zasadzie drugą po naganie karą, która mogła być wymierzona skarżącemu, ponieważ kara przewidziana w art. 134 pkt 2 ustawy o Policji nie może być wymierzona w stosunku do skarżącego.
Biorąc pod uwagę charakter czynów przypisanych skarżącemu, nie wydaje się, aby orzeczona kara dyscyplinarna była niewspółmiernie surowa do popełnionych przewinień.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.