Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 w z związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.G. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] orzekającej o uznaniu go z dniem [...] listopada 2009 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony, wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, opłacał składki na ubezpieczenie społeczne lub legitymuje się okresami równorzędnymi z okresem zatrudnienia wymienionymi w ust. 2 tego przepisu. Podkreślił, że w dacie rejestracji, tj. [...] listopada 2009 r. M.G. spełniał warunki do przyznania statusu osoby bezrobotnej, natomiast suma okresów zatrudnienia w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania uprawniający do nabycia prawa do zasiłku był krótszy niż 365 dni. Wyżej wymieniony był, od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] listopada 2009 r. (18 miesięcy), zatrudniony przez 11 miesięcy i 19 dni.
W ocenie organu, okres ten nie uprawniał do nabycia prawa do zasiłku na podstawie powołanego wyżej art. 71 ust. 1 tej ustawy. Ponadto podniósł, że w dniu [...] listopada 2009 r. M.G. otrzymał decyzję o uznaniu z dniem [...] listopada 2009 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, zatem bezpodstawny jest zarzut dotyczący uzyskania błędnej informacji o przysługiwaniu prawa do zasiłku.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zakwestionował zaskarżoną decyzję, uznając ją za krzywdzącą oraz wnosząc o pozytywne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący zarzucił organowi niezgodność z prawem, bowiem, w jego ocenie, udokumentował świadectwami pracy wymagany okres zatrudnienia, który uprawnia go do przyznania prawa do zasiłku. Jak wskazał nie jest w stanie zrozumieć na jakiej podstawie liczono mu okres pracy od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] listopada 2009 r. skoro nie posiada na ten okres żadnego dokumentu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Obowiązkiem organu w toczącym się postępowaniu odwoławczym było wstępne zbadanie, czy środek odwoławczy (odwołanie) wniesiony został w przewidzianym przepisami prawa terminie.
Zestawiając datę nadania (29 grudnia 2009 r.) przez skarżącego odwołania (dowód: koperta w aktach administracyjnych) z datą doręczenia (30 listopada 2009 r.) decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] wynika, że mimo prawidłowego pouczenia, odwołanie to zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu (art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Uchybienie terminu ustawowego powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji z dnia [...] listopada 2009 r.
Rozpatrzenie przez Wojewodę [...] odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości – art. 16 § 1 k.p.a. (por. B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz B. Adamiak i J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006).
Powyższe czyni zbędnym ustosunkowywanie się przez Sąd do kwestii merytorycznych zawartych w zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
O wykonalności wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 tej ustawy.