Uzasadnienie
T. B. po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2013 r. wniesionej przez niego skargi, zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, celem wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie orzeczenia.
We wniosku podał, że posiada stałą grupę niepełnosprawności, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z matką H. B., która jest osobą schorowaną. Podał, że na dochód rodziny składa się jego zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł oraz renta chorobowa matki w wysokości 506 zł – łącznie 659 zł miesięcznie. Oświadczył, że oprócz mieszkania spółdzielczego własnościowego o powierzchni 36 m2 nie posiada wraz z matką żadnego majątku ani oszczędności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz z akt sprawy, dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi łącznie 659 zł netto miesięcznie – średnio 329 zł na osobę.
W konsekwencji oznacza to, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i matki.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.