Uzasadnienie
Prokurator Generalny decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy wydaną wobec A. S. (dalej: "skarżący") decyzję Prokuratora Generalnego z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego od [...] stycznia 2017 r. w wysokości 4810,14 zł.
W uzasadnieniu Prokurator Generalny wskazał, że decyzje wydano w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 940/17 i wyjaśnił, że skarżącego powołano od [...] marca 2009 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej (decyzja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z [...] marca 2009 r.). Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator Wojskowy powołał skarżącego do pełnienia funkcji [...] - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Skarżący objął to stanowisko [...] marca 2009 r. Skarżącego, na podstawie decyzji Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], przeniesiono z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" i prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku (art. 41 § 1 ustawy z 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze - Dz. U. z 2016 r., poz. 178, dalej: "przepisami wprowadzającymi").
Ww. przepis odnosi się do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, którzy nie zostali powołani do prokuratur okręgowych i do prokuratorów będących i niebędących żołnierzami zawodowymi. Pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", o którym mowa w tym przepisie, wskazuje na zachowanie prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, w kwocie wynikającej ze stawki przysługującej mu w dniu przeniesienia. Zgodnie z art. 41 § 2 ww. ustawy kwota ta podlega waloryzacji w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej.
Art. 80 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 z późn. zm., zwana dalej "u.s.w.ż.z.") stanowi, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Wysokość dodatku wyrównawczego jest uzależniona każdorazowo od przyrównania do znajdującego się w identycznej sytuacji zawodowej prokuratora niebędącego żołnierzem zawodowym. W przypadku skarżącego - do prokuratora niebędącego żołnierzem zawodowym, którego przeniesiono w trybie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, a zatem do prokuratora z takim samym stażem pracy, który zachował prawo do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, tożsamej stawce przysługującej skarżącemu w zniesionej Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...].
Miesięczna kwota uposażenia skarżącego na zajmowanym stanowisku służbowym prokuratora prokuratury rejonowej w dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...] wynosi 7247,10 zł, a jej składnikami są: stawka grupy uposażenia U:15 – 6090 zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową - 19% należnego uposażenia zasadniczego – 1157,10 zł. Należność tą w pełnej wysokości uwzględniono przy określaniu wynagrodzenia skarżącego jako prokuratora. W związku z tym Prokurator Generalny przyjął, że skarżącemu przyznano dodatek wyrównawczy prawidłowo od [...] stycznia 2017 r., zgodnie z art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z.
oraz stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu [...] lutego 2017 r.
A. S., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 7 września 2021 r., skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prokuratora Generalnego z [...] lipca 2021 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] czerwca 2021 r., wnosząc o stwierdzenie ich nieważności, ewentualnie ich uchylenie, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych, z uwzględnieniem wynagrodzenia radcy prawnego. Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przesądzających o nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazał, że sprawa dotyczy kwestii już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) i wydano ją z rażącym naruszeniem art. 41 § 1 i 2 przepisów wprowadzających w zw. z art. 123 i art. 124 ustawy z 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz.177 z późn. zm.) i w zw. z Komunikatem Prezesa GUS z 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. i art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz z rażącym naruszeniem art. 76 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a także z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a.
Skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo omówił ww. zarzuty, podkreślając, że pełnił zawodową służbę wojskową, ostatnio na stanowisku służbowym: - [...] - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej [...] - wydział [...], Wojskowa Prokuratura Okręgowa w [...] ([...]) - etat [...], STE: [...], SW: [...], U: [...], WK: [...], co wynika z pkt 66. decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2012 r. nr [...]. Stosownie do art. 76 k.p.a., nie przeprowadzono dowodu przeciwko treści tej decyzji. Ponadto na potrzeby określenia dodatku wyrównawczego, w uzasadnieniu decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...], przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy na 2016 r., wyraźnie wskazano, że "stanowiskiem równorzędnym w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury jest u skarżącego stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej, pełniącego funkcję [...] w prokuraturze okręgowej".
Skarżący zajmował stanowisko służbowe "[...] - prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej". Okoliczność, że w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury nie było takiego stanowiska, w sprawie nie ma istotnego znaczenia, gdyż skarżący nie zajmował takiego stanowiska w prokuraturze wojskowej, której struktura organizacyjna była odrębna, właściwa strukturze organizacyjnej jednostki wojskowej, jaką była Wojskowa Prokuratura Okręgowa w [...], co do [...] kwietnia 2016 r. nie budziło wątpliwości. Prokuratorzy będący żołnierzami zawodowymi, pełniąc służbę w dotychczasowych wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, pełnili służbę wojskową w jednostkach wojskowych, jakimi były dotychczasowe wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury, w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.w.ż.z., a więc funkcjonujących na podstawie etatu nadanego przez Ministra Obrony Narodowej, określającego ich strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tych jednostkach.
Pojęcie "stanowisko służbowe" definiuje art. 6 ust. 1 pkt 3 u.s.w.ż.z. Do ustalenia, jakie faktycznie stanowisko zajmował dotychczas skarżący, wystarczające więc było odwołanie się do odpowiedniego stanowiska określonego w etacie ww. jednostki wojskowej - [...]. Do tego etatu odwoływała się ww. decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...], wyznaczająca skarżącego na stanowisko "[...] - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej". Ww. etat jednostki wojskowej jest również dokumentem urzędowym, którego moc dowodowa nie została obalona w postępowaniu administracyjnym.
Stanowiska w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury były określane w oparciu o przepisy u.s.w.ż.z. i nie odpowiadały nazewnictwem stanowiskom prokuratorów w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Z tego też powodu niektóre zakresy czynności, którym w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury przyporządkowywane były funkcje (np. naczelnika wydziału w prokuraturze okręgowej), w jednostkach wojskowych wchodziły w zakres stanowiska służbowego żołnierza zawodowego. Z identycznym rozwiązaniem organizacyjnym mamy do czynienia w przypadku sędziów sądów wojskowych.
Skoro prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury pełnił służbę na stanowisku określonym przepisami u.s.w.ż.z., nie sposób nie uwzględnić okoliczności, że przepisy te przewidują powierzenie żołnierzowi zawodowemu funkcji tylko w przypadkach przewidzianych art. 25a u.s.w.ż.z., z czym związane jest przyznanie dodatku funkcyjnego, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 5 u.s.w.ż.z. Przepis nie obejmuje prokuratorów byłych prokuratur wojskowych, tzn. że nie można było powierzyć im funkcji ani przyznać dodatku funkcyjnego. Skarżący w tej sytuacji i w związku z art. 19 ust. 1 pkt 1 u.s.w.ż.z. mógł pełnić służbę wyłącznie na stanowisku służbowym. Dlatego dotychczasowe stanowisko brzmiało "[...] - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej".
Ustalenia Prokuratora Generalnego, jakie stanowisko służbowe ostatnio zajmował skarżący, są więc sprzeczne z dokumentami urzędowymi stanowiącymi materiał dowodowy sprawy, przez co zaskarżona decyzja nie tylko rażąco narusza art. 76 k.p.a., ale także uchybia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.
Nadto, uposażenie prokuratorom byłych prokuratur wojskowych przyznawano także na podstawie przepisów u.s.w.ż.z. Skarżącemu nie mógł więc być przyznany dodatek funkcyjny, bo przepisy te nie przewidywały takiego dodatku. Prawidłowa była więc ww. decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] nr [...], przyznająca skarżącemu od [...] stycznia 2016 r. dodatek wyrównawczy (6.651,84 zł), stanowiący różnicę między wynagrodzeniem, jakie przysługiwałoby równorzędnemu prokuratorowi powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, pełniącemu funkcję [...] w prokuraturze okręgowej, a uposażeniem przysługującym skarżącemu z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku [...] - prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej: 13.684,64 zł - 7.032,80 zł = 6.651,84 zł.
Skarżący otrzymywał na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym uposażenie miesięczne w wysokości 13.684,64 zł, wynikające z dokumentu urzędowego - ostatecznej decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...], której nie obalono dowodem przeciwnym w postępowaniu administracyjnym.
Skarżący przytoczył treść art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. i wskazał, że przeniesiono go ostateczną decyzją Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, od [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. W następstwie ww. decyzji, Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że skarżącego zwolniono z ww. stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych - powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Skoro skarżący z mocy prawa zachował tytuł wojskowego prokuratora okręgowego, to zachował też prawo do uposażenia w dotychczasowej wysokości.
Dotychczas zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem służbowym było stanowisko określone w decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r., tj. [...] - prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, na którym skarżący otrzymywał uposażenie w kwocie 13.684,64 zł. Do tej właśnie kwoty odnosi się rozstrzygnięcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", zawarte w decyzji Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016 r.
Przedmiotowa decyzja w zakresie wynagrodzenia przysługującego skarżącemu jest ostateczna i dotychczas nie została usunięta z obrotu prawnego. Rozstrzyga więc w sposób wiążący sytuację, której dotyczą przepisy przejściowe, w jakiej znalazł się konkretny adresat: przeniesienie skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] w związku z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku [...] - prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej. Mimo, że dana sytuacja nie uległa zmianie, Prokurator Generalny ustalił na nowo wynagrodzenie skarżącego przez jego obniżenie. Dlatego przedmiotowe decyzje dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r., co powinno stanowić wystarczającą przyczynę stwierdzenia ich nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Skarżący wskazał też, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że ewentualnie dopuszczalne było wydanie kolejnej decyzji, bez wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji odnoszącej się do wynagrodzenia skarżącego, to zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja, rażąco narusza art. 41 § 1 przepisów wprowadzających. Prokurator przeniesiony w trybie ww. przepisu zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Ustalenie w takim przypadku wynagrodzenia niższego, stanowi ewidentną obrazę prawa, która powinna być oczywista dla przeciętnego prawnika zaznajomionego z przepisami o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i praktyką ich stosowania.
Skarżący uznał też, że Prokurator Generalny zamiast przepisów przejściowych, zastosował przepisy nowe, co również powinno być wystarczającą przyczyną do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ww. decyzje odnosiły się do pierwszej waloryzacji wynagrodzenia prokuratora od [...] stycznia 2017 r., która powinna uwzględniać dotychczasową wysokość wynagrodzenia prokuratora, w tym wysokość dodatku wyrównawczego, ustalonego w ww. decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] nr [...]. Waloryzacja w tym przypadku powinna polegać na zwiększeniu wynagrodzenia, w związku z czym ustalony dodatek wyrównawczy powinien być wyższy.
Natomiast ustalony od [...] stycznia 2017 r. dodatek wyrównawczy jest niższy od dodatku przyznanego skarżącemu od [...] stycznia 2016 r., co rażąco narusza przepisy art. 41 § 1 i 2 przepisów wprowadzających w zw. z art. 123 i art. 124 ustawy - Prawo o prokuraturze i w zw. z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r.
Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a."
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ww. akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), albo naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Sąd, mając powyższe okoliczności na uwadze, podkreśla, że w toku oceny zasadności skargi, uznał, że nie były zasadne najdalej idące zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.
Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 940/17. Z ww. orzeczenia wynikało, że właściwym w sprawie wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego skarżącemu był Prokurator Generalny, a nie Prokurator Okręgowy. W świetle bowiem regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach w jego imieniu.
WSA w Warszawie z ww. względów uznał, że Prokurator Okręgowy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów właściwości, a Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam rażąco naruszył prawo - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2017 r., jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego z [...] lutego 2017 r., z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.
Ocena prawna dokonana przez WSA w Warszawie w ww. orzeczeniu była, na mocy art. 153 p.p.s.a., wiążąca w niniejszej sprawie. Tym samym Prokurator Generalny był właściwy do wydania omówionych w stanie faktycznym sprawy ww. decyzji i w ten sposób nie mógł dopuścić się rażącego naruszenia prawa.
Sąd wskazuje ponadto, że na podstawie art. 31 § 1 przepisów wprowadzających zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury, m.in. wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. Obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z u.s.w.ż.z. przejął, zgodnie z art. 32 przepisów wprowadzających, Prokurator Generalny. Stosownie do art. 36 § 1 przepisów wprowadzających Prokurator Generalny przenosi prokuratorów (...), których nie powołał do Prokuratury Krajowej na inne stanowisko służbowe w poszczególnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem (...) prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku (...).
Sąd stwierdza, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., że skarżący podniósł, iż Prokurator Generalny, wydając decyzję z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], rozstrzygnął kwestię dotyczącą wysokości należnego mu uposażenia łącznego po przeniesieniu na nowe stanowisko służbowe, w związku z likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wniosek swój wywiódł z zawartego w ww. decyzji zwrotu, że przeniesienie to następuje "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". W konsekwencji uważa, że powinien otrzymywać, po przeniesieniu, uposażenie łączne w dokładnie takiej kwocie, jaką otrzymywał na stanowisku [...] w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], bez konieczności wydawania w tym względzie kolejnej decyzji stricte finansowej. Jej wydanie to powrót do sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostatecznie, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji.
Sąd stanowiska tego nie podziela, uznając, że w sprawie nie naruszono art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
W ocenie Sądu, Prokurator Generalny, wydając decyzję z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], działał w celu usytuowania skarżącego w strukturach prokuratury powszechnej. W decyzji tej wskazano nowe stanowisko: "prokurator prokuratury rejonowej" i miejsce pełnienia służby: [...]. Pozostałe elementy decyzji nawiązują do obowiązków z art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, który określa zasady, na jakich ma nastąpić przeniesienie (czyli z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku).
Ww. decyzja Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016 r. nie była decyzją administracyjną, ale poleceniem służbowym, od którego można było wnieść sprzeciw na mocy art. 43 § 1 przepisów wprowadzających. Aby powyższe polecenie służbowe można było zrealizować, konieczne było utworzenie konkretnego stanowiska służbowego. Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny w decyzji z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] wyznaczył skarżącemu stanowisko służbowe - prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...]. Stanowisko to jest zaszeregowane do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia U:15.
Dopiero kolejnym krokiem było wydanie decyzji finansowej ustalającej wysokość przysługującego skarżącemu uposażenia łącznego, w której szczegółowo określono poszczególne jego składniki. Wydanie decyzji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], było zatem niezbędne do ustalenia warunków zatrudnienia skarżącego. Nie sposób w związku z tym uznać, że w sprawie naruszono art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego z rażącym naruszeniem art. 41 przepisów wprowadzających, w związku z art. 123 i art. 124 ustawy - Prawo o prokuraturze. Nie był również naruszony art. 76 k.p.a., gdyż nie było potrzeby prowadzenia przeciwdowodu w odniesieniu do decyzji Prokuratora Generalnego z [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. W sprawie nie kwestionowano bowiem zajmowania przez skarżącego stanowiska wojskowego [...] – prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].
Jak wynika z akt sprawy, skarżący przed przeniesieniem do prokuratury rejonowej, zajmował stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. Stanowisko to było zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych U:15B, co powoduje, że wysokość wojskowego uposażenia skarżącego wynosiła 7092,40 zł (stawka zachowana dla grupy uposażenia U:15B – 5960 zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową - 1132,40 zł). Należność ta stanowiła podstawę do ustalenia łącznego uposażenia skarżącego przez ustalenie wysokości przysługującego mu dodatku wyrównawczego.
W decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] wyznaczono skarżącego na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w [...]. Stanowisko to jest zaszeregowane do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia U:15, które wynosiło – 6090 zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową - 1157,10 zł). Należność ta stanowiła podstawę do ustalenia łącznego uposażenia wymienionego oficera poprzez określenie wysokości przysługującego mu dodatku wyrównawczego. W tym zakresie miał zastosowanie art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., który stanowił, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych było niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługiwał dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym.
W sprawie zatem nie naruszono art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., zgodnie z którym w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego, pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych, jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Dopiero tak ustalone uposażenie łączne odpowiadało wynagrodzeniu prokuratora i podlegało zachowaniu na mocy art. 41 § 1 przepisów wprowadzających.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy użyte przez ustawodawcę w art. 41 § 1 przepisów wprowadzających określenie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" obejmuje swym zakresem także dodatek funkcyjny (w omawianym przypadku jego równowartość), który skarżący otrzymywał jako [...] w ramach piastowanej funkcji w ramach stanowiska służbowego.
Rozważając tę kwestię, należy zwrócić uwagę, że wykładni zwrotu "wynagrodzenie prokuratora na zajmowanym stanowisku" dokonał Sąd Najwyższy na tle regulacji, związanych z reformą ustrojową powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury w 2010 r., zawartej w art. 19 ust. 4 ustawy z 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze (Dz. U. Nr 178, poz. 1375 ze zm.).
Sąd Najwyższy w wyroku z 30 października 2012 r., wydanym w sprawie sygn. akt II PK 70/12, zwrócił uwagę na występujące w ustawie Prawo o prokuraturze pojęcia "zajmowanego stanowiska" i "pełnionej funkcji". Katalog stanowisk prokuratorskich zawarty był w art. 6 ust. 1 ww. ustawy. Od zajmowania "stanowiska prokuratorskiego" w prokuraturze odpowiedniego szczebla należy odróżnić, zdaniem Sądu Najwyższego, pełnienie określonych "funkcji" przez prokuratorów. Wyrok ten bazował na wcześniejszej uchwale Sądu Najwyższego z 16 marca 2010 r. sygn. akt I PZP 3/10, dotyczącej analogicznej kwestii odnoszącej się do stanowisk sędziowskich.
Sąd, podzielając powyższe stanowisko Sądu Najwyższego, stwierdza, że dodatek funkcyjny jest składnikiem wynagrodzenia prokuratora, który przysługuje mu "w związku z pełnioną funkcją", a nie "w związku z zajmowanym stanowiskiem". Skoro zatem ustawodawca w art. 36 § 1 przepisów wprowadzających wskazał – jako podstawę odniesienia – wynagrodzenie "na dotychczas zajmowanym stanowisku", to w skład tego wynagrodzenia, jak trafnie przyjął Prokurator Generalny w wydanych w sprawie decyzjach, nie wchodzi dodatek funkcyjny z tytułu sprawowania funkcji [...]. Dodatek ten przysługiwał bowiem skarżącemu w związku z pełnioną funkcją, a nie w związku z zajmowanym stanowiskiem prokuratora. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, ochroną objęto jedynie tą część wynagrodzenia, która posiadała cechę trwałości. Dodatek funkcyjny takiej cechy nie posiada, gdyż z natury rzeczy jest przypisany do określonej funkcji, która pełniona jest czasowo.
Przepisy wprowadzające, w odniesieniu do określenia zasad zachowania wynagrodzenia przy przeniesieniu na inne stanowisko (w praktyce niższe - art. 36 § 1 i art. 41 § 1), dotyczą wszystkich prokuratorów.
Z przytoczonego wyżej stanowiska Sądu Najwyższego wynika wprost, że wszystkim prokuratorom cywilnym, przeniesionym na niższe stanowiska, zachowano prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, czyli bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego. Nie jest zatem trafne dowodzenie, że prokuratorom, będącym żołnierzami zawodowymi, należy zachować w dodatku wyrównawczym także kwotę odpowiadającą dodatkowi funkcyjnemu. Prowadziłoby to bowiem do zróżnicowania wynagrodzeń prokuratorów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Jest to nieprawidłowe. Przyjmując tok rozumowania skarżącego, należałoby uznać, że gdyby doszło do przeniesienia prokuratora do nowej jednostki organizacyjnej i powierzono mu określoną funkcję, to prokurator do spraw wojskowych w ramach dodatku wyrównawczego otrzymywałby w rzeczywistości równowartość kwot dwóch dodatków funkcyjnych, tzn. "zachowanego" - traktowanego jako immanentny składnik wynagrodzenia na stanowisku oraz należnego z tytułu wykonywania obecnie danej funkcji. Byłoby to sprzeczne z sensem przepisów i zamiarem ustawodawcy, zinterpretowanym trafnie w ww. wyroku Sądu Najwyższego.
Jakkolwiek skarżący w skardze odwołuje się do innego sposobu naliczania uposażenia prokuratorów, będących żołnierzami zawodowymi w porównaniu z prokuratorami będącymi osobami cywilnymi, wskazując, że inne są składniki tych należności, tym niemniej Sąd podnosi, że stosownie do art. 36 § 1 i art. 41 § 1 przepisów wprowadzających, prokuratorzy, będący żołnierzami zawodowymi, powinni otrzymywać świadczenie z tytułu wykonywania swoich obowiązków prokuratorskich dokładnie takie samo, jak ich odpowiednicy cywilni, a nie wynagrodzenie wyższe.
Sąd w związku z tym przyjmuje, że Prokurator Generalny, wydając w sprawie ww. decyzje, nie naruszył przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja wydana w pierwszej instancji zawiera wyliczenie wysokości przysługującego skarżącemu dodatku wyrównawczego, z wyszczególnieniem poszczególnych składowych tej należności. Powołano przy tym odpowiednie przepisy normujące tę kwestię. Prokurator Generalny, wydając zaskarżoną decyzję, logicznie i przekonująco wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie, mając na względzie obowiązujące przepisy prawa, jak też zebrane dokumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał więc, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zatem skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.