Uzasadnienie
Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący podniósł w nim, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz wyrządzi ogromną szkodę jaką będzie utrata broni bez żadnej rekompensaty. Wykonanie decyzji spowoduje konieczność poniesienia kosztów, które nie mają żadnego uzasadnienia. W sprawie zachodzi więc poważne i realne niebezpieczeństwo, że skarżący utraci znajdującą się w depozycie broń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.).
Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieszczą się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych. Takich ustaleń Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy bowiem wyjaśnić, że konsekwencje wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń - zbycie broni, nie stanowi samoistnej podstawy przemawiającej za słusznością wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto z treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) wynika, że osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, może – w przypadku gdy nie dokona jej zbycia – złożyć broń do depozytu policyjnego, co spowoduje uniknięcie szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą.
Natomiast zarówno ponoszenie opłat depozytowych jak i zbycie broni, należy do zwyczajnych następstw decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni i nie ma charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania takiej decyzji.
W ocenie Sądu następstwa decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, nie wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków, zatem nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ppsa.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.