Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia H. F. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. wzywające H. F. do natychmiastowego opróżnienia z rzeczy jej praw reprezentujących, lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. [...] pod rygorem zastosowania przymusu bezpośredniego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wymienionego postanowienia Minister wyjaśnił, że Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] wezwał J. F. (męża zobowiązanej) wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami jego prawa reprezentującymi do dobrowolnego zwolnienia i przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej osobnej kwatery stałej w L. przy ul. [...], w terminie do [...] grudnia 2003 r. Wymieniona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...].
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 26/06 oddalił skargę J. F. na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r.
Wyrokiem z dnia 03 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1124/06 NSA oddalił skargę kasacyjną J. F. od ww. wyroku WSA w L. z 28 marca 2006 r.
W dniu [...] lutego 2008 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. skierował do J. F. i H. F. upomnienie nr [...], wzywające ich do wykonania obowiązku zwolnienia ww. lokalu mieszkalnego w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W związku z niewykonaniem ww. obowiązku w terminie, wierzyciel w dniu [...] kwietnia 2008 r. wystawił w stosunku do wymienionej tytuł wykonawczy nr [...] oraz postanowieniem nr [...] wezwał H. F. do natychmiastowego opróżnienia z rzeczy jej praw reprezentujących lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. [...] pod rygorem zastosowania przymusu bezpośredniego. Rozstrzygnięcie to zobowiązana otrzymała w dniu [...] kwietnia 2008 r.
W dniu [...] kwietnia 2008 r. H. F. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], jako wydanego bez podstawy prawnej. W ocenie zobowiązanej ww. postanowienie uznać należało za wadliwe, albowiem wzywało ją do wykonania obowiązku, który nie istnieje. Przedmiotem egzekucji może być bowiem tylko taki obowiązek, który wynika z decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L. z [...] listopada 2003 r., a wiec dobrowolne wykonywanie przez nią obowiązku opróżnienia zajmowanej kwatery. Tymczasem w postanowieniu została wezwana do natychmiastowego opróżnienia lokalu mieszkalnego pod rygorem przymusu bezpośredniego.
Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, a następnie po rozpoznaniu wniosku H. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.
WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 06 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 5/09 stwierdził nieważność obu ww. postanowień. Sąd uznał, że z treści wniosku z dnia [...] kwietnia 2008 r. wynika, że H. F. wnosiła zażalenie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego pod rygorem zastosowania przymusu bezpośredniego.
W ocenie organu odwoławczego przedmiotowe zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, takiego prawa nie ma również organ odwoławczy. Minister wskazał, że podstawą wzruszenia postępowania organu egzekucyjnego I instancji mogłoby być jedynie działanie sprzeczne z przepisem art. 29 § 2 ww. ustawy, lecz organ odwoławczy nie dopatrzył się takiego uchybienia. Organ odwoławczy podkreślił, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM uznał zarzuty H. F. za nieuzasadnione, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem MON z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...].
WSA w Warszawie w dniu 28 stycznia 2009 r. oddalił skargę H. F. na postanowienie MON z dnia [...] sierpnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1496/08), a NSA wyrokiem z dnia 27 października 2009 r. sygn. I OSK 595/09 oddalił skargę kasacyjną zobowiązanej od wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. Jak wskazał organ odwoławczy, w ocenie ww. Sądów decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L. z dnia [...] listopada 2003 r. znajduje się w obrocie prawnym, jest ostateczna i prawomocna, a obowiązek nałożony tą decyzją, tj. obowiązek zwolnienia i przekazania do dyspozycji WAM osobnej kwatery stałej nie został wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego, co oznacza, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje i został określony zgodnie z powyższą decyzją, podlega on przymusowemu wyegzekwowaniu w drodze egzekucji administracyjnej.
Pismem z dnia 31 grudnia 2010 r. H. F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie, uchylenie poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie naruszają obowiązujących przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest to, iż kwestionowane postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. z dnia [...] kwietnia 2008 r. było już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1496/08, w związku z zarzutami podniesionymi przez skarżącą.
Poza sporem jest też okoliczność, iż w powyższym postępowaniu zapadł wyrok w dniu 28 stycznia 2009 r. oddalający skargę oraz że wyrok ten został utrzymany w mocy przez Naczelny Sad Administracyjny rozpoznający wniesioną skargę kasacyjną.
W świetle powyższego jawi się konkluzja, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie usankcjonował już poprawność powyższego postanowienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowy przepis nałożył na Sąd Administracyjny obowiązek całościowego odniesienia się do zgodności z prawem skarżonego aktu władczego administracji.
Niezależnie od zarzutów skarżącej, Sąd musiał badać sporne rozstrzygnięcie pod każdym kątem. Skoro zaś nie dopatrzył się nieprawidłowości które winny skutkować wyeliminowaniem postanowienia z obrotu prawnego, to tym samym takie postanowienie jawi się jako prawidłowe. Takiej konkluzji nie zmienia podnoszony w skardze zarzut, iż w chwili obecnej zostały zgłoszone zastrzeżenia inne od tych zawartych w skardze rozpoznawanej w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1496/08. Jak już bowiem wyżej wskazano, Sąd rozpoznający zarzuty w wyżej powołanej sprawie dokonywał całościowej oceny poprawności spornego postanowienia. To zaś sprawia, iż tut.
Sąd jest związany oceną dokonaną we wcześniejszym postępowaniu, zgodnie z dyspozycją art. 170 p.p.s.a., i nie posiada już umocowania prawnego do dokonywania ponownej weryfikacji spornego postanowienia.
Podobne wnioski należy wyciągnąć odnosząc się do zarzutu skargi skierowanego przeciwko poprawności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. z dnia [...] listopada 2003 r. Decyzja ta była już przedmiotem badania przez Sądy administracyjne, które nie dopatrzyły się nieprawidłowości związanych z jej wydaniem. Stąd więc, powyższy zarzut również nie może zostać uwzględniony przez tut. Sąd, z uwagi na związanie prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 28 marca 2006 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2007 r.
Za okoliczność pozostającą bez wpływu na niniejszą sprawę należy uznać uwypukloną w skardze kwestię, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 maja 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 5/09 wypowiedział się na temat nieprawidłowości doręczenia tytułu egzekucyjnego. Intencją Sądu wydającego powyższy wyrok było bowiem jedynie zwrócenie organowi uwagi na konieczność procedowania zgodnego z normą art. 143 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przedmiotowe uchybienie nie stało się zaś podstawą wydania przez ten Sąd wyroku z dnia 6 maja 2009 r. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły bowiem jedynie kwestie związane z kwalifikacją prawną wniosku strony z dnia [...] kwietnia 2008 r.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).