Uzasadnienie
W dniu 31 października 2005 r. V. D. złożyła do [...] Kuratora Oświaty w S. wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego.
W trakcie trwania postępowania o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] stwierdził z urzędu nieważność nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nadanego przez Starostę [...] V. D. w dniu [...] listopada 2001 r. nr [...]. Decyzję uzasadniono tym, iż akt nadania V. D. stopnia nauczyciela mianowanego został wydany z naruszeniem przepisów art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz.1194 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r.
Pismem z dnia 17 lipca 2006 r. V. D. wniosła do Ministra Edukacji Narodowej odwołanie od decyzji [...] Kuratora Oświaty.
Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi V. D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 126/07 oddalił skargę.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2007 r. V. D. zwróciła się do Starosty [...] o wydanie nowego aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela odmówił V. D. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Organ uznał, iż V. D. nie spełnia wszystkich przesłanek określonych w art. 9b ust. 1 ww. ustawy, gdyż nie odbyła wymaganego stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz nie zdawała egzaminu przed komisją egzaminacyjną.
Od powyższej decyzji V. D. złożyła odwołanie.
[...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na tę decyzję V. D. złożyła w dniu 17 grudnia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] [...] Kurator Oświaty na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa zawiesił postępowanie w sprawie awansu zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego V. D. z uwagi na fakt, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zagadnienia wstępnego, którym jest rozstrzygnięcie w przedmiocie nadania V. D. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 11/08 po rozpatrzeniu skargi V. D. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007 r. w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oddalił skargę.
Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 3 i 6 ustawy Karta Nauczyciela, [...] Kurator Oświaty odmówił V. D. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Decyzję uzasadniono brakiem przesłanek, o których mowa w art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, tj. nieposiadaniem stopnia nauczyciela mianowanego.
Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie.
Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, iż w sytuacji, gdy nauczyciel nie posiada stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego nie można nadać mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie V. D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie prawa i interesu prawnego skarżącej. Wskazywała, iż jej zdaniem spełnia wszystkie warunki, aby ubiegać się o nadanie jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Wskazywała na niejednakowe traktowanie obywateli wobec prawa.
Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżąca. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie [...] Kurator Oświaty postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie awansu zawodowego skarżącej na stopień nauczyciela dyplomowanego do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie sygn. akt II SA/Sz 11/08 ze skargi V. D. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...], odmawiającą nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.
Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zgodnie z art. 123 § 1 Kpa w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że postanowienia wydawane w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego są postanowieniami, o których mówi ten przepis. Wynika to w szczególności z art. 123 § 2 Kpa, który ten typ rozstrzygnięcia wiąże z poszczególnymi kwestiami wynikającymi w toku postępowania. Z całą pewnością rozstrzygnięcia wydawane w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego są rozstrzygnięciami dotyczącymi poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania administracyjnego. Właśnie bowiem w toku postępowania administracyjnego z różnych powodów powstaje konieczność (potrzeba) wydania przez organ prowadzący postępowanie rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia postępowania: nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, lecz jest aktem procesowym, który wpływa na bieg postępowania administracyjnego.
Powyższe potwierdza analiza treści normy zawartej w art. 101 § 1 Kpa, zgodnie z którym o postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Z przepisu tego płyną dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne dwa obowiązki. Po pierwsze zawieszenie postępowania, podjęcie zawieszonego postępowania, odmowa zawieszenia postępowania, a także odmowa podjęcia zawieszonego postępowania muszą nastąpić w formie postanowienia. Po drugie, takie postanowienie organ musi doręczyć stronie na piśmie, bowiem doręczenie stronie postanowienia na piśmie jest procesową formą zawiadomienia strony o treści rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 101 § 3 Kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, a więc na każde z wymienionych wyżej postanowień służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia.
W niniejszej sprawie, pomimo uzyskania informacji o zakończeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 11/08, [...] Kurator Oświaty nie wydał postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.
Decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] została więc wydana w czasie, gdy postępowanie w tej sprawie było zawieszone.
Stąd też należy stwierdzić, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 97 § 2 oraz 102 Kpa). W konsekwencji również zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję obarczoną wadą nieważności, rażąco narusza prawo (art. 138 § 1 pkt 1 Kpa). W takiej sytuacji stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, zaszła konieczność stwierdzenia nieważności obydwu wydanych w sprawie decyzji.
Organ winien w tej sytuacji wydać najpierw postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, a do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji przystąpić dopiero po upływie terminu do wniesienia zażalenia od tego postanowienia.
Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbędne było rozpoznanie sprawy pod kątem zarzutów podniesionych w skardze.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 ppsa.