Uzasadnienie
Postępowanie przed Kolegium zainicjowało ponaglenie Pani E. K. w sprawie braku rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o regulację tytułu prawnego do lokalu z zasobu [...].
Skład Orzekający postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021r. stwierdził niedopuszczalność powyższego ponaglenia.
W uzasadnieniu wskazano, ze w niniejszym przypadku zaistniała negatywna przesłanka przedmiotowa, tj. regulacja tytułu prawnego do zajmowanego lokalu z zasobów [...] nie należy do sfery postępowania administracyjnego lecz do sfery postępowania cywilnego. Jest to bowiem materia podległa ustawie z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2020.611 jt. ze zm.). Wedle art. 5 tejże ustawy najem lokalu mieszkalnego następuje w drodze umowy zawartej pomiędzy najemcą a właścicielem lokalu na nie w drodze decyzji administracyjnej. Podkreślono, że ponaglenie przysługuje wyłącznie wówczas gdy w ustawowym terminie nie został wydany akt administracyjny. Do aktów administracyjnych zalicza się zaś decyzje kończące postępowania w sprawie oraz postanowienia wydawane w trakcie lub kończące postępowania w sprawie, a taki akt nie został w niniejszej sprawie wydany.
Skargę na powyższe postanowienie wywiodła do tut. Sądu E. K. wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu podniosła, iż skoro regulacja tytułu prawnego do lokalu z zasobów [...], należy do sfery publicznoprawnej, co reguluje Uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2019r.w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] (Dz.Urz.Woj. z 2019 r. poz. [...]oraz z 2020 r. poz. [...]), to postępowanie dotyczące wniosku strony mieści się w sferze administracyjnej, art.3 k.p.a. Prawidłowość działań organu zmierzającego do podpisania umowy najmu, może więc być poddana do oceny sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przystępując do rozpoznawania skargi, w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie jej dopuszczalności. Skarga analizowana w tym zakresie podlegała odrzuceniu.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest wydane po rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności ponaglenia.
W myśl art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, gdyż k.p.a. tego nie przewiduje (art. 141 § 1 Kpa). Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty. Organ rozpatrujący ponaglenie nie wypowiada się merytorycznie i nie rozstrzyga istoty sprawy. Instytucja ponaglenia służy wyłącznie zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania (art. 37 § 6 Kpa). Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Wniesienie ponaglenia jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Wniesienie ponaglenia jest bowiem równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2019 r., sygn. IV SA/Po 1248/18, postanowienie WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2016 r., sygn. I SA/Kr 167/16, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego uznać należy, że postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie mieści się w katalogu postanowień, na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Sądowej kontroli tego rodzaju postanowień nie przewidują też przepisy szczególne (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W konsekwencji należy uznać, że niedopuszczalna była skarga na postanowienie SKO w [...], które odpowiednio zastosowało art. 134 k.p.a. i stwierdziło niedopuszczalność ponaglenia. Postanowienie to zostało bowiem wydane w przedmiocie niezaskarżalnego do sądu administracyjnego ponaglenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie jest zatem dopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.