Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej "Szef KAS") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej "DIAS) z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] o odmowie wydania P. N. zaświadczenia o żądanej treści.
Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych:
Pismem z [...] grudnia 2020 r. P. N. wniósł o ustalenie uprawnień w zakresie pełnienia służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu tzw. "zadań policyjnych", o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn.zm.), dalej "ustawa zaopatrzeniowa" i wydanie w tym zakresie zaświadczenia.
DIAS pismem z [...] stycznia 2021 r. poinformował wnioskodawcę o stwierdzonym okresie 1 roku, 5 miesięcy i 21 dni wykonywania zadań policyjnych. Dodatkowo organ poinformował o możliwości złożenia dodatkowych dokumentów poświadczających wykonywanie zadań policyjnych w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma.
Pismem z [...] lutego 2021 r. P. N. zwrócił się o szczegółowe wskazanie okresów uznanych za "policyjne", w celu ustosunkowania się do ww. pisma z [...] stycznia 2021 r. W odpowiedzi na powyższe, DIAS pismem z [...] marca 2021 r. udzielił stronie wyjaśnień.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej "k.p.a.", DIAS odmówił wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że "zadania policyjne" to zadania, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z tym przepisem w przypadku funkcjonariuszy Służby Celnej lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej dodatkowo wymagane jest posiadanie stażu służby co najmniej 5 lat:
- 1) przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub
- 2) służby w Służbie Celno-Skarbowej.
Organ wyjaśnił, że w celu rozpatrzenia złożonego wniosku o wydanie zaświadczenia, przeanalizowano treść akt osobowych wnioskodawcy i dokonano oceny wykonywanych zadań pod kątem dopuszczalności uznania ich za zadania, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie ustawy emerytalnej. W toku analizy ustalono, że:
- - strona została mianowana do służby przygotowawczej w Urzędzie Celnym w [...] w dniu [...] marca 2002 r., na stanowisko [...], a następnie z dniem [...] marca 2005 r. została mianowana do służby stałej w Izbie Celnej w [...];
- - w związku z przyjęciem przez nią propozycji pracy w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony, złożonej pismem z [...] maja 2017 r., sporządzonym na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948) z dniem [...] czerwca 2017 r. doszło do przekształcenia jej stosunku służbowego w stosunek pracy;
- - w dniu [...] sierpnia 2020 r. doszło do ponownego przekształcenia stosunku pracy w stosunek służby w Służbie Celno-Skarbowej.
W ocenie organu P. N., wg stanu na dzień [...] grudnia 2020 r., wykonywał zadania "policyjne" przez okres 1 roku, 5 miesięcy i 21 dni, na który składają się następujące okresy:
- - od [...] marca 2002 r. do [...] kwietnia 2002 r. - Oddział Celny w [...],
- - upoważnienie do kierowania Izbą Celną w dniu [...] kwietnia 2016 r. oraz w dniu [...] maja 2016 r. pod nieobecność Dyrektora Izby Celnej i jego zastępców,
- - od [...] czerwca 2016 r. do [...] lutego 2017 r. - Izba Celna w [...], Wydział [...],
- - od [...] marca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. - Służba [...],
- - od [...] sierpnia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. - Służba [...].
Dalej organ podniósł, że w przepisach obu ustaw o Służbie Celnej (art. 1 ust. 2a ustawy z 1999 r. i art. 2 ust. 2 ustawy z 2009 r.) zawarto regulację, iż zadania, w tym te, które zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej uznane są za zadania "policyjne" wykonuje się, podejmując m.in. czynności kontrolne, prowadząc postępowania celne, podatkowe lub administracyjne, czyli dla uznania danego zadania za zadanie "policyjne", konieczne jest powiązanie ww. czynności z faktycznym wykonywaniem czynności związanych z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępstw i wykroczeń, czyli z wykonywaniem czynności uznawanych za zadania "policyjne".
DIAS podniósł, że z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych wnioskodawcy wynika, iż nie wykonywał on zadań "policyjnych" przez okres pięciu lat. Organ wyjaśnił przy tym, że nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym i nie zawsze w związku z tym istnieje obowiązek objęcia danej osoby systemem zaopatrzenia emerytalnego przewidzianym dla funkcjonariuszy służb mundurowych.
Ponadto organ podał, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13 (OTK-A 2015/3/27) stwierdził, że funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji oraz, że to podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia. Z tej racji Trybunał uznał, że funkcjonariusze Służby Celnej, wykonujący zadania określone w art 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej, są podobni do funkcjonariuszy Policji. Tym samym przyjął, że nie znajduje konstytucyjnego uzasadnienia odmienne potraktowanie tej grupy funkcjonariuszy Służby Celnej wobec funkcjonariuszy Policji w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego.
Organ wskazał, że w świetle powołanego wyroku TK, to wykonywanie zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacji wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań.
Na powyższe postanowienie P. N. wniósł zażalenie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 oraz art. 77 k.p.a., poprzez:
- 1) przeprowadzenie postępowania dowodowego ograniczonego wyłącznie do dokumentów wpiętych do akt osobowych oraz pominięcie innych istotnych dokumentów i regulacji wewnętrznych Izby Celnej w [...], w tym wskazanych w zażaleniu decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...],
- 2) błędy w ustaleniu stanu faktycznego i nieuprawnione przyjęcie, że posiadane ewidencje rejestry i dokumenty osobowe nie dały podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej treści,
- 3) brak odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2021 r.,
- 4) nieuwzględnienie w stażu, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, całego okresu obowiązywania karty praw i obowiązków z dnia [...] marca 2002 r.
- 5) niezaliczenie do stażu, o którym, mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy okresu wykonywania zadań polegających na sporządzaniu odpowiedzi na skargi wnoszone od ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] i reprezentowanie tego organu w postępowaniach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Do zażalenia załączył kopie decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...]: nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.
Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. strona w uzupełnieniu zażalenia dodatkowo wskazała, że w dokumentach organizacyjnych Izby Celnej w [...], do komórki prawno-organizacyjnej, na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z [...] kwietnia 2004 r., przypisane było w okresie od dnia [...] maja 2004 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. zadanie pt. "[...]". W ocenie strony potwierdza to realizację tzw. zadań policyjnych. Ponadto wskazał na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie powołania zespołu do wypracowania procedur postępowania w celu ustalenia statusu prawnego towarów przechowywanych w magazynach Izby Celnej w [...] i nadzorowanych Urzędach Celnych zabezpieczonych w latach 1992 - 2004 r., którego członkiem był przez cały okres jego istnienia, tj. od [...] października 2006 r. do dnia [...] września 2011 r.
Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Szef KAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w postanowieniu organu I instancji.
Szef KAS wskazał, że DIAS prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz wywiódł adekwatne wnioski uznając, iż na dzień [...] grudnia 2020 r. tylko zadania realizowane przez wnioskodawcę w łącznym okresie 1 roku 5 miesięcy i 21 dni są zadaniami, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. Organ I instancji trafnie uznał za mające charakter policyjny zadanie realizowane w ramach służby w Służbie Celnej:
- 1) od [...] marca 2002 r. do [...] kwietnia 2002 r. - Oddział Celny w [...] (uznano zapis w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień z [...].03.2002 r. o treści: "Zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym Kodeksem Karno-skarbowym ");
- 2) upoważnienie do kierowania Izbą Celną w dniu [...] kwietnia 2016 r. oraz w dniu [...] maja 2016 r. pod nieobecność Dyrektora Izby Celnej i jego zastępców.
- 3) od [...] czerwca 2016 r. do [...] lutego 2017 r. - Izba Celna w [...], Wydział [...] (uznano zapis w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień z [...].06.2016 r. o treści: "Przekazywanie informacji wyznaczonym osobom w przypadku podejrzenia zaistnienia okoliczności wprowadzenia do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz finansowania terroryzmu").
Zdaniem Szefa KAS organ I instancji prawidłowo zaliczył okresy pełnienia przez wnioskodawcę służby w Służbie [...], tj. od [...] marca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. oraz od [...] sierpnia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. W ocenie organu odwoławczego, pozostałe zadania realizowane przez stronę w ramach służby w Służbie Celnej w byłej Izbie Celnej w [...], w okresach niezaliczonych do 5 lat, DIAS prawidłowo ocenił jako nieposiadające przymiotu tzw. zadań policyjnych.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego ograniczenia się przez DIAS wyłącznie do dokumentów wpiętych do akt osobowych oraz pominięcia innych istotnych dokumentów i regulacji wewnętrznych Izby Celnej w [...], organ odwoławczy podzielił stanowisko DIAS (wyrażone w ww. piśmie z [...] czerwca 2021 r.), że dokumenty organizacyjne Izby Celnej w [...], w tym decyzje stanowiące załączniki do zażalenia, są i były brane z urzędu pod uwagę przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w innych, toczących się w Izbie postępowaniach z zakresu ustalania uprawnień emerytalnych funkcjonariuszy. Organ stwierdził, że załączone do zażalenia decyzje (nr [...] z 2009 r., nr [...] z 2010 r. nr [...] z 2012 r.), nakładały na funkcjonariuszy lub pracowników obowiązki dotyczące przekazywania (w razie ujawnienia bądź powzięcia) informacji wskazujących na możliwość popełnienia przestępstwa; informacji wskazujących na działania mające na celu wprowadzanie do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.
Szef KAS zauważył ponadto, że zakres czynności każdego funkcjonariusza celnego, niezależnie od przypisanych w karcie obowiązków, mógł być szerszy i wynikać z dokumentów wewnętrznych (decyzje, polecenia i inne). Poszczególne obowiązki funkcjonariusza należy jednak rozpatrywać przy uwzględnieniu zakresu jego indywidualnych uprawnień i obowiązków służbowych. Oznacza to, że dopiero wnikliwa analiza indywidualnie określonych zadań, z uwzględnieniem innych materiałów źródłowych, w tym przepisów o charakterze ogólnym, powinna dać podstawę do wydania adekwatnego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Szefa KAS organ I instancji taką analizę przeprowadził i wyprowadził właściwe wnioski. Organ wyjaśnił, że dokumentem doprecyzowującym zadania, obowiązki i uprawnienia konkretnego funkcjonariusza, jest indywidualnie ustalony zakres obowiązków i uprawnień, jak również inne dokumenty podmiotowo wyróżniające funkcjonariusza (np. indywidualna decyzja, upoważnienie, polecenie lub dekretacja). Takie indywidualne upoważnienie o treści: "Przekazywanie informacji wyznaczonym osobom w przypadku podejrzenia zaistnienia okoliczności wprowadzenia do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz finansowania terroryzmu" znajduje się w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień strony z dnia [...] czerwca 2016 r. Zadanie to zostało przez DIAS zaliczone do tzw. zadań policyjnych.
Dalej Szef KAS odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia treści karty zakresu obowiązków i uprawnień z [...] marca 2002 r. (w której wpisane było tzw. zadanie policyjne o treści: "Zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym Kodeksem Karno-skarbowym") do okresów pełnienia służby po dniu [...] kwietnia 2002 r., tj. po przeniesieniu do innej komórki organizacyjnej ([...]), wskazał, że podziela stanowisko DIAS w tym zakresie. Skoro bowiem przedmiotowa karta zakresu obowiązków i uprawnień dotyczyła wykonywania zadań w Oddziale Celnym w [...], to brak jest podstaw do twierdzenia, aby określała zakres obowiązków w innej komórce organizacyjnej, tj. w Dziale Prawnym i kolejnych komórkach ds. obsługi prawnej, gdyż zgodnie ze statutami i regulaminami poszczególnych jednostek, komórki te miały przypisane inne zadania.
Z kolei odnosząc się do zarzutu niezaliczenia okresu wykonywania zadań polegających na sporządzaniu odpowiedzi na skargi wnoszone od ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] i reprezentowanie tego organu w postępowaniach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, organ podniósł, że pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania organu administracji przed sądem nie przekazuje na pełnomocnika wszelkich uprawnień reprezentowanego organu, w tym uprawnień do wykonywania jego innych zadań ustawowych (tu: wykonywania tzw. "zadań policyjnych").
Ponadto odnosząc się do argumentacji zawartej w uzupełnieniu zażalenia wskazującej na zadanie komórki [...] IC w [...], której przypisane było w okresie od dnia [...] maja 2004 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. działanie pt. "opracowywanie informacji dla potrzeb organów ścigania i innych instytucji w sprawach dotyczących właściwości rzeczowej izby" organ II instancji wyjaśnił, że udzielanie informacji na wystąpienia organów ścigania w sprawach prowadzonych przez te organy nie stanowi realizacji zadania Służy Celnej określonego w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 oraz ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, lecz jest realizacją czynności informacyjnych w postępowaniach prowadzonych przez organy ścigania. Udzielanie informacji organom ścigania z zakresu funkcjonowania Izby, wykorzystywanych w postępowaniach prowadzonych przez te organy, nie jest tożsame z bezpośrednim rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem i zwalczaniem określonych typy przestępstw i wykroczeń przypisanych dla Służby Celnej.
Zdaniem Szefa KAS uznanie zadań polegających na udzielaniu informacji na potrzeby organów ścigania i innych instytucji za zadanie polegające na rozpoznawaniu i wykrywaniu przestępstw i wykroczeń zastrzeżonych dla Służby Celnej stanowiłoby interpretację rozszerzającą tych zadań, nieuprawnioną w postępowaniu o wydanie zaświadczenia.
W ocenie Szefa KAS również udział w pracach zespołu powołanego decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie powołania zespołu do wypracowania procedur postępowania w celu ustalenia statusu prawnego towarów przechowywanych w magazynach Izby Celnej w [...] i nadzorowanych Urzędach Celnych zabezpieczonych w latach 1992 – 2004 r., nie może być uznane za realizację tzw. zadań policyjnych, bowiem treść zadań Zespołu wskazuje na zadania polegające na zwalczaniu przestępstw i wykroczeń, a zatem również nie może być interpretowana rozszerzająco w postępowaniu zaświadczeniowym.
Reasumując Szef KAS stwierdził, że brak w dostępnej dokumentacji zapisów o treści i brzmieniu wskazujących jednoznacznie na realizację przez skarżącego zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w okresie co najmniej 5 lat, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej stanowi podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Organ końcowo wyjaśnił również, że niezależnie od niniejszego postępowania skarżący może - w drodze innego postępowania, np. o uzyskanie prawa do emerytury - dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, że spełnia warunek, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.
Na powyższe postanowienie P. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- 1. naruszenie art. 217 i art. 218 k.p.a. w zw. z art. 12 ust 2 pkt 1) i 2) ustawy z zaopatrzeniowej;
- 2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy dowolności przy ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, na których organ oparł swą decyzję;
- 3. art. 76 § 1 k.p.a. polegające na ignorowaniu dokumentów urzędowych o podwyższonej mocy dowodowej występującej w aktach, którymi dysponuje organ;
- 4. rażące prowadzenie postępowania wyjaśniającego, z uchybieniem norm prawnych art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77, art. 78 § 1 k.p.a.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w toku postępowania pismem z dnia [...] lutego 2021 r. wystąpił do DIAS z wnioskiem o wyjaśnienie jakiego rodzaju zadania zostały na dzień [...] stycznia 2021 r. uwzględnione przez organ do naliczania okresu wysługi emerytalnej, które wcześniej nie były uznawane w jego stażu służby w okresie [...] marca 2002 – [...] czerwca 2017 r. za zadania policyjne. W odpowiedzi z 5 marca 2021 r. został poinformowany jedynie o okresach zaliczonych do tej wysługi, bez wskazania które z dotychczasowych zadań organ uznaje za policyjne. Tym samym nie dowiedział się co faktycznie wpłynęło na zmianę okresu jego stażu wskazanego w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem skarżącego pozbawiło go to rzeczywistego czynnego udziału w postępowaniu. Samo podanie okresu wykonywania zadań policyjnych nie stanowiło merytorycznej odpowiedzi na jego wniosek.
Skarżący zarzucił również, że Szef KAS nie ustosunkował się do jego wniosku dowodowego. Wskazał, że wnosi o przeprowadzenie dowodów z akt osobowych [...],[...] i [...], na okoliczność, że w komórce ogólnej Urzędu Celnego w [...] możliwe było wykonywanie zadań policyjnych oraz zaliczenie okresu ich "formalnego" wykonywania do stażu, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym na zasadzie jednakowego traktowania, należało zaliczyć również zadania przypisane do jego obowiązków służbowych w karcie zakresu obowiązków z dnia [...] marca 2002r, do okresu wykonywania zadań policyjnych.
Wskazał, że jest to również istotne z tej przyczyny, iż od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. pełnił służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] Izby Celnej w [...], która to komórka wykonywała nadzór merytoryczny nad komórkami ogólnymi podległych urzędów celnych, czyli nad wykonywanymi tam zadaniami. Skoro zaś w Referacie Ogólnym w [...] wykonywano zadania policyjne to kierujący komórką nadzorującą musiał być w te czynności choćby pośrednio zaangażowany.
Dalej skarżący podniósł, że niezgodne z rzeczywistością jest twierdzenie, iż karta zakresu obowiązków i uprawnień jest dokumentem doprecyzowującym jakiś ogół zadań danego funkcjonariusza, wynikający z obowiązujących przepisów prawa i wewnętrznych regulacji organizacyjnych. W rzeczywistości jednak to pisemne polecenia i decyzje dyrektora izby wydawane "na bieżąco" (ad hoc) uzupełniały i doprecyzowywały zakresy obowiązków zawarte w kartach. Karta zakresu obowiązków i uprawnień na danym stanowisku służby była i jest wyłącznie zbiorem zadań podstawowych, o charakterze otwartym na inne wewnętrzne regulacje. Sporządzana była przez bezpośredniego przełożonego danego funkcjonariusza (np. kierownika referatu) w momencie przydzielenia funkcjonariusza do danej komórki organizacyjnej oraz w przypadku zmian zadań regulaminowych tej komórki lub innych zmian w jednostce organizacyjnej Służby Celnej. Karta taka mogła przez lata nie być modyfikowana i uaktualniana.
Skarżący stwierdził, że dwadzieścia lat temu mało kto przywiązywał szczególną wagę do tego dokumentu, a dziś próbuje się wyłącznie z tego dokumentu wywodzić prawo do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariusza byłej Służby Celnej.
Zdaniem skarżącego z odpowiednich przepisów powszechnie obowiązujących powinno wynikać kiedy funkcjonariusz wykonuje zadania, o których mówi art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej, a rola organów KAS powinna ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia opisanych w prawie stanów faktycznych, a nie kreowania takich opisów.
W chwili obecnej to organy KAS wypełniają treścią ogólną normę ustawową z art. 12 ustawy nie mając do tego żadnej podstawy prawnej i kompetencji legislacyjnych.
W ocenie skarżącego to, czy wykonywanie określonych czynności w ramach Służby Celnej lub pełnienie służby na określonym stanowisku spełnia przesłankę opisaną w art. 12 ust. 12 ustawy musi jednoznacznie wynikać z konkretnej normy prawnej (przepisów wykonawczych), a nie z autorytarnego uznania organów KAS.
Ponadto skarżący podniósł, że w jego aktach osobowych znajduje się karta zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] marca 2002 r., która była jego jedyną kartą zakresu obowiązków przez okres od dnia [...] marca 2002 r. do dnia [...] maja 2004 r. Nie została ona przed dniem [...] maja 2004 r. w żaden sposób uchylona lub zmodyfikowana. DIAS zaliczył z niej do okresu wykonywania tzw. zadań policyjnych jedynie okres do dnia [...] kwietnia 2002 r., tj. do dnia przeniesienia go do Referatu [...]. Skarżący zarzucił, że jednocześnie osobom pełniącym służbę w Referacie [...] Urzędu Celnego w [...] zalicza się, wg posiadanych przez niego informacji, do okresu wykonywania zadań policyjnych zadania wykonywane w tej komórce na podstawie zapisów w kartach obowiązków i uprawnień, które nie były zadaniami statutowymi/regulaminowymi tej komórki organizacyjnej. Wykonywanie przez ww. funkcjonariuszy zadań w komórce ogólnej UC, niczym nie różniło się od wykonywania przez niego zadań określonych w karcie z dnia [...] marca 2002 r. w jego komórce organizacyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Szefa KAS z [...] sierpnia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie DIAS z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. Skarżący w niniejszej sprawie wnioskował o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez 5 lat, przy wykonywaniu zadań, określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 -5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, często nazywanego w doktrynie postępowaniem gabinetowym.
Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).
Podkreślić trzeba, że zaświadczenie nie jest aktem administracyjnym, ponieważ nie jest oświadczeniem woli, lecz oświadczeniem wiedzy. Zaświadczenie potwierdza urzędowo istnienie określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (vide: Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w k.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające, prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a., polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające, prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów.
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, odmawiając wydania zaświadczenia potwierdzającego staż służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, wykazał w sposób wyczerpujący, iż analiza kart zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałów dokumentujących przebieg służby i zadania w okresie służby skarżącego, nie potwierdziła, że posiada ww. staż służby we wskazanym wymiarze. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, trafnie uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 czerwca 2022 r. emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej lub w Służbie Więziennej, z wyjątkiem funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby i okresów z nią równorzędnych.
Art. 12 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym w ówczesnym brzmieniu stanowi, że w przypadku funkcjonariuszy Służby Celnej lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej dodatkowo wymagane jest posiadanie stażu służby co najmniej 5 lat:
- 1) przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub
- 2) służby w Służbie Celno-Skarbowej.
W myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej państwa w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów, a w szczególności: rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym innymi ustawami (pkt 4); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony własności intelektualnej, a także przestępstw i wykroczeń związanych z wprowadzaniem na polski obszar celny oraz wyprowadzaniem z polskiego obszaru celnego towarów objętych ograniczeniami lub zakazami, w szczególności takich jak: odpady szkodliwe, substancje chemiczne, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz broń, amunicja, materiały wybuchowe i technologie objęte kontrolą międzynarodową (pkt 5).
Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności: rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyprowadzania z jej terytorium towarów objętych ograniczeniami lub zakazami obrotu ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny lub bezpieczeństwo międzynarodowe, w szczególności takich jak odpady, substancje chemiczne i ich mieszaniny, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe, broń, amunicja, materiały wybuchowe, prekursory materiałów wybuchowych podlegające ograniczeniom oraz towary i technologie o znaczeniu strategicznym (pkt 4); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm.) (pkt 5); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń przeciwko: a) zdrowiu, określonych w art. 55, 57, 61 i 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437), b) dobrom kultury, określonych w art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.) i w art. 53 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506), c) prawom własności intelektualnej, określonych w art. 116 - 118 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 666 ze zm.) i w art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.), d) przyrodzie, określonych w art. 128 i art. 131 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 ze zm.), e) środowisku, określonych w art. 183 § 2, 4, 5 i 6, w przypadku czynów, o których mowa w art. 183 § 2, 4 i 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137) oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych w art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, f) ograniczeniom obrotu towarami i technologiami o znaczeniu strategicznym, określonym w art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 194 ze zm.) (pkt 6) - oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celną.
Podejmując próbę zdefiniowania pojęcia "zadań policyjnych" należy zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13 wyjaśniający, iż ustawodawca powierzył Służbie Celnej zadania podobne do zadań Policji, zatem sytuacja prawna funkcjonariuszy Służby Celnej, którzy te zadania wykonują, jest podobna do sytuacji funkcjonariuszy Policji. W konsekwencji Trybunał uznał, iż prawo do świadczeń emerytalnych służb mundurowych przysługuje tylko tym funkcjonariuszom, którzy realizują zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej - nadając tym zadaniom priorytetowy charakter. Wykonywanie więc zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacja wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, w tym w komórkach orzeczniczych, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych.
Innymi słowy chodzi tu o wykonywanie zadań służących wykrywaniu, przeciwdziałaniu i zapobieganiu przestępstwom realizowanych w ramach pełnionej służby, a nie okazjonalne, sporadyczne, niejako przy okazji realizacji podstawowych czynności, ujawnianie czynów prawnie karalnych.
W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż skarżący wykonywała tzw. "zadania policyjne" w następujących przedziałach czasowych: od [...] marca 2002 r. do [...] kwietnia 2002 r. w Oddziale Celnym w [...]; okres kierowania Izbą Celną w dniu [...] kwietnia 2016 r. oraz w dniu [...] maja 2016 r. pod nieobecność Dyrektora Izby Celnej i jego zastępców w związku z upoważnieniem do kierowania Izbą; od [...] czerwca 2016 r. do [...] lutego 2017 r. w Izbie Celnej w [...], Wydział [...]; od [...] marca 2017 r. do [...] czerwca 2017 r. - Służba Celno-Skarbowa; od [...] sierpnia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. - Służba Celno-Skarbowa.
Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, analiza akt administracyjnych, zawierających jego karty zakresu obowiązków i uprawnień, dokumenty obrazujące przebieg jego służby oraz zadania wykonywane w okresie służby, nie potwierdziły, że dysponuje on 5-letnim stażem służby przy realizacji zadań policyjnych. Z uwagi bowiem na charakter tych zadań, ściśle powiązany z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępstw i wykroczeń skarbowych, dla potwierdzenia realizacji zadań policyjnych konieczna jest bezpośrednia i faktyczna ich realizacja, poparta zapisami wynikającymi z karty zakresu obowiązków i uprawnień, kart opisu stanowisk służbowych w ww. komórkach organizacyjnych bądź innych dokumentów będących w posiadaniu organu. W przypadku skarżącego, jak słusznie podniósł Szef KAS, w kartach zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałach dokumentujących przebieg służby i zadania wykonywane w okresie służby, brak jest bowiem zapisów, z których wynikałoby, że do jego zadań należało rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie lub zwalczanie przestępstw i wykroczeń oraz przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych.
Podnieść również należy, że w wydanych w sprawie postanowieniach organy szczegółowo odniosły się do przedstawianych przez skarżącego argumentów i dokumentów.
Organ wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że toku rozpatrywania wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenie wziął pod uwagę dokumenty organizacyjne Izby Celnej w [...], w tym decyzje stanowiące załączniki do zażalenia. Słusznie organ zauważył, że załączone do zażalenia decyzje (decyzja nr [...] z [...] listopada 2012 r., decyzja nr [...] z [...] maja 2010 r, decyzja nr [...] z [...] lutego 2009 r.), nakładały na funkcjonariuszy lub pracowników obowiązki dotyczące przekazywania (w razie ujawnienia bądź powzięcia) informacji wskazujących na możliwość popełnienia przestępstwa bądź informacji wskazujących na działania mające na celu wprowadzanie do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł. Zasadnie jednak organ podnosi, że zakres czynności każdego funkcjonariusza celnego i jego obowiązki należy jednak rozpatrywać przy uwzględnieniu zakresu jego indywidualnych uprawnień i obowiązków służbowych.
Stąd też w celu ustalenia czy dany funkcjonariusz wykonywał zadania policyjne konieczna jest analiza indywidualnie przypisanych mu zadań, z uwzględnieniem innych materiałów źródłowych, w tym przepisów o charakterze ogólnym. Zapisy zawarte w przedstawione przez skarżącego w toku postępowania aktach o charakterze ogólnym (decyzja nr [...] z [...] listopada 2012 r., decyzja nr [...] z [...] maja 2010 r, decyzja nr [...] z [...] lutego 2009 r.) nie znajdują potwierdzenia w kartach zakresu obowiązków i uprawnień bądź w innych dokumentach odnoszących się do skarżącego. W istocie dotyczą one wszystkich funkcjonariuszy i pracowników Izby Celnej w [...]. Akty te nie mogły potwierdzić, że skarżący w toku swojej służby wykonywał zadania o charakterze policyjnym. Jak wyjaśnia organ indywidualne upoważnienie o treści: "Przekazywanie informacji wyznaczonym osobom w przypadku podejrzenia zaistnienia okoliczności wprowadzenia do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz finansowania terroryzmu" znajduje się w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r. i zadanie to zostało przez DIAS zaliczone do tzw. zadań policyjnych.
Ponadto przedstawione przez skarżącego regulaminy organizacyjne Izby Celnej w [...], nadane decyzjami nr [...] z [...] kwietnia 2004 r. oraz nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. również nie potwierdzają, że skarżący wykonywał zadani policyjne. Akty te nie mają charakteru zindywidualizowanego i nie potwierdzają, że skarżący istotnie tego typu zadania wykonywał.
Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia treści karty zakresu obowiązków i uprawnień z [...] marca 2002 r. (zawierającej zapis o zadaniu: "Zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym Kodeksem Karno-skarbowym") do okresów pełnienia służby po dniu [...] kwietnia 2002 r., tj. po przeniesieniu skarżącego do innej komórki organizacyjnej ([...]), słusznie organ zauważa, że skoro karta ta dotyczyła wykonywania zadań w Oddziale Celnym w [...], to brak jest podstaw do twierdzenia, aby określała zakres obowiązków w innej komórce organizacyjnej, tj. w [...]. Karata ta określała bowiem zadania wykonywane przez skarżącego w danej, konkretnej komórce organizacyjnej, a komórką tą był Oddział Celny w [...], w którym skarżący pełnił służbę do [...] kwietnia 2002 r.
Prawidło też organ uznał, że zadanie polegające na sporządzaniu odpowiedzi na skargi wnoszone od ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] i reprezentowanie tego organu w postępowaniach przed sądem administracyjnym, w oparciu o pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania organu administracji przed sądem, nie przekazuje na pełnomocnika wszelkich uprawnień reprezentowanego organu, w tym uprawnień do wykonywania jego innych zadań ustawowych.
Sąd podziela też stanowisko organu wskazujące, że działanie pt. "opracowywanie informacji dla potrzeb organów ścigania i innych instytucji w sprawach dotyczących właściwości rzeczowej izby" nie stanowi realizacji zadania Służy Celnej określonego w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 oraz ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Zasadnie organ stwierdza, że jest to realizacja czynności informacyjnych w postępowaniach prowadzonych przez organy ścigania. Udzielanie informacji organom ścigania z zakresu funkcjonowania Izby, wykorzystywanych w postępowaniach prowadzonych przez te organy, nie jest tożsame z bezpośrednim rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem i zwalczaniem określonych typy przestępstw i wykroczeń przypisanych dla Służby Celnej. Słusznie Szefa KAS zauważa, że uznanie tego rodzaju zadań za zadania policyjne stanowiłoby interpretację rozszerzającą tych zadań, nieuprawnioną w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Wobec tego organ nie mógł uwzględnić, że tego typu zadania przypisanego komórce [...] IC w [...], w której skarżący pełnił służbę, jako zadania o charakterze policyjnym.
Do pisma z [...] lipca 2021 r., stanowiącego uzupełnienia zażalenia, skarżący dołączył kopię decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie powołania zespołu do wypracowania procedur postępowania w celu ustalenia statusu prawnego towarów przechowywanych w magazynach Izby Celnej w [...] i nadzorowanych Urzędach Celnych zabezpieczonych w latach 1992 – 2004 r. Dokument ten nie potwierdza w żaden sposób aby skarżący biorąc udział w pracach tego zespołu wykonywał zadania policyjne. Z treści tego aktu nie wynika aby zespół ten realizował tego typu zadania.
Ponieważ zgromadzona w zasobach organu dokumentacja nie potwierdziła, że skarżący realizował w pozostałych przedziałach czasowych zadania, określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów.
Tym samym organy zasadnie stwierdziły, że nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym i nie zawsze w związku z tym istnieje obowiązek objęcia ich systemem zaopatrzenia emerytalnego. Przyjęcie tak interpretowanego zakresu podmiotowego art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, ograniczającego się do tych funkcjonariuszy, którzy realizowali zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni, warunkowało przyjęcie, iż zadania realizowane przez skarżącego w pozostałych okresach pełnienia służby, nie były zadaniami o charakterze policyjnym.
Wyjaśnić też należy, że Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt osobowych innych funkcjonariuszy. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest to czy zasadnie organ odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd stwierdził, że zachodziły podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia albowiem posiadana przez organy dokumentacja nie potwierdziła, że skarżący realizował w pozostałych przedziałach czasowych zadania, określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Postanowienia te zostały wydane w oparciu o dokumenty odnoszące się do przebiegu służby skarżącego. Nie zachodziły zatem żądne wątpliwości, które należało dodatkowo przy pomocy wskazywanych przez skarżącego dowodów. Ponadto wnioskowane dowody nie dotyczą służby skarżącego.
Podsumowując, zaskarżone postanowienie Szefa KAS oraz poprzedzające je postanowienie DIAS są prawidłowe, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.