Uzasadnienie
M. G., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł, pismem z dnia 4 lutego 2015r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji, z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej.
W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu poinformował Sąd, że po zapoznaniu się ze skargą M. G., z dnia 4 lutego 2015r., Komendant Główny Policji, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) powyższą skargę uwzględnił w całości, wydając w dniu [...] marca 2015r. decyzję, nr [...]. Powyższą decyzją Komendant Główny Policji uchylił własna decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2014r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 54 § 3 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z kolei przepis art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu, gdy postępowanie stanie się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2.
Skoro zatem w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, organ skorzystał z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w powołanym wyżej przepisie i uwzględnił wniesioną skargę w całości, to postępowanie sądowe, dotyczące tego postanowienia, stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § pkt 3 cytowanej ustawy.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono na postawie art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 cytowanej ustawy w zw. § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).