Uzasadnienie
G. Z. (dalej jako skarżąca) pismem z 25 stycznia 2011 r. złożyła za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości skargę na decyzję tego organu z [...] września 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy dopuszczenia asystenta sędziego do egzaminu sędziowskiego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było wadliwe pouczenie o sposobie zaskarżenia decyzji, tj. o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie do złożenia skargi do sądu administracyjnego, do którego to pouczenia skarżąca się zastosowała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z treści powyższego artykułu wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonych czynności procesowych, które muszą wystąpić łącznie. Do przesłanek tych zaliczyć należy wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.
Pierwszą przesłanką podlegającą wyjaśnieniu jest, czy skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Skarżąca w swoim wniosku wskazała wprost, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała z chwilą uzyskania informacji o wadliwym pouczeniu jej przez organ o sposobie zaskarżenia decyzji, tj. 24 stycznia 2011 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła 26 stycznia 2011 r.
W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w siedmiodniowym terminie.
Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest, czy skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony.
W niniejszej sprawie skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu wskazała błędne pouczenie w decyzji co do przysługującego jej środka zaskarżenia.
Rozpatrując wniosek skarżącej wskazać należy, że stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że fakt wadliwego pouczenia świadczy o braku winy strony w dokonaniu czynności procesowej, nie może jednak uprawniać strony do zaskarżania decyzji niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, natomiast przemawia za przywróceniem terminu do dokonania spóźnionej czynności (zob. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt II GZ 101/07; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 552/10).
Odnosząc powyższe do omawianej sprawy stwierdzić należy, że błędne pouczenie skarżącej o terminie do wniesienia skargi prowadzi do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na tę decyzję. Tym samym zostaje wyłączona wina skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, gdyż nie można dopuścić do sytuacji, w której na stronę skarżącą przenosi się odpowiedzialność za brak prawidłowego pouczenia. Skarżący nie może ponosić winy za to, że zastosował się do nieprawidłowego pouczenia jakie organ zamieścił w piśmie podlegającym zaskarżeniu.
Wobec powyższego należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Wraz z wnioskiem została złożona skarga i tym samym została spełniona ostatnia przesłanka przywrócenia terminu.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 86 § 1 ppsa, należało postanowić jak w sentencji.