Uzasadnienie
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] znak [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia.2016 r. znak [...], orzekającą o odmowie wznowienia postępowania w sprawie uznania Pana W. P. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu 3 listopada 2016 r. Pan W. P. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...] o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Jako podstawę prawną wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Do wniosku dołączył m.in. kserokopię świadectwa pracy z dnia 19 października 2006 r. oraz kserokopię pism Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. i z dnia [...] stycznia 2007 r., informujące go o wysokości zasiłku dla bezrobotnych, który otrzymałby gdyby przedłożył świadectwo w dniu rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej w dniu [...] lipca 2004 r.
Zgodnie z art. 148 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania.
Okolicznością mogącą stanowić podstawę wznowienia w niniejszej sprawie jest fakt otrzymania świadectwa pracy z dnia [...] października 2006 r. W związku z powyższym Pan P. miał uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia mu przez pracodawcę świadectwa pracy z dnia [...] października 2006 r. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 10 listopada 2016 r. należy uznać za złożony po upływie dopuszczalnego, ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a.
Niezależnie od powyższego organ podniósł, iż nieuprawnione jest stanowisko wnioskodawcy, jakoby jego pismo z dnia z dnia 18 grudnia 2006 r., do którego dołączył świadectwo pracy z dnia [...] października 2006 r., organ I instancji powinien był uznać jako podstawę do wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W piśmie tym wnioskodawca zwrócił się wyłącznie z prośbą o udzielenie informacji o wysokości zasiłku dla bezrobotnych w lipcu 2004 r., warunków do uzyskania tego prawa oraz okresu pobierania zasiłku. Nadmienił, że powyższe informacje są mu niezbędne do sprawy sądowej przeciwko byłemu pracodawcy o odszkodowanie z racji wydania niewłaściwego świadectwa pracy.
W ocenie organu, z treści pisma w żaden sposób nie wynika wniosek o wznowienie postępowania w stosunku do decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., przyznającej stronie status osoby bezrobotnej i odmawiającej jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. A zatem podnoszony w zażaleniu z dnia 7 grudnia.2016 r. zarzut, jakoby organ I instancji miał obowiązek wznowić postępowanie z urzędu, jest pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Organ wskazał, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi, iż postępowanie wznawia się, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Świadectwo pracy, w oparciu o które wnioskodawca zamierzał wznowić postępowanie, nie istniało w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., a zatem okoliczność wydania go przez pracodawcę w dniu [...] października 2006 r. nie mogła stanowić dowodu mogącego być uznanym za podstawę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z obowiązującym prawem.
Wojewoda [...] podniósł również, że organ I instancji przyjął nieodpowiednią formę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przepis powyższy został prawidłowo zastosowany w sentencji zaskarżonej decyzji. Z tego też względu organ II instancji uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest postanowieniem w rozumieniu przepisu art. 149 § 3 K.p.a. Uznał też, że zażalenie na powyższe postanowienie, mylnie oznaczone przez skarżącego "odwołaniem", zostało wniesione w ustawowym terminie 7 dni.
Organ dodał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji odniósł się do braku podstaw uchylenia decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...] z uwagi na upływ 5-letniego terminu przedawnienia, nie zaś do kwestii przekroczenia ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Mając powyższe na względzie, organ II instancji utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji, jednakże z innych powodów niż wskazane w postanowieniu Starosty [...] i w zażaleniu na to postanowienie.
W dniu 13 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k.14 akt) skargę na powyższą decyzję złożył W.P.. Zarzucił on Wojewodzie [...]:
- 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,
- 2. naruszenie art. 149 § 3 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie wznowienia postępowania przy jednoczesnym uznaniu, iż organ I instancji właściwie zastosował art. 149 § 3 K.p.a., zaś przyjął nieodpowiednią formę rozstrzygnięcia, podczas gdy właściwe zastosowanie tego przepisu powinno skutkować uznaniem, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.,
- 3. naruszenie art. 146 § 1 K.p.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie i uznanie, iż niemożliwe jest wznowienie postępowania z uwagi na upływ okresu przedawnienia, w sytuacji kiedy we wniosku z dnia 3 listopada 2016 r. zostało wykazane, iż art. 146 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż podanie, które organ powinien potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania wraz ze sprostowanym świadectwem pracy, zostało złożone w dniu 18 grudnia 2006 r., natomiast do dnia dzisiejszego organ nie wydał postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania,
- 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, kiedy zostało wykazane, iż zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, gdyż podanie, które organ powinien potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania wraz z sprostowanym świadectwem pracy, zostało złożone 18 grudnia 2006 r.,
- 5. naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez pominięcie okoliczności, iż podanie z dnia 18 grudnia 2006 r., wraz z którym zostało złożone świadectwo pracy, powinno zostać potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania, zaś postanowienie o wznowieniu postępowania nie zostało wydane przez organ do dnia dzisiejszego,
- 6. naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że data wydania świadectwa pracy (tj. 19 października 2006 r.) jest jednoznaczna z datą jej doręczenia Skarżącemu, co doprowadziło do błędnego uznania, iż pismo z dnia 18 grudnia 2006 r. zostało złożone po upływie miesięcznego terminu wskazanego w art. 148 K.p.a.,
- 7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż świadectwo pracy z dnia [...] października 2006 r., nie istniało w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. i nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do uznania, iż sprostowane świadectwo pracy może stanowić postawę do wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] orzekające o odmowie wznowienia postępowania w sprawie uznania Pana W. P. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, zakończonej decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r. znak [...] nr [...]. Postanowienia te wydane zostały na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Kontrolowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przy czym, w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. lub art. 145a § 2a w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na przesłance naruszenia równego traktowania w terminie określonym w art. 145b § 2a (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 575). Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych.
Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1008/13, LEX nr 1468414).
Zdaniem Sądu, prawidłowo Wojewoda [...] uznał, że wniosek W. P. o wznowienie postępowania, zakończonego ww. decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2004 r., został złożony po upływie ustawowego terminu. Art. 148 K.p.a. stanowi bowiem, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546).
Z kolei, bez znaczenia, z punktu widzenia zachowania terminu, jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13, LEX nr 1664450; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438).
W sprawie nie budzi wątpliwości, że świadectwo pracy z dnia [...] października 2006 r., które skarżący przedstawił jako nowy dowód pozwalający na wznowienie postępowania było skarżącemu znane co najmniej już w listopadzie 2006 r., ponieważ jak wynika z akt sprawy, zostało ono dołączone do pism skarżącego kierowanych do Starosty [...] w tym czasie (k-13 akt administracyjnych sprawy). Tak więc złożenie wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2016 r. o 10 lat przekracza termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Za całkowicie bezpodstawne należy uznać zarzut strony, że jego wniosek został złożony w dniu 18 grudnia 2006 r. Pismo skarżącego, skierowane do organu (k-16 akt administracyjnych sprawy), zawiera wniosek o udostępnienie informacji dotyczących wysokości zasiłku dla bezrobotnych, który by otrzymał, gdyby wystawiono mu właściwe świadectwo pracy. Nadto skarżący zaznaczył, że dane te są mu potrzebne w związku z postępowaniem toczącym się przed sądem powszechnym. Nie ma w tym piśmie żadnej wzmianki o tym, że wnosi on o wszczęcie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.