Uzasadnienie
W dniu 27 lutego 2012 r. E. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 880/11 wydanym w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską. Skarżąca zażądała uchylenia wyroku, rozpoznania sprawy i uchylenia zaskarżonej decyzji.
W skardze o wznowienie postępowania skarżąca powołała – jako podstawę wznowienia postępowania – art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu przedstawiła przebieg postępowania w sprawie zakończonej powołanym wyżej wyrokiem Sądu i wskazała, że od wyroku tego nie wniosła skargi kasacyjnej. Odnosząc się do podstawy wznowienia oświadczyła, że w dniu 10 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt
I OSK 2010/11 wydał orzeczenie, którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę skarżącego na decyzję Ministra Sprawiedliwości w sprawie odmowy przyjęcia na aplikację sądową, ewentualnie na aplikację prokuratorską. W dalszej części skargi o wznowienie skarżąca przedstawiła wywody prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w powołanym wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r. Podniosła, iż zgodnie z treścią art. 273 § 3 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Podała, że o treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2010/11 dowiedziała się w dniu 6 lutego 2012 r. z korespondencji e-mailowej.
Niezależnie od tego skarżąca wskazała, że termin do wniesienia skargi został zachowany, gdyż niniejsza skarga wniesiona została przed upływem 3 miesięcy od wydania przez NSA pierwszego wyroku w sprawie odmowy przyjęcia na aplikację sądową (prokuratorską) po odbyciu aplikacji ogólnej w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 880/11 jest prawomocny od dnia 17 stycznia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem określają przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. Skarżąca powoła, jako podstawę wznowienia, przepis art. 273 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.
Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie. Skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie.
Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie E. N. formalnie powołała ustawową podstawę wznowienia, tj. art. 273 § 3 P.p.s.a., to – w świetle uzasadnienia skargi i powołanego przez skarżącą wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 2010/11 – w istocie podstawa ta nie występuje. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 2010/11 nie został wydany w sprawie skarżącej. Powołany przez stronę prawomocny wyrok NSA nie dotyczy zatem tej samej sprawy, jak wymaga tego ustawodawca w art. 273 § 3 P.p.s.a. Wyrok ten wydany został przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej innej osoby od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r. wydanego w sprawie ze skargi innej osoby niż skarżąca (sygn. akt II SA/Wa 701/11).
Podkreślenia wymaga, że samo wskazanie podstawy wznowienia, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy oznacza wykrycie prawomocnego orzeczenia w sprawie, która jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo ze sprawą rozstrzygniętą przez Sąd. Nie wystarcza zatem, że strona powoła się na jakiekolwiek prawomocne orzeczenie wydane w sprawie ze skargi innej osoby na decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sądową i prokuratorską, w sytuacji, gdy decyzja ta nie rozstrzyga o uprawnieniach wnoszącej o wznowienie postępowania. W tego rodzaju przypadku nie mamy do czynienia z orzeczeniem, które dotyczy tej samej sprawy, jak wymaga tego przepis art. 273 § 3 P.p.s.a., a jedynie ze sprawą podobną przedmiotowo.
Reasumując należy stwierdzić, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanki oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Takie stanowisko prezentowane było również w orzecznictwie Sądu Najwyższego (v. I CZ 122/67 OSNCP 1968/8-9 poz. 154).
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. art. 273 § 3 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.