Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. II SA/Wa 404/15 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] na pełnomocnika małoletnich D. i A. T. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego B. W., została wyznaczona adwokat M. B. Na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. aplikant adwokacki E. N. działająca z upoważnienia adwokat M. B. wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Podstawą prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. oraz normy przepisów wykonawczych właściwych dla danej korporacji zawodowej pełnomocników, które określają sposób wyliczenia wynagrodzenia. Kwestię wynagrodzenia należnego adwokatom reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Wśród norm zawartych w przywołanym akcie znajduje się § 20, który określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Stanowi on, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie wniosek aplikanta adwokackiego E. N. działającej z upoważnienia adwokata M. B. nie jest wystarczający – kompletny w kontekście zacytowanego przepisu, bowiem wnioskodawca nie zawarł we wniosku oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności należy stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Dlatego na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt. 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.