Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2021 r. K. J. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA (zwany dalej: Dyrektor ZER) wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści.
Następnie pismem z dnia [...] października 2021 r. wobec braku realizacji jego wniosku, skarżący wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) ponaglenie na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: k.p.a.).
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Minister: w pkt 1 - uznał zarzuty podniesione w ponagleniu skarżącego za bezzasadne; w pkt 2 – stwierdził przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektor ZER o wydanie zaświadczenia, w pkt 3 – stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4 – zobowiązał Dyrektora ZER do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych przewlekłości w rozpoznaniu wniosku; w pkt 5 – zobowiązał Dyrektora ZER do podjęcia środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości.
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2021 r. skarżący zwrócił się do organu – w trybie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia z dnia [...] listopada 2021 r.
Postanowieniem Nr [...] dnia [...] listopada 2021 r. Minister orzekł o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia [...] listopada 2021 r.
Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. (data złoźenia za pośrednictwem platformy ePUAP) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołane wyżej postanowienie Ministra z dnia [...] listopada 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż skarga jest niedopuszczalna, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768,730,1520,1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem swojej skargi skarżący uczynił postanowienie Ministra z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], odmawiające uzupełnienia wydanego przez ten organ postanowienia z dnia [...] listopada 2021 r. rozpoznającego ponaglenie skarżącego.
Powyższe postanowienie zostało wydane w trybie art. 111 § 1b w zw. z art. 126 k.p.a. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, stosowanym odpowiednio do postanowień, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Postanowienie to nie jest zaskarżalne w trybie zażalenia, jak bowiem wynika z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. W art. 142 k.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
W związku z powyższym nie przysługuje do sądu administracyjnego skarga na postanowienie, na które w administracyjnym toku instancji nie przysługuje zażalenie.
Zwrócić też należy uwagę na okoliczność, że objęte skargą postanowienie dotyczyło postanowienia rozpoznającego ponaglenie, na które także nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. Należało więc przyjąć (na zasadzie analogii), że kontroli takiej nie podlega również postanowienie odmawiające uzupełnienia postanowienia rozpoznającego ponaglenie. Skoro, jak przedstawiono wyżej, skarga skarżącego dotyczy postanowienia nieobjętego kognicją sądu administracyjnego, to jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.