Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.
W dniu [...] lipca 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Przyczyną uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, podaną we wniosku przez skarżącą, było niezrozumienie przez skarżącą pouczeń zawartych w zawiadomieniu o rozprawie. Skarżąca pozostając w błędzie, czekała 14 dni na doręczenie uzasadnienia wyroku, po czym telefonicznie dowiedziała się o swojej pomyłce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej.
Z unormowania przepisu art. 86 i 87 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż aby Sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie:
- - przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony;
- - pismo w wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu;
- - w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu;
- - wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie.
Analizując przedmiotowy stan faktyczny należy podać, iż mimo, że skarżąca złożyła wniosek w terminie, wraz z dokonaniem wcześniej niedokonanych czynności, tj. złożeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia, nie został spełniony jeden warunek wynikający z treści art. 86 i 87 ppsa, tj. brak winy skarżącej w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
W związku z powyższym, przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko wówczas można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 4 czerwca 2008r.,I OZ 357/08, LEX nr 493881).
Oceniając podnoszone przez skarżącą okoliczności przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, stwierdzić należy, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu.
Z przytoczonych przez skarżącą argumentów wynika, że przeszkodą, która uniemożliwiła stronie dotrzymanie terminu było niezrozumienie pouczeń zawartych w zawiadomieniu o rozprawie. W ocenie Sądu, okoliczność ta nie usprawiedliwia braku winy w działaniu strony i uchybienia terminu. Niedokonanie czynności w związku z niezrozumieniem, biorąc pod uwagę prawidłowe pouczenie sekretariatu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykonujące zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 maja 2010 r., nie świadczy o wystąpieniu przesłanki przywrócenia terminu, jaką jest brak winy w niedochowaniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy.
W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie, albowiem strona dopuściła się niedbalstwa i z własnej winy nie dopełniła czynności w terminie.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia