Uzasadnienie
M. D. złożyła w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w piśmie z dnia 11 marca 2017 r. wniosła o zwolnienie z całości kosztów sądowych z powodu trudnej sytuacji materialnej (k.19), a w piśmie z dnia 2 kwietnia 2017 r. wskazała, że nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych oraz kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika, k-32) oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
Powyższy wniosek uzupełniła pismem z dnia 12 maja 2017 r., do którego dołączone zostały kserokopie dokumentów, dotyczących sytuacji finansowej.
Podała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, jest starszą, schorowaną osobą, wdową, znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Podniosła, że nie posiada majątku ani oszczędności - po śmierci męża została eksmitowana z zajmowanego mieszkania, straciła cały dobytek. Wskazała, że obecnie stara się o lokal socjalny. Oświadczyła, że utrzymuje się ze świadczenia z ZUS w wysokości (od 1 marca 2017 r.) 2.173,08 zł. Do stałych kosztów utrzymania zaliczyła wydatki na wyżywienie - 1.000 zł, ubrania - od 100 do 300 zł, leki - od 300 do 500 zł, środki higieny - 100 zł, opłaty za telefon - 76 zł. Wskazała, że nie otrzymuje pomocy z opieki społecznej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt administracyjnych wynika, że wnioskodawczyni jest osobą starszą (ur. 1929 r.), schorowaną, nie posiada majątku (w tym mieszkania, z którego została eksmitowana po śmierci męża) ani oszczędności. Po opuszczeniu lokalu mieszkała u znajomych (sąsiadek) oraz rodziny. Obecnie mieszka u syna, a utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 2.173 zł miesięcznie. Z uwagi na wiek i stan zdrowia znaczne kwoty przeznacza na leczenie - około 500 zł miesięcznie. Na wyżywienie wydaje około 1.000 zł miesięcznie, na ubrania, środki higieny oraz telefon - do 500 zł miesięcznie.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.