Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 136b ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2365, z późn. zm.) oraz § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. poz. 1015, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2018 r. o wymierzeniu M. C. kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem.
W przedmiotowej sprawie zarzucono M. C., że w dniu [...] czerwca 2018 r. ok. godz. 11:57 podczas pełnienia służby w lotniczym przejściu granicznym w [...], Placówka SG w [...], dopuścił się w miejscu publicznym, w pełnym umundurowaniu, naruszenia nietykalności cielesnej I. K. poprzez dotknięcie funkcjonariuszki w miejsce intymne, tj. prawą pierś, naruszając w ten sposób jej dobro osobiste w czasie pełnienia służby oraz wykazując brak poszanowania dla innego funkcjonariusza Granicznej postąpił w sposób godzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy, czym wyczerpał znamiona naruszenia dyscypliny służbowej określone w art. 135 ust. 2 pkt 10 oraz art. 135 ust. 2 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej w zw. z II pkt 2 i III pkt 1 Zasad Etyki Zawodowej Funkcjonariuszy Straży Granicznej stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 11 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej (SG).
W ocenie organu odwoławczego, po dokonaniu szczegółowej analizy zapisu monitoringu, zasadne jest twierdzenie, że funkcjonariusz dopuścił się naruszenia dobra osobistego I. K.w postaci naruszenia jej nietykalności osobistej poprzez dotknięcie jej w miejsce intymne, tj. prawą pierś. Zachowanie to było zamierzone. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że niestosowne zachowanie M. C.wobec funkcjonariuszki miało miejsce w czasie służby, w umundurowaniu funkcjonariusza SG i w miejscu publicznym.
Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził, że zachowanie M. C. nie mieści się w granicach etycznego zachowania się funkcjonariusza SG. Naruszył on bowiem normy etycznego postępowania wyrażone w II pkt 2 i III pkt 1 Zasad Etyki Zawodowej Funkcjonariuszy Straży Granicznej stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 11 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy SG. Zasady te są szczególne, podobnie jak i wykonywany przez nich zawód i wymagają przykładnej i nienagannej postawy, poprzez poszanowanie elementarnych zasad kulturalnego zachowania się i zgodnego z tymi zasadami traktowania innych osób, w tym również innych funkcjonariuszy i funkcjonariuszek SG. Wszelkie niepraworządne zachowania funkcjonariuszy SG powinny zmierzać do ich wyeliminowania. Funkcjonariuszy obowiązują bowiem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad współżycia społecznego, bez względu na to jaki charakter ma naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom i zasadom etyki zawodowej funkcjonariuszy SG.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa do obrony organ odwoławczy wskazał, że jest on bezpodstawny. W dniu [...] września 2018 r. funkcjonariusz złożył szczegółowe wyjaśnienia na okoliczność zdarzenia z dnia [...] czerwca 2018 r. W trakcie przesłuchania zostało mu okazane nagranie z kamery [...]. Po jego obejrzeniu M. C. złożył obszerne wyjaśnienia przedstawiając swoją wersję co do przyczyn, przebiegu i skutków zdarzenia oraz interakcji między nim a I. K., a zatem miał możliwość przejrzenia zapisu monitoringu i ustosunkowania się do dowodu, co też uczynił w dniu [...]września 2018 r.
Co do zarzutu zbyt surowej kary dyscyplinarnej podał, że wymierzona funkcjonariuszowi kara dyscyplinarna nagany z ostrzeżeniem mieści się w katalogu kar wymienionych w art. 136 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Jest ona zgodna ze wskazaniami zawartymi w § 28 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę rodzaj i wagę czynu, jego skutki i okoliczności popełnienia, stopień winy, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, inne okoliczności łagodzące i obciążające, pozytywną opinię służbową funkcjonariusza oraz fakt, że nie jest w okresie odbywania kary dyscyplinarnej.
Wbrew stanowisku funkcjonariusza wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem nie musi być związane z jego nieprzydatnością do służby na zajmowanym stanowisku, czy też nieprzydatnością do służby w Straży Granicznej w ogóle. Zaznaczył, że zdaje się on utożsamiać karę dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem z innymi karami dyscyplinarnymi, tj. z ostrzeżeniem o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku i ostrzeżeniem o niepełnej przydatności do służby. Wymierzenie mu kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem odbyło się prawidłowo, tj. zgodnie z dyrektywami określonym w § 28 rozporządzenia.
Zdaniem organu odwoławczego zarówno okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej, jak i wina funkcjonariusza nie budzą wątpliwości. M. C. w sposób umyślny naruszył dobro osobiste I. K. dotykając ją w miejsce intymne, tj. prawą pierś.
Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi M. C. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jego uchylenie oraz orzeczenia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił rażące naruszenie:
- 1) przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 K.p.a., art. 10 K.p.a. oraz art. 79 § 1 K.p.a., polegające na uniemożliwieniu mu aktywnego i czynnego udziału w postępowaniu, co przełożyło się na ograniczenie prawa do obrony,
- 2) art. 7 K.p.a. oraz 77 K.p.a., poprzez dokonanie przez organy stronniczej i nieobiektywnej oceny dowodów, która przejawiała się w rozstrzyganiu wątpliwości na jego niekorzyść oraz bezkrytycznym uznaniu zeznań I.K. za wiarygodne, w sytuacji gdy stoją one w sprzeczności z jego wyjaśnieniami oraz zeznaniami P. N., organy zobowiązane były w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, w tym dowody świadczące na korzyść obwinionego,
- 3) § 16 ust. 1, § 17 ust. 1 pkt 2 oraz § 18 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy SG, poprzez rażące naruszenie prawa do obrony przez zaniechanie rozpatrzenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez jego obrońcę polegające na oddaleniu wniosku o przesłuchanie połączone z okazaniem nagrania, w sytuacji gdy prowadzący postępowanie zbiera dowody i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy; okolicznością niezbędną do wyjaśnienia sprawy jest ustalenie motywów i celów jego działania w inkryminowanym czasie,
- 4) art. 45 Konstytucji RP, poprzez uniemożliwienie mu zapoznania i ustosunkowania do głównego w sprawie dowodu, tj. nagrania video z monitoringu, który ma zasadnicze znaczenie dla odtworzenia przebiegu zdarzenia objętego zarzutem dyscyplinarnym; w jego ocenie powinien być przeprowadzony dowód z jego przesłuchania połączony z okazaniem nagrania video przedstawiającego zdarzenie z dnia [...] czerwca 2018 r., a ponadto mieć możliwość ustosunkowania się do nagrania i przedstawienia swojej wersji i interpretacji utrwalonych na nagraniu zdarzeń, odmowa okazania mu tego dowodu oraz uniemożliwienie ustosunkowania się powoduje, że całe postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone w sposób inkwizycyjny, a obrona ma charakter tylko formalny, a przez to fikcyjny,
Skarżący zarzucił także:
- 1. błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci nagrania monitoringu przedstawiającego zdarzenie z dnia [...] czerwca 2018 r., godz. 11:57, polegająca na przyjęciu, że nagranie przedstawia umyślne naruszenie przez niego nietykalności cielesnej funkcjonariuszki, w sytuacji gdy zapis video przedstawia faktycznie niezamierzone zderzenie jego ręki z korpusem funkcjonariuszki, które nastąpiło w skutek nieskoordynowanego zatrzymania pojazdu, którym się poruszał,
- 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że w sposób umyślny naruszył dobra osobiste funkcjonariuszki SG, w sytuacji gdy jego zamiar jest elementem stanu faktycznego i jako taki powinien zostać udowodniony,
- 3. rażącą niewspółmierność wymierzonej kary dyscyplinarnej, zaznaczając, że kara nagany z ostrzeżeniem mogłaby mu zostać wymierzona w sytuacji, gdy ujawnią się okoliczności świadczące o jego nieprzydatności na zajmowanym stanowisku lub w ogóle w służbie w SG, tymczasem posiada on pozytywne opinie służbowe wystawione przez swoich przełożonych, uzyskał stopień chorążego sztabowego SG, nie był karany dyscyplinarnie i właściwie wywiązywał się z powierzonych obowiązków.
Podkreślił, że organ odwoławczy, który utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału SG uznał go winnym tego, że umyślnie naruszył dobro osobiste (nietykalność cielesną) funkcjonariuszki SG. Nie przyznał się do stawianego zarzutu i wyjaśnił, że do dotknięcia funkcjonariuszki SG doszło przypadkowo - pojazd, którym poruszał się nie zatrzymał się w odpowiednim momencie przed stojącą funkcjonariuszką. Zaznaczył, że wyciągał rękę w kierunku funkcjonariuszki i w wyniku nieskoordynowanego zatrzymania pojazdu jego dłoń uderzyła w sylwetkę I.K. Wersja przez niego przedstawiona jest zbieżna z zeznaniami świadka - funkcjonariusza prowadzącego pojazd, którym się poruszał P.N. Również zapis video monitoringu potwierdza następujące okoliczności, tj.:
- a) pojazd, którym poruszał się (siedzący na miejscu pasażera) zatrzymał się w sposób nieskoordynowany z sylwetką stojącej na płycie funkcjonariuszki SG,
- b) dojeżdżając do funkcjonariuszki SG wyciągał rękę w kierunku dokumentów trzymanych przez funkcjonariuszkę – jego ręka była dobrze widoczna dla funkcjonariuszki,
- c) sytuacja była dynamiczna, nie zdołał chwycić trzymanych przez funkcjonariuszkę dokumentów, a dłoń uderzyła w jej klatkę piersiową.
W ocenie skarżącego, mając na uwadze powyższe okoliczności, należy powziąć wątpliwość co do umyślności w jego działaniu. Jeśli organ dyscyplinarny wyraża stanowisko, że umyślnie naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszki to jest zobowiązany to należycie uzasadnić. Tymczasem organ pierwszej instancji dopuszcza się błędu logicznego polegającego na tym, że wnioskuje o intencjach ze skutku. Bezsporne jest, że porozumienie z inną osobą i zamiar sprawcy jest elementem stanu faktycznego, na który składają się nie tylko okoliczności natury przedmiotowej (czynności wykonawcze sprawcy, skutek przestępczy, okoliczności czasu, miejsca lub sposobu działania, przedmiot czynności wykonawczej, itp.), ale także okoliczności natury podmiotowej (osoba sprawcy, pokrzywdzonego, prawnokarnie relewantny stosunek psychiczny sprawcy do czynu).
Skarżący zgłosił również zastrzeżenia co do bezstronności w prowadzonym przez komisję postępowaniu dyscyplinarnym, która dopuściła się braku rzetelności w interpretacji i analizie zapisu [...], a także zauważa szczegóły w skompresowanym i pozbawionym płynności materiale z zapisu monitoringu portu lotniczego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sądowa kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymującego w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2018 r. o ukaraniu M.C. karą dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem, nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 147), funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Przy czym naruszeniem dyscypliny służbowej jest umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie pełnienia służby. Wedle art. 135 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów ustawy o Straży Granicznej i przepisów wydanych na jej podstawie.
Z powyższych przepisów wynika, że w związku z zarzutami skargi kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w niniejszej sprawie wymaga w szczególności oceny, czy w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym wykazano takie działanie lub zaniechanie funkcjonariusza, które stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, czy ustalone przewinienie dyscyplinarne jest zawinione (umyślnie lub nieumyślnie) oraz czy wymierzona kara mieści się w katalogu kar przewidzianych w art. 136 ustawy o Straży Granicznej, a jej wymiar odpowiada dyrektywom wymiaru kary.
Zdaniem Sądu poczynione przez organ ustalenia faktyczne w zakresie istotnym dla treści podjętego rozstrzygnięcia są prawidłowe.
Skład orzekający Sądu zapoznał się z kluczowym dowodem w sprawie, tj. zapisem monitoringu rejestrującego przebieg zdarzenia z dnia [...] czerwca 2018 r. przy wejściu z płyty lotniska do terminalu [...] lotniska w [...] (k. - 5 akt postępowania dyscyplinarnego). Wprawdzie zapis video nie jest bardzo wyraźny, jednakże nie na tyle, aby uniemożliwiał ustalenie na jego podstawie przebiegu zdarzenia. Z zapisu wynika, iż pojazd, w którym poruszał się obwiniony siedząc na fotelu pasażera wyhamował płynnie (bez podskoku, czy gwałtownego zatrzymania), zaś obwiniony wystawioną przez okno ręką wykonał pewny ruch skierowany w stronę prawej piersi poszkodowanej funkcjonariuszki. Analiza zapisu monitoringu przeczy zatem twierdzeniom obwinionego, iż z powodu podskoku samochodu na krawężniku, czy też silnego podmuchu wiatru poruszającego dokumenty trzymane przez poszkodowaną, skarżący niechcąco dotknął intymnej części ciała funkcjonariuszki.
Natychmiastowa reakcja poszkodowanej i następcze zachowanie obwinionego są też wymowne, bowiem poszkodowana zareagowała silnym wzburzeniem, zaś obwiniony nie był zaskoczony jej zachowaniem, nie wykonywał przepraszających gestów i nie wykazywał zaskoczenia zaistniałą sytuacją.
Zatem, wbrew zarzutom skargi, a w świetle dowodów przedstawionych w postępowaniu dyscyplinarnym, Komendant Główny SG miał podstawy, aby stwierdzić, iż skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, bowiem naruszył dyscyplinę służbową w sposób polegający na umyślnym naruszeniu dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie pełnienia służby, czym wyczerpał znamiona deliktu dyscyplinarnego opisanego w art. 135 ust. 2 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, wyjaśnił szczegółowo w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, wskazał dlaczego uznał winę skarżącego za udowodnioną, odniósł się także do zarzutów odwołania.
Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ w wyczerpujący sposób przedstawił argumentację uzasadniającą wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem.
Trzeba mieć na względzie, iż w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1587/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wymierzenie zatem w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Stopień winy powinien więc mieć wpływ na wymiar kary.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił całokształt okoliczności sprawy oraz obszerny materiał dowodowy. Orzekając o karze, organ uwzględnił ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśnił przyczyny wymierzenia skarżącemu kary nagany z ostrzeżeniem. Wprawdzie wymierzona kara dyscyplinarna jest stosunkowo wysoka, jednakże adekwatna do okoliczności i charakteru popełnionego czynu oraz stopnia zawinienia. Na wymierzenie surowej kary mało niewątpliwie wpływ zachowanie się obwinionego tuż po zdarzeniu, kiedy to przełożony skarżącego zasugerował przeproszenie poszkodowanej, jak i w toku postępowania dyscyplinarnego.
Skarżący poszkodowanej funkcjonariuszki nie przeprosił, nie dostrzegł nawet, że dopuścił się czynu niegodnego funkcjonariusza publicznego, a nadto wywołującego u poszkodowanej zażenowanie, upokorzenie i roztrój zdrowia. Tego typu zachowania nie tylko nie mogą być przez przełożonych funkcjonariusza SG tolerowane, ale powinny spotkać się z ostrym potępieniem, co w niniejszej sprawie zasadnie miało miejsce.
Sąd nie dopatrzył się także naruszeń przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy, co postulował w skardze pełnomocnik skarżącego. Za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 6 i 10 k.p.a., jak też art. 79 § 1 k.p.a., bowiem przepisy k.p.a. stosuję się odpowiednio tylko w sprawach nieuregulowanych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (§ 42 tego rozporządzenia). Postępowanie dyscyplinarne było zaś prowadzone z poszanowaniem reguł w nim zawartych.
Tym samym nieuprawniony jest pogląd, iż w postępowaniu dyscyplinarnym nie respektowano prawa skarżącego do obrony. Pełnomocnik skarżącego skupił się na wykazaniu, że obwiniony nie miał możliwości ustosunkowania się do nagrania video jako dowodu w sprawie. Materiał aktowy tego zarzutu nie potwierdza.
W szczególności za naruszenie prawa do obrony nie można uznać zaniechania rozpatrzenia przez organ wniosku dowodowego zgłoszonego przez obrońcę o przesłuchanie obwinionego z jednoczesnym okazaniem nagrania ze zdarzenia. Jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego, skarżący w dniu [...] września 2018 r. zapoznał się z przedmiotowym nagraniem. Zatem treść zapisu video była niewątpliwie znana obwinionemu i w oparciu o analizę tego zapisu obrońca obwinionego podejmował dalsze czynności procesowe, w tym sformułował zarzuty odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] listopad 2018 r. Wniosek dowodowy obrońcy został postanowieniem rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] października 2018 r. oddalony, bowiem obwinionego przesłuchano w dniu [...] września 2018 r. na okoliczność zdarzenia z dnia [...] czerwca 2018 r. i wówczas zostało mu okazane przedmiotowe nagranie. Obwiniony jednocześnie złożył wyjaśnienia co do przebiegu tego zdarzenia.
Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Komendant [...] Oddziału SG, na skutek rozpoznania zażalenia obwinionego od powyższego postanowienia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z treści § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej wynika, iż nie ma potrzeby uwzględniania wniosku dowodowego gdy okoliczności nie maja znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Trzeba mieć na względzie, iż organ dyscyplinarny prowadzi postępowanie kierując się zasadą ekonomiki procesowej, bowiem postępowanie dyscyplinarne ograniczone jest ramami czasowymi. W tym przypadku bezcelowe było powtarzanie czynności procesowych na wniosek obwinionego, bowiem ten przedstawił już swoje jednoznaczne stanowisko w sprawie.
W takim stanie sprawy zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym orzeczeniu, jak i w odpowiedzi na skargę.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.