Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 września 2007 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2240/06 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwolnił M. J. od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła radcę prawnego E. K. Prawo pomocy przyznane we wskazanej sprawie obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2240/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 446/10 odrzucił skargę M. J. o wznowienie postępowania.
Pełnomocnik z urzędu radca prawny E. K. udzieliła adwokatowi Z. G. pełnomocnictwa substytucyjnego do prowadzenia sprawy o sygn. akt II SA/Wa 446/10 przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (pełnomocnictwo substytucyjne – karta nr 125 akt o sygn. II SA/Wa 446/10).
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 2103/10 oddalił skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata Z. G. Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. adwokat Z. G. działająca z substytucji r.pr. E. K. wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego pełnomocnika z urzędu według norm przepisanych. Oświadczyła, że koszty zastępstwa prawnego nie zostały pokryte przez skarżącego w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Powołany wyżej art. 250 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony radca prawny. Przez wyznaczonego radcę prawnego rozumieć należy radcę prawnego wskazanego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych. W przedmiotowej sprawie ROIRP w W. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wyznaczyła r.pr. E. K. W świetle powołanego przepisu przyznanie – wyznaczonemu radcy prawnemu – kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego radcy prawnego i po złożeniu przez niego oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Tylko wówczas można przyjąć, że praca pełnomocnika wyznaczonego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych nie została w niniejszej sprawie wynagrodzona.
Pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz radcy prawnego wyznaczonego przez ROIRP. Do udzielenia pomocy prawnej z urzędu wyznaczony został r.pr. E. K. i to temu radcy prawnemu, a nie substytutowi przysługuje prawo zwrócenia się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 184/10; orzeczenia.nsa.gov. pl). Poprzez udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie dokonuje się zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.