Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., którą to decyzją odmówił W.P. udostępnienia informacji publicznej w zakresie:
- 1) średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto w okresie od lipca do 30 września 2015 r. kierowców zatrudnionych w Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych,
- 2) przesłania skanów ewidencji czasu pracy oraz kart drogowych kierowców za okres od lipca do 30 września 2015 r.,
- 3) informacji, do czyjej dyspozycji kierowcy pozostawali w godzinach nadliczbowych,
- 4) liczby zatrudnionych kierowców.
Jako podstawę materialnoprawną decyzji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ stwierdził, że żądane informacje wprawdzie stanowią informacje publiczne, ale nie mogą zostać udostępnione z uwagi na ochronę prywatności osób, których dotyczą (kierowców). Nadto stwierdził, że prawo do prywatności gwarantuje art. 23 kc, a wynagrodzenie pracownika, jako dobro osobiste winno podlegać ochronie.
W skardze do tutejszego Sądu W.P. wniósł o uchylenie decyzji GIODO. Podniósł, że domagał się informacji, dotyczącej średniej kwoty wynagrodzenia kierowców, bez rozbicia na poszczególne składowe. Odnośnie informacji odnoszących się do kart drogowych wskazał, że domagał się ich udostępnienia w formie zanonimizowanej. Skarżący zakwestionował też dokonaną przez organ wykładnię art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podnosząc, że przepis ten dotyczy osób publicznych. Wskazywał, że organ nie ustalił, czy osoby fizyczne (kierowcy) zrezygnowali z prawa do prywatności. Podkreślił, że skoro organ powołał się na ochronę prywatności kierowców, to jego obowiązkiem było przed wydaniem zaskarżonych decyzji uzyskanie od kierowców stosownych oświadczeń w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, że wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie prowadzi do wniosku, iż koniecznym było przed wydaniem zaskarżonych decyzji pozyskanie oświadczeń kierowców o zrzeczeniu się prawa do prywatności. Wywodził, że praca w godzinach nadliczbowych może być traktowana jako informacja odnosząca się do sfery prywatności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że żądane informacje stanowią informacje publiczne. Sporne jest, czy informacje te podlegają ochronie ze względu na ochronę prywatności kierowców z uwagi na treść art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764).
W ocenie Sądu, objęte wnioskiem informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na treść art. 5 ust. 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie nie doszło do kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. prawa do informacji art. 61 Konstytucji RP oraz prawa do ochrony prywatności, bowiem żądane informacje praktyczne nie dotyczą sfery prywatności kierowców zatrudnionych przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Trudno uznać i zaakceptować ocenę organu, że informacje dotyczące średniego miesięcznego wynagrodzenia kierowców naruszały ich prywatność, zwłaszcza, że ich wynagrodzenie finansowane jest ze środków publicznych. Nawet, jeżeli w niewielkim zakresie informacja taka wkracza w sferę prywatności kierowców, to nie można tracić z pola uwagi zasady proporcjonalności i obowiązku informacyjnego instytucji państwowej (GIODO) o sposobie jej funkcjonowania, gospodarowania środkami publicznymi.
Udzielenie informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych przez GIODO na wynagrodzenie określonej grupy pracowników (kierowców) jednostki publicznej ma niewątpliwie charakter informacji publicznej. Analogiczny walor posiadają też informacje o których mowa w pkt 2-4 przedmiotowego wniosku.
Skany ewidencji czasu pracy, jak i karty drogowe kierowców należy zakwalifikować szeroko jako dokumenty wytworzone przez organ, a zatem podlegające udostępnieniu stosownie do art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Informacje, do czyjej dyspozycji pozostawali kierowcy w godzinach nadliczbowych niewątpliwie dotyczą sposobu i celu dysponowania środkami publicznymi oraz dotyczą organizacji czasu pracy.
Informacje dotyczące liczby zatrudnionych kierowców mają walor informacji publicznej (bezsporne) i brak jest jakiegokolwiek racjonalnego wytłumaczenia, że informacja taka narusza prywatność kierowców, a w konsekwencji nie może zostać udostępniona z uwagi na wyłączenia wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.