Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r., znak [...], którym przekazano wniosek T.C. z dnia [...] września 2010 r. Staroście Powiatu M..
W uzasadnieniu organ wskazał, iż T.C. został zarejestrowany w dniu [...] października 2009 r. jako osoba poszukująca pracy w Urzędzie Pracy W. W dniu [...] września 2010 r. do Urzędu Pracy W. wpłynął wniosek T.C. z dnia [...] września 2010 r. "o wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku".
Urząd Pracy W. pismem znak: [...] z dnia [...] października 2010 r. poinformował stronę o przesłankach koniecznych do spełnienia warunkujących przyznanie prawa do zasiłku.
W odpowiedzi na powyższe, T.C. pismem z dnia [...] października 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" zażądał wydania decyzji w sprawie wniosku z dnia [...] września 2010 r. dotyczącego przyznania prawa do zasiłku.
Prezydent W. postanowieniem znak: [...] z [...] października 2010 r. postanowił o przekazaniu wniosku ww. z dnia [...] września 2010 r. Staroście Powiatu M. z uwagi, iż nie jest organem właściwym.
Na powyższe postanowienie T.C. złożył zażalenie. Wojewoda [...], rozpoznając odwołanie, nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wojewoda [...] stwierdził, że na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 22 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy termin "poszukujący pracy" oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3 lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, poszukujących zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy.
T.C. został z dniem [...] października 2009 r. zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 262, poz. 2607) § 2 ust. 1, bezrobotny zgłasza się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany – do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa.
Artykuł 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który definiuje osobę bezrobotną jako osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
W tej sytuacji, zdaniem organu, T.C. został uznany za osobę poszukującą pracy, gdyż nie spełnił wymogów cytowanego wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skarżący posiada bowiem zameldowanie na pobyt stały w S. oraz nie posiada zameldowania na pobyt czasowy na terenie działania Urzędu Pracy W. W tej sytuacji zasadnym jest uznanie, iż Urząd Pracy W. nie jest organem właściwym, aby rozstrzygać w sprawie przyznania stronie prawa do zasiłku i należało, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., przekazać wniosek T.C. z dnia [...] września 2010 r. wraz z aktami sprawy do organu właściwego, którym jest Starosta Powiatu M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako naruszającego prawo. W obszernym uzasadnieniu tak jak w zażaleniu podniósł, iż Wojewoda [...], wydając postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymał w mocy dwie, jak to określił, czynności, tj. czynność dokonania przymusowej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy podejmującym właściwości Starosty Powiatu M. i czynność przekazania jego wniosku z dnia [...] września 2010 r. do rozpatrzenia Staroście Powiatu M. Zdaniem skarżącego obie te czynności są niezgodne z prawem.
Powołał się w tym zakresie na art. 52 i art. 65 Konstytucji RP, podnosząc, iż Urząd Pracy W. jest organem właściwym do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] września 2010 r. i wydania decyzji dotyczącej przyznania prawa do zasiłku.
Nadto, zdaniem skarżącego, w jego sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, lecz ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne oraz prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Należy przede wszystkim wyjaśnić, iż postępowanie w sprawie dotyczy przekazania wniosku T.C. z dnia [...] września 2010 r. o wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku Staroście Powiatu M. Nie dotyczy więc zasadności samego wniosku w tym przedmiocie.
Zgodnie z treścią art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1701 ze zm.) organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Prawidłowo wskazuje organ, iż ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ustawą, która określa prawa i obowiązki, nakazy oraz sankcje przewidziane przez ustawodawcę i stanowi prawo materialne.
Kodeks postępowania administracyjnego stanowi zaś prawo procesowe, bez którego istnienia to pierwsze nie mogłoby być egzekwowane. A zatem organy administracji państwowej nie mogłyby wykonywać przepisów prawa materialnego, nie stosując właściwych kodeksów proceduralnych. W tym przypadku przepisem proceduralnym właściwym jest Kodeks postępowania administracyjnego. Zakres obowiązywania k.p.a. określa art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) i stanowi, iż normuje on następujące postępowanie:
- 1. przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych,
- 2. przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1,
- 3. w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2,
- 4. w sprawach wydawania zaświadczeń.
Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) nie wyłącza stosowania k.p.a. Skarżący nie kwestionuje, iż jest zameldowany na pobyt stały w S. ul. [...] oraz nie posiada zameldowania na pobyt czasowy na terenie działania Urzędu W. Nie wskazuje również, aby na tym terenie przebywał.
Wskazać bowiem należy, zdaniem Sądu, iż właściwy dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowy urząd pracy o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to urząd, na terenie którego skarżący aktualnie przebywa. Zameldowanie jest bowiem rejestracją miejsca pobytu a ustawodawca nie wiąże ustalenia w zakresie właściwości urzędu z bezwzględnym obowiązkiem zameldowania osoby bezrobotnej. W tej sytuacji, zgodnie z treścią art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia), organ prawidłowo przekazał wniosek skarżącego z dnia [...] września 2010 r. o wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku organowi właściwemu, tj. Staroście Powiatu M. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, wskazać należy, iż słusznie wskazuje on, że może być zarejestrowany w dowolnym urzędzie pracy, jednakże jako osoba poszukująca pracy i tak też jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy W. od dnia [...] października 2009 r.
Natomiast organy, przekazując jego wniosek o wydanie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie dokonują tym samym "przymusowej rejestracji" skarżącego a jedynie przestrzegają zasady badania swojej właściwości w rozpoznaniu indywidualnej sprawy rozstrzygającej w drodze decyzji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.