Uzasadnienie
Dowódca [...] działając na podstawie art. 104 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 3, § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 rozporządzenia MON z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dowódcy [...] w B. z dnia [...] listopada 2010 r., odmawiającej J.K. przyznania nagrody jubileuszowej po 30 latach czynnej służby wojskowej.
W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu [...] września 2010 r. [...] J.K. wystąpił do Dowódcy [...] z wnioskiem o wypłatę nagrody jubileuszowej po trzydziestu latach czynnej służby wojskowej z uwzględnieniem okresu pracy w gospodarstwie rolnym.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Dowódca [...] w B. odmówił stronie przyznania nagrody jubileuszowej po 30 latach czynnej służby wojskowej. Od tej decyzji J.K. złożył odwołanie.
Organ II instancji rozpatrując sprawę wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierzowi zawodowemu przysługuje nagroda jubileuszowa po trzydziestu latach służby wojskowej wraz z dodatkami o charakterze stałym. Stosownie zaś do przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 127, poz. 1325) do okresu czynnej służby wojskowej, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, wlicza się:
okresy czynnej służby wojskowej, okresy służby w służbach mundurowych, zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, okres ukończonych studiów wyższych przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej.
Z treści przywołanych przepisów wynika zdaniem organu II instancji, iż nie przewidują one możliwości wliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do okresu czynnej służby wojskowej, od której uzależnione jest nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. Praca w indywidualnym gospodarstwie rolnym nie jest zatrudnieniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia MON. Organ odwoławczy, zatem w pełni podzielił i uznał za zasadne w zupełności argumenty uzasadnienia decyzji Dowódcy [...] w tym zakresie. Nadto dodatkowo podniesiono, że powyższe stanowisko ma uzasadnienie w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1198/08.
W dniu [...] lutego 2011 r. skargę na powyższą decyzję złożył J.K.. Skarżący zarzucił organowi II instancji, iż w jego sprawie powinno zaliczać się pracę w gospodarstwie rolnym rodziców do stażu pracy, a interpretacja przepisów prawa dokonana w toku postępowania narusza przepisy Konstytucji, a w szczególności jej art. 32, czyli zasadę równości wobec prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując niniejszą sprawę w tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 123 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej w toku postępowania wydaje postanowienia. Dotyczą one poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Do omawianych orzeczeń należą między innymi postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania. Na postanowienia te służy stronie zażalenie. Wynika to jednoznacznie zarówno z ogólnego przepisu art. 141 Kpa, jak również z art. 101 § 3 Kpa.
Zgodnie z treścią art. 101 § 3 Kpa, na postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Sformułowanie "w sprawie zawieszenia postępowania" odnosi się nie tylko do zawieszenia postępowania administracyjnego, ale również do odmowy jego zawieszenia, podjęcia zawieszonego postępowania oraz odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Inne rozumienie powyższego zwrotu prowadziłoby do pozbawienia strony postępowania administracyjnego jej praw procesowych, a nie było to intencją ustawodawcy. Każde tego rodzaju orzeczenie zapada zatem w procesowej formie postanowienia, od którego stronie służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia.
Stosownie do treści art. 126 Kpa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2 - 5 oraz art. 109 - 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art. 145 - 152 oraz art. 156 - 159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie.
"Odpowiedniość" odesłania w art. 126 Kpa do art. 109 tego Kodeksu w kwestii doręczania i ogłaszania postanowień polega na tym, iż postanowienia są wydawane w formie pisemnej i doręczane ich adresatom (stronom i innym uczestnikom postępowania), gdy służy od nich środek zaskarżenia – zażalenie. Odpowiednie stosowanie do postanowień przepisu art. 110 Kpa oznacza natomiast, że postanowienie podlegające doręczeniu lub ogłoszeniu wchodzi do obrotu prawnego dopiero z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia adresatowi.
Stosownie do treści art. 143 Kpa wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Organ, który wydał zaskarżone postanowienie w uzasadnionych przypadkach może jednak wstrzymać wykonanie tego aktu na wniosek wnoszącego zażalenie lub z urzędu. Unormowanie, że postanowienie może podlegać wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia zażalenia nie zwalnia organu od obowiązku pouczenia adresata postanowienia o terminie i trybie złożenia omawianego środka zaskarżenia. Brak pouczenia przez organ o prawie wniesienia zażalenia stanowi rażące naruszenie praw procesowych strony postępowania administracyjnego. Zasada prawa do procesu, która jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyraża się bowiem właśnie w przyznaniu jednostce prawa do obrony jej interesu prawnego poprzez zagwarantowanie prawa do obrony za pomocą środków zaskarżenia. W każdym zatem przypadku, gdy przepisy prawa przewidują możliwość zaskarżenia orzeczenia – strona powinna być o tym prawidłowo pouczona, tak aby mogła z tego prawa skorzystać. Obowiązek udzielenia przez organ takich informacji wynika między innymi z dyspozycji art. 9 Kpa.
Podkreślić również należy, że w czasie zawieszenia postępowania administracyjnego organ może, stosownie do treści art. 102 Kpa, podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Natomiast gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. (art. 97 § 2 Kpa).
W rozpoznawanej sprawie organy orzekające w sprawie rażąco naruszyły zasady obowiązujące w wyżej wymienionych przepisach. Dowódca [...] postanowieniem nr [...]z dnia [...] października 2010r. zawiesił postępowanie w sprawie wypłaty skarżącemu nagrody jubileuszowej.
Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. odmówił J.K. wypłaty nagrody jubileuszowej. Organ I instancji rozstrzygnął sprawę merytorycznie mimo, że postępowanie w tej sprawie nie zostało podjęte, a organ II instancji nie zauważył tego błędu i również merytorycznie rozstrzygnął sprawę.
Tak więc uznać należy, że obie decyzje wydane w sprawie zostały wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie art. 97 § 2, art. 101 § 3, art. 9, art. 126 i art. 143 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.