Uzasadnienie
Z. J. w sprawie ze skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, pismem z dnia 2 marca 2010 r. wniósł o przyznanie mu adwokata z urzędu. Podniósł, że jest osobą samotną i schorowaną. Wskazał, że z otrzymywanej renty nie jest w stanie się utrzymać, a ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia dodatkowej pracy i dlatego zaciągnął pożyczki u przyjaciół i znajomych.
Powyższy wniosek skarżący uzupełnił w terminie wskazanym przez Sąd, składając wypełniony formularz PPF wraz z odcinkami renty za miesiąc marzec 2010 r. oraz za kwiecień 2009 r.
Wskazał, że wnosi o ustanowienie adwokata ze względów finansowych. Podniósł, że otrzymuje rentę, która po potrąceniu komorniczym wynosi 321,65 zł. W tej sytuacji nie stać go na wykupienie wszystkich leków.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącego jest bardzo trudna – jest osobą schorowaną, a jedyny jego dochód stanowi renta w wysokości 321,65 zł netto, po zajęciu jej części przez komornika. Skarżący nie posiada też żadnego majątku.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.