Uzasadnienie
W dniu 10 lutego 2014 r. pełnomocnik J. B. adwokat I. Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że zachowanie terminu do wniesienia skargi nie było możliwe z uwagi na rażące zaniedbania ze strony uprzednio reprezentującego skarżącego pełnomocnika radcy prawnego Z. B., który nie wypełni swojego zobowiązania. Podała, że wymieniony wyżej pełnomocnik po wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji wypowiedział skarżącemu w dniu 14 grudnia 2013 r. pełnomocnictwo w przedmiotowej sprawie, o czym nie poinformował organu prowadzącego postepowanie. Efektem tego było doręczenie radcy prawnemu Z. B. decyzji organu II instancji. Decyzja ta nigdy nie została doręczona skarżącemu. Radca prawny Z. B. zaniechał doręczenia tejże decyzji skarżącemu i nie poinformował o niej skarżącego.
Skarżący dowiedział się o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero wskutek rozmowy telefonicznej z przedstawicielem Komendy [...] Policji w dniu 6 lutego 2014 r. O treści decyzji dowiedział się tego samego dnia, kiedy skontaktował się z radcą prawnym Z. B. Do wniosku pełnomocnik skarżącego dołączyła wypowiedzenie pełnomocnictwa dokonane skarżącemu przez radcę prawnego Z. B. w dniu 14 grudnia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że w jego ocenie za działania lub zaniechania pełnomocnika w dokonaniu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona. Nie może stanowić o braku winy strony okoliczność podnoszona przez jej pełnomocnika, że uchybienie terminu było spowodowane niedopełnieniem obowiązku poinformowania o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez radcę prawnego Z. B. Podniósł, że pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Zacytował przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 431/00 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 619/07.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazała, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 6 lutego 2014 r., tj. w dniu, w którym skarżący dowiedział się podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Komendy [...] Policji o wydaniu zaskarżonej decyzji oraz kiedy skontaktował się w tej sprawie ze swoim poprzednim pełnomocnikiem. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony w dniu 10 lutego 2014 r., został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy.
Rozpatrując przedmiotowy należy przede wszystkim wyjaśnić, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można, zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć.
Przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie było działanie byłego pełnomocnika skarżącego, który w dniu 14 grudnia 2013 r. wypowiedział skarżącemu udzielone mu pełnomocnictwo, nie informując o tym fakcie organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Pełnomocnik ten nie poinformował skarżącego o doręczonej mu w dniu 31 grudnia 2013 r. decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r.
Działanie radcy prawnego Z. B. było niewątpliwie niestaranne. Dbając należycie o interesy swojego byłego klienta winien on poinformować organ o wypowiedzenia pełnomocnictwa skarżącemu, a następnie poinformować skarżącego o doręczonej mu decyzji.
Należy podzielić stanowisko pełnomocnika organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż za działanie lub zaniechania pełnomocnika w dokonaniu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona. Sąd podziela również poglądy zawarte w przytoczonych przez pełnomocnika organu orzeczeniach sądów administracyjnych. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest jednak odmienny i zdaniem Sądu zaniedbania radcy prawnego Z. B. nie mogą skutkować uznaniem, iż skarżący winien ponosić ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego.
Za poglądem takim przemawia przede wszystkim fakt, iż radca prawny Z. B. wypowiedział w dniu 14 rudnia 2013 r. skarżącemu pełnomocnictwo. Jego niestaranne działanie, tj. niepoinformowanie o tym fakcie organu prowadzącego postępowanie administracyjne, a także niepoinformowanie skarżącego o doręczonej mu w dniu 31 grudnia 2013 r. decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r., miało miejsce w czasie, gdy nie był on już pełnomocnikiem skarżącego. W tej sytuacji ryzyko ujemnych skutków zaniechania byłego pełnomocnika, w ocenie Sądu, nie może obarczać mocodawcy. Skarżący nie miał żądnego wpływu na takie zachowanie pełnomocnika. Zdarzenia skutkujące uchybieniem terminu do wniesienia skargi zaistniały bez wiedzy i winy skarżącego.
Stąd też należy stwierdzić, że skarżący uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.