Uzasadnienie
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 grudnia 2009 r. oraz w nadesłanych kopiach dokumentów i rachunków ustalono, co następuje.
Skarżący sam prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 17 ha. Orzeczeniem komisji lekarskiej [...] został uznany za czasowo niezdolnego do pracy w gospodarstwie (do grudnia 2009 r.). Majątek stanowi dom drewniany z 1908 r. o powierzchni 60 m2, drewniana stodoła z 1948 r., garaż na maszyny rolnicze, w tym ciągnik z 1995 r. Stały miesięczny dochód uzyskiwany jest z tytułu renty w wysokości 312,05 zł oraz ze sprzedaży mleka (w listopadzie 2009 r. – 376,24 zł, w grudniu – 420,57 zł). Cała kwota przysługująca wnioskodawcy z tytułu sprzedaży mleka zajmowana jest przez komornika sądowego. Łączna kwota podlegająca zajęciu wynosi około 6.000 zł. Stałe miesięczne wydatki wykazane przez stronę stanowią: opłata za telefon (w grudniu 2009 r. 110 zł, w listopadzie 2009 r. – 142 zł), opłata za energię elektryczną – 89,82 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności. Oświadczył, że z uwagi na chorobę musiał ograniczyć produkcję rolną oraz zatrudnić pracowników do cięższych prac w gospodarstwie. Podał, że rok 2009 był niekorzystny gospodarczo, cechował się bardzo szybkim wzrostem cen środków do produkcji rolnej, przy niskich cenach produktów rolnych.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, a do takich należy niniejsza sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący nie ma zatem obowiązku uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, w tym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw.
z art. 239 pkt 1 lit. d P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o ustanowienie radcy prawnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.).
Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę stwierdzić należy, że skarżący spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wnioskodawca utrzymuje się z niewielkiej renty. Nie posiada oszczędności. Dochód ze sprzedaży mleka podlega w całości zajęciu przez komornika sądowego, do czasu całkowitego zaspokojenia roszczeń wierzycieli. W związku ze stanem zdrowia, wnioskodawca w 2009 r. ograniczył produkcję rolną. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że w chwili obecnej strona znajduje się w sytuacji finansowej, która nie pozwala na poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego z wyboru.
W związku z tym, że przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt. 2 postanowienia.