Uzasadnienie
J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W sprawie niniejszej na skarżącym ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w dodatkowych wyjaśnieniach ustalono, co następuje.
Skarżący gospodarstwo domowe prowadzi z żoną. Małżonkowie utrzymują się wyłącznie z emerytury skarżącego w wysokości 2633 zł brutto. Żona skarżącego nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący ma 83 lata i jest osobą niepełnosprawną. Majątek stanowią dwa mieszkania. Stałe miesięczne wydatki stanowią: opłata eksploatacyjna 461,72 zł i 486,42 zł, opłata za energię elektryczną od 130 do 150 zł miesięcznie oraz opłata za telefon od 50 do 70 zł miesięcznie. Skarżący nie podał kwoty wydatkowanej na leczenie. Wnioskodawca i jego żona nie mają żadnych oszczędności.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Po dokonaniu stałych miesięcznych opłat w łącznej wysokości około 1100 zł w gospodarstwie domowym pozostaje około 1200 zł. Na jedną osobę w rodzinie przypada zatem około 600 zł. Wnioskodawca oraz żona wnioskodawcy nie mają oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżący obowiązany jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawcy należało przyznać prawo pomocy.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.