Uzasadnienie
Pismem z dnia 01 lutego 2013 r. P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji w sprawie zwolnienia ww. ze służby w Policji.
W treści przedmiotowej skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy).
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia.
Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia.
Wyjaśnić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Nie kwalifikuje się do wykonania większość postanowień, które ze względu na ich charakter prawny rozstrzygają określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a nie przyznają uprawnień ani nie nakładają obowiązków, które wymagałyby wykonania, np. postanowienie o sprostowaniu oczywistych błędów w decyzji) (Patrz: Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 428.).
"Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; post. NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.)." (Patrz: postanowienie NSA z 17 lipca 2006 r. sygn. akt I FZ 281/06, www.cbois.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie Komendanta Głównego Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji w sprawie zwolnienia ww. ze służby w Policji. Przedmiotowe postanowienie nie nosi znamion wykonalności, stanowi orzeczenie o charakterze procesowym, które nie może nadać stronie uprawnień lub ustalić obowiązków o charakterze prawno-materialnym. Zaskarżone orzeczenie określa kwestię proceduralną w postępowaniu administracyjnym, a nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków, które wymagałyby wykonania.
W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie art. 61 § 3 ppsa znajduje zastosowanie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.