Uzasadnienie
J. G. wraz ze skargą na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.
We wniosku podał, że jest osobą chorą, przebywa w Psychiatrycznym Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w [...] od [...] listopada 1987 r. Otrzymuje zasiłek stały oraz pielęgnacyjny w łącznej wysokości 634 zł. Do jego stałych kosztów utrzymania należy opłata za wyżywienie i zakwaterowanie w Ośrodku w wysokości 443,80 zł.
Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, sytuacja finansowa skarżącego jest bardzo trudna – jest osobą ciężko chorą, trwale i całkowicie niezdolną do pracy. Od 1987 r. przebywa w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym, a jego jedyny dochód stanowią zasiłki w łącznej wysokości 643 zł. Z tej kwoty opłaca pobyt w Ośrodku w wysokości 443,80 zł.
W tej sytuacji należy uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w zakresie ustanowienia adwokata, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.