Uzasadnienie
K. M. został skierowany na komisję lekarską przez Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w celu "uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą albo ustalenia związku albo braku związku śmierci ze służbą funkcjonariusza i funkcjonariusza zwolnionego ze służby".
Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), po rozpatrzeniu odwołania K. M. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] (którym Rejonowa Komisja przyznała ww. pierwszą grupę inwalidzką bez związku ze służbą w Policji, stwierdziła, że orzekany jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej, uznała, że nie wymaga on stałej opieki osoby drugiej przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych), uchyliła zaskarżone orzeczenie i wydała w dniu [...] grudnia 2017 r. własne orzeczenie nr [...], którym uznała, że stopień niepełnosprawności fizycznej, spowodowany dysfunkcją narządu ruchu czyni K. M. niezdolnym do jakiejkolwiek pracy, co uzasadnia zaliczenie orzekanego do pierwszej grupy inwalidzkiej; nie przyznała związku schorzeń ze służbą, ponieważ ww. był po raz pierwszy orzekany w 20 lat po odejściu ze służby; orzekła, że przyznane inwalidztwo jest trwałe; orzekła, że ww. nie wymaga stałej opieki osoby drugiej przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych.
Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. K. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2017 r, nr [...], którym, jak wskazał skarżący, Centralna Komisja Lekarska orzekła, że: "Badany nie wymaga opieki innej osoby". Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uznanie, że "badany niepełnosprawny pierwszej grupy K. M., wymaga opieki innej osoby".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na to, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], wnosząc o jego zmianę i uznanie, że "badany niepełnosprawny pierwszej grupy K. M., wymaga opieki innej osoby".
Zaskarżonym orzeczeniem Centralna Komisja Lekarska uznała, że stopień niepełnosprawności fizycznej, spowodowany dysfunkcją narządu ruchu czyni K. M. niezdolnym do jakiejkolwiek pracy, co uzasadnia zaliczenie orzekanego do pierwszej grupy inwalidzkiej; nie przyznała związku schorzeń ze służbą, ponieważ ww. był po raz pierwszy orzekany w 20 lat po odejściu ze służby; orzekła, że przyznane inwalidztwo jest trwałe; orzekła, że ww. nie wymaga stałej opieki osoby drugiej przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych.
Wyjaśnić należy, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822). Orzeczenia komisji lekarskich podległych Ministrowi do Spraw Wewnętrznych dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów m.in. emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów.
Należy zgodzić się z organem, że rozstrzygnięcia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno- rentowych nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach emerytalno-rentowych. Z tego względu nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości.
Skoro na orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby oraz ich związek ze służbą, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, to za niedopuszczalną należy uznać skargę wniesioną przez stronę skarżącą w rozpoznawanej sprawie w przedmiocie oceny czy badany wymaga opieki innej osoby.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.