Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2010 r. P.G. (dalej jako skarżący) został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że [...] września 2010 r. w [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że stawił się do służby w ramach zabezpieczenia meczu piłkarskiego między O. a W., pełnionej od godziny 13:00 w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w [...], będąc w stanie po użyciu alkoholu tj. popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Za popełnione przewinienie dyscyplinarne skarżącemu została wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby.
Od powyższego orzeczenia skarżący złożył odwołanie, zarzucając:
- ▪ naruszenie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego;
- ▪ naruszenie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wymierzenie kary niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutków, w tym braku następstw dla służby, rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, zachowania przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowego przebiegu służby;
- ▪ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarżący przewidywał możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;
- ▪ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący stawił się do służby w stanie nietrzeźwości.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uznanie go niewinnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, ewentualnie wniósł o wymierzenie jednej z kar przewidzianych w art. 134 ust. 1 – 5 ustawy o Policji.
Postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, odmówiono przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2010 r. ze względu na to, że odwołanie złożono po upływie terminu określonego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji.
Organ wskazał, że orzeczenie z [...] listopada 2010 r. zostało doręczone obrońcy skarżącego [...] listopada 2010 r. Ostatni dzień terminu dopuszczający złożenie odwołania przypadał na [...] listopada 2010 r. Odwołanie zostało wniesione [...] listopada 2010 r., co oznacza, że nastąpiło to po terminie. Jednocześnie organ zważył, że termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem zawitym i nie może być przedłużany ani skracany. W przypadku jego niezachowania przełożony dyscyplinarny zobligowany jest odmówić przyjęcia odwołania.
W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niepełne i wadliwe zebranie materiału dowodowego przy braku należytej staranności ze strony Komendanta Głównego Policji, w wyniku czego zostały błędnie ustalone okoliczności faktyczne w sprawie tj. przyjęcie iż [...] listopada 2010 r. nastąpiło doręczenie obrońcy skarżącego orzeczenia z [...] listopada 2010 r., gdy natomiast orzeczenie to zostało doręczone [...] listopada 2010 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że odwołanie od orzeczenia z [...] listopada 2010 zostało wniesione prawidłowo, bez przekroczenia siedmiodniowego terminu zawitego, albowiem obrońca skarżącego skarżone orzeczenie otrzymał [...] listopada 2010 r. Zwrócił przy tym uwagę, że doręczenie orzeczenia obrońcy nie mogło nastąpić [...] listopada 2010 r., gdyż była to sobota. W sobotę kancelaria obrońcy jest zamknięta, a więc nikt nie odbiera w soboty przesyłek. W soboty nie pracują również w [...] listonosze. Na dowód swoich twierdzeń skarżący dołączył do skargi pismo Poczty Polskiej z [...] stycznia 2011 r. oraz kartę doręczeń listów poleconych z [...] listopada 2010 r., które zostały doręczone w tym dniu do Adwokackiej Spółki Partnerskiej.
W odpowiedzi na skargę organ zasadność skargi pozostawił do uznania Sądu. Wskazał, że ponowna analiza akt postępowania oraz dokumentów załączonych do skargi pozwala przypuszczać, że odwołanie z [...] listopada 2010 r. zostało złożone w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżone rozstrzygnięcie. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm. dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P.G. skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2010 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 135f ust. 6 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007, Nr 43, poz. 277 z późń. zm.) orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Stosownie natomiast do przepisu art. 135k ust. 1 ustawy o Policji od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż jako pierwszy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2010 r. odebrał obrońca skarżącego i od tego dnia rozpoczął się bieg 7 dniowego terminu do złożenia odwołania.
Organ przyjął, że doręczenie to nastąpiło [...] listopada 2010 r. Analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie potwierdza tego ustalenia. Z uwagi na niejednoznaczność wpisanej na tym potwierdzeniu daty odbioru przesyłki, zwłaszcza w zakresie drugiej cyfry w oznaczeniu dnia miesiąca, pod uwagę należy wziąć datę z datownika pocztowej placówki oddawczej, którą jest [...] listopada 2010 r. oraz pismo wyjaśniające Poczty Polskiej z [...] stycznia 2011 r., zgodnie z którym [...] listopada 2010 r. (sobota) listonosz z Urzędu Pocztowego [...] nie doręczał żadnej korespondencji do kancelarii Adwokackiej Spółki Partnerskiej, [...]. Jednoznaczna treść tego pisma pozwala – w ocenie Sądu – na uznanie, że przyjęcie przez organ, iż obrońca skarżącego odebrał orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] listopada 2010 r. i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do złożenia odwołania, było nieprawidłowe.
Oznacza to, że organ w sposób nienależyty stwierdził, że ostatni dzień terminu dopuszczający złożenie odwołania przypadał na [...] listopada 2010 r. W konsekwencji przyjąć należy, że organ z naruszeniem przepisu art. 135k ust. 3 ustawy o Policji odmówił przyjęcia odwołania, jako złożonego po terminie. Skoro bowiem doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] nie nastąpiło [...] listopada 2010 r., to nie można uznać, złożenia odwołania [...] listopada 2010 r. za dokonane z przekroczeniem 7 dniowego terminu przewidzianego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji.
Zważyć również należy, że z dołączonych do pisma Poczty Polskiej Centrum Poczty Urząd Pocztowy [...] z [...] stycznia 2011 r. kserokopii kart doręczeń przesyłek poleconych wynika, że przesyłka zawierająca orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji została odebrana przez obrońcę skarżącego [...] listopada 2010 r.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 145 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji orzeczenia. O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.