Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej działając, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. uchylił rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przeniesienia do rezerwy w skutek wypowiedzenia stosunku służbowego w części dotyczącej daty zwolnienia [...] I. J. C. z zawodowej służby wojskowej i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2007 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu organ podniósł, że strona pełniła zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...] w E. W dniu [...] października 2006 r. oficer dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z jednoczesną prośbą o skrócenie okresu wypowiedzenia i zwolnienia go z dniem [...] listopada 2006 r. Wobec powyższego Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego uwzględnił powyższe wypowiedzenie i w dniu [...] grudnia 2006 r. wydał rozkaz [...] w sprawie zwolnienia [...] I. J. C. z dniem [...] grudnia 2006 r. z zawodowej służby wojskowej.
Od powyższego orzeczenia odwołanie złożyła strona. Minister Obrony Narodowej rozpatrując sprawę, podkreślił iż zgodnie z dyspozycją art. 114 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750), żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny. W rozpatrywanej sprawie oficer w dniu [...] października 2006 r. wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, wskutek czego zaistniała przesłanka dająca podstawę do zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej, gdyż zgodnie z art. 111 pkt 9 lit. a) powołanej ustawy, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Jednak w związku z wystąpieniem zainteresowanego o wycofanie wypowiedzenia i zadeklarowaną chęcią pełnienia dalszej służby wojskowej, wojskowe organy kadrowe przeprowadziły analizę dotyczącą możliwości zatrzymania strony w zawodowej służbie wojskowej i wyznaczenia go na stanowisko służbowe zgodne z jego wykształceniem.
Mając jednak na uwadze, że toczy się postępowanie karne przeciwko wymienionemu i dodatkowo prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w O. zarządził wobec [...] I. J. C. zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych [...] w E., uznano, że brak jest przesłanek przemawiających za wyrażeniem zgody na wycofanie przez oficera wypowiedzenia stosunku służbowego. Tak więc zdaniem organu, nie istnieją również żadne okoliczności, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonego rozkazu organu pierwszej instancji. Minister Obrony Narodowej wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 130 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zaskarżona decyzja nie mogła zostać wykonana, dlatego należało zmienić datę zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, bowiem decyzja ta w celu jej zrealizowania powinna posiadać przymiot ostateczności, zatem data zwolnienia powinna przypadać po dacie otrzymania przez oficera decyzji organu II instancji.
W dniu 6 grudnia 2007 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan I. J. C. Skarżący podkreślił, że decyzje obu instancji łamią zasady postępowania administracyjnego, gdyż wydane zostały z naruszeniem przepisów o terminach postępowania administracyjnego określonych w art. 35 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego, a organy nie wzięły pod uwagę okoliczności, które pozwalałyby na ponowne przyjęcie go do służby. Skarżący podkreślił, że w chwili składania wniosku o zwolnienie działał w silnym stresie związanym z tymczasowym aresztowaniem, był pod wpływem silnych środków farmakologicznych, co spowodowało, że złożył oświadczenia woli w sposób nieświadomy. Skarżący podkreślił, że jego kwalifikacje zawodowe oraz zasługi na polu działalności społecznej pozwalają dalej pełnić mu służbę w Wojsku Polskim.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 114 ust.1. ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wedle jego brzmienia żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny. Organy wojskowe są związane oświadczeniem woli żołnierza zawodowego. Spoczywa na nich obowiązek przeprowadzenie procedury związanej ze zwolnieniem określone w art. 114 ust. 5 ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r. oraz przygotowanie służb wojskowych do uzupełnienia luki kadrowej jaka w takiej sytuacji nastąpiła. Oznacza to, iż tylko w sytuacji, gdy istnieje możliwość przywrócenia żołnierza zawodowego na poprzednie zajmowane stanowisko organ wojskowy może pozytywnie rozpatrzyć jego odwołanie od decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
W rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie wystąpiła, jak bowiem wynika z akt sprawy wobec I. J. C. - skarżącego toczy się postępowanie karne w toku, którego prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w O. zarządził zastosowanie wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w szpitalu, w którym pełnił służbę. Minister Obrony Narodowej nie mógł, zatem uchylić rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Brak było także możliwości uwzględnienia przez organy wojskowe podniesionych przez skarżącego okoliczności wskazujących na ograniczaną świadomość przy składaniu wniosku o zwolnienie.
Skarżący nie wskazał tej okoliczności w toku postępowania administracyjnego, a w aktach sprawy nie ma dowodów, które wskazywałby, że istotnie taka sytuacja w jego przypadku miała miejsce, a które to dowody organ musiałby wziąć pod uwagę z urzędu.
Sąd dostrzega tu, iż postępowanie administracyjne toczyło się w sposób znacznie dłuższy niż przewidują to przepisy rozdziału 7 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, ale uchybienie terminów nie miało wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.