Uzasadnienie
Rektor Uniwersytetu [...] (U[...]), na podstawie art. 196 ust. 4 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 2183 ze zm.), dalej ustawy o szkolnictwie wyższym, oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) w związku z § 24 ust. 5 uchwały nr [...] Senatu U[...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie warunków i trybu postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie na U[...] w roku akademickim 2018/2019 (Monitor U[...] z 2018 r. poz. [...]), dalej zwaną uchwałą rekrutacyjną, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej ds. rekrutacji na studia doktoranckie, dalej zwaną WKR, z dnia [...] września 2018 r. nr [...] o odmowie przyjęcia na stacjonarne studia doktoranckie J. T. na Wydziale [...] (W [...] U[...]) w roku akademickim 2018/2019.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z pkt 25.5 załącznika do uchwały rekrutacyjnej, limit miejsc na stacjonarne studia doktoranckie na W [...] U[...] wyniósł 16 miejsc. J. T. uzyskał łącznie 4,96 pkt w postępowaniu rekrutacyjnym, podczas gdy ostatnia osoba zakwalifikowana na studia doktoranckie uzyskała 7,34 pkt, w związku z czym kandydat nie znalazł się w gronie osób przyjętych na studia doktoranckie na W [...] U[...].
Stwierdził, że przyznana kandydatowi liczba punktów została wyliczona prawidłowo i uplasowała go poniżej progu uprawniającego do podjęcia studiów doktoranckich na W [...] U[...]. Punktacja nie została zakwestionowana przez żadnego z członków komisji rekrutacyjnej, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji podpisanej przez wszystkich jej członków.
Rektor, inaczej niż organ I instancji, przyjął, że skarżący ukończył studia na W [...] U[...], czego dowodem jest dyplom ukończenia przez niego studiów na tym Wydziale. Jednak uwzględnienie tego faktu nie prowadzi do podważenia prawidłowości decyzji WKR.
Średnia ocen całych studiów skarżącego została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały rekrutacyjnej, stosownie do którego w postępowaniu kwalifikacyjnym uwzględnia się w szczególności średnią ze studiów pierwszego i drugiego stopnia kandydata albo jednolitych studiów magisterskich, obliczoną zgodnie z zasadami obliczania średniej oceny całych studiów określonymi w Regulaminie Studiów U[...].
Zdaniem organu, z regulacji tej jednoznacznie wynika, iż średnią należy wyliczyć z całych studiów realizowanych przez kandydata w ramach Kolegium Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów [...] (MIS [...]), zatem nie ma możliwości obliczenia średniej jedynie z części studiów, tylko z przedmiotów realizowanych na W [...]. Skoro studia były realizowane na W [...], ale w ramach MIS [...], to ramy te określają również sposób liczenia średniej.
J. T. nie mógł zostać przyjęty na stacjonarne studia doktoranckie na podstawie pkt 25.10 ppkt 5 załącznika do uchwały rekrutacyjnej, albowiem nie uzyskał najwyższej średniej ze studiów magisterskich ukończonych w roku akademickim 2017/2018 na W [...] U[...]. Zgodnie z tym przepisem, w ramach limitu miejsc, WKR podejmuje decyzję o przyjęciu kandydatów, którzy uzyskali najwyższą średnią ze studiów magisterskich ukończonych w roku akademickim 2017/2018 na W [...] U[...]. Tacy kandydaci klasyfikowani są na liście rankingowej z maksymalną liczbą punktów. Organ stwierdził, że nie jest sporne w sprawie, że uzyskana przez niego średnia w wysokości 4,96, choć wysoka, nie była najwyższą średnią ze studiów magisterskich ukończonych w roku akademickim 2017/2018 na W [...] U[...].
Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja WKR z dnia [...] września 2018 r. odpowiada prawu, zawiera bowiem wszystkie wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a. elementy, w tym wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja została podpisana przez legitymowanych do tego członków komisji rekrutacyjnej. Zaś opóźnienie w jej doręczeniu stronie, w stosunku do dnia jej podjęcia, nie świadczy, że decyzję opatrzono nierzetelną czy też nieprawidłową datą, ponieważ każda decyzja w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie w znaczeniu materialnym zapadła [...] września 2018 r., kiedy to członkowie komisji ustalili stan faktyczny i prawny oraz dokonali procesu jego subsumpcji, co znalazło potwierdzenie w protokole posiedzenia komisji rekrutacyjnej.
Niezależnie od tego, kiedy decyzja administracyjna w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie została ostatecznie wysłana, samo postępowanie rekrutacyjne przed organem pierwszej instancji zakończyło się we wrześniu 2018 r. Miało to zatem miejsce przed 1 października 2018 r., kiedy to weszły w życie nowe przepisy.
Zdaniem organu, choć ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.) została uchylona przez ustawę z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) oraz ustawę z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668), to jednak postanowienia ustawy uchylonej oraz pomocniczych aktów prawnych do niej i na jej podstawie uchwalonych mają w dalszym ciągu zastosowanie do postępowań konkursowych, w tym postępowań odwoławczych w ich ramach, do czasu ich zakończenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. T. wniósł o uchylenie decyzji Rektora U[...] z dnia [...] grudnia 2018 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji, bądź o stwierdzenie ich nieważności, a także o zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie administracyjne oraz prawo materialne w szczególności:
- 1) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP i art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez wskazanie nieistniejącej podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej i tym samym wydanie decyzji administracyjnej bez ważnej podstawy prawnej;
- 2) naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez potraktowanie niepodpisanego w prawidłowy sposób dokumentu, jako decyzji administracyjnej i "utrzymanie w mocy" nieistniejącego aktu administracyjnego. Decyzja WKR nie została podpisana przez wszystkich członków komisji. Choć przy każdym z wydrukowanych nazwisk widnieje odręczny znak graficzny, to znamiona podpisu noszą wyłącznie cztery z nich. Podpisy członków tego organu powinny obejmować, co najmniej zestaw liter składających się na poszczególne nazwiska, utrwalonych odręcznie we właściwych miejscach. W przedmiotowej sprawie do tego nie doszło.
- 3) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art 107 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że decyzja WKR wydana została w dacie, którą ją błędnie opatrzono;
- 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a także art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której było to wymagane z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji oraz liczne i rażące naruszenia reguł postępowania administracyjnego przez WKR, co doprowadziło do pozbawienia strony prawa do rozpoznania sprawy przez organy dwóch instancji i tym samym naruszenia art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP;
- 5) naruszenie art. 78 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu, co do okoliczności mającej wpływ na wynik sprawy i błędne uznanie, że kwestia daty wydania decyzji przez WKR nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy;
- 6) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
- 7) naruszenie art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 76 § 3 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego, a w konsekwencji naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie wobec niego odmiennych kryteriów oceny;
- 8) naruszenie § 25.10 pkt 5 załącznika do uchwały rekrutacyjnej poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skarżący w replice z dnia [...] kwietnia 2019 r. podtrzymał argumentację skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny kontroluje przede wszystkim prawidłowość decyzji wydanej w II instancji, która jest przedmiotem wniesienia skargi, jako orzeczenia wydanego po wyczerpaniu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a) i rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Rektora U[...] nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Rektora Uniwersytetu zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, odpowiadające treści art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej zwana k.p.a.
Organ II instancji wskazał, jako przepis prawa materialnego, art. 196 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym, a w rozstrzygnięciu utrzymał w mocy decyzję WKR z dnia [...] września 2018 r. o nieprzyjęciu skarżącego na studia doktoranckie.
Organ II instancji, wydając zaskarżone rozstrzygniecie, miał obowiązek w postępowaniu odwoławczym rozpatrzyć sprawę od początku. W ocenie Sądu, Rektor sprostał temu wymaganiu i wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego skarżący nie mógł zostać przyjęty na studia.
Nabór na studia doktoranckie odbywał się w drodze konkursu. Zgodnie z uchwałą rekrutacyjną limit miejsc na stacjonarnych studiach doktoranckich na W [...] U[...] wynosił 16 miejsc. Skarżący uzyskał łącznie 4,96 pkt w postępowaniu rekrutacyjnym, zaś ostatnia osoba zakwalifikowana na studia - 7,34 pkt. Tak więc z uzyskanym wynikiem skarżący nie zmieścił się w ustalonym limicie przyjęć. Skarżący nie spełnił również pkt 25.10 ppkt 5 załącznika do uchwały rekrutacyjnej, albowiem nie uzyskał najwyższej średniej ze studiów magisterskich ukończonych w roku akademickim 2017/2018 na W [...] U[...].
Zgodnie z art. 196 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, do studiowania na studiach doktoranckich może być dopuszczona osoba, która posiada kwalifikacje drugiego stopnia lub jest beneficjentem programu "[...]", o którym mowa w art. 187a ust.
1. Rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa jednostki. Przepis art. 169 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości, nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy (ust. 2).
W przedmiotowej sprawie rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie na kierunku prawo odbyła się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie zostały określone w uchwale nr [...] Senatu U[...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie warunków i trybu postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie na U[...] w roku akademickim 2018/2019, wydanej na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 196 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym.
Przepis § 13 ust. 1 pkt 3 wskazuje, że w postępowaniu kwalifikacyjnym uwzględnia się średnią ze studiów pierwszego i drugiego stopnia kandydata albo jednolitych studiów magisterskich, obliczoną zgodnie z zasadami obliczania średniej oceny całych studiów, określonymi w Regulaminie Studiów na Uniwersytecie [...]. Średnia ocen całych studiów skarżącego według suplementu do dyplomu ukończenia studiów na W [...] U[...] wynosi 4,96. Jak słusznie wskazał organ, średnia ocen ze studiów liczona jest łącznie z całych studiów, nie zaś z wybranych przedmiotów. Zasada ta ma zastosowanie do wszystkich kandydatów.
Zgodnie z § 3 ww. uchwały, rekrutację przeprowadzają i decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie podejmują komisje rekrutacyjne jednostki rekrutującej na studia doktoranckie.
Natomiast § 8 ww. uchwały stanowi, że postępowanie rekrutacyjne składa się z postępowania kwalifikacyjnego oraz z decyzji o przyjęciu lub nieprzyjęciu na studia doktoranckie.
Wydanie decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie stanowi zamkniecie postępowania rekrutacyjnego. Na tym etapie postępowania rekrutacyjnego komisja rekrutacyjna działa, jako organ i uzewnętrznia swoją wolę w akcie administracyjnym. Jej kompetencje w tym zakresie potwierdza art. 196 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym stanowiąc, że od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Tak więc komisja rekrutacyjna w drodze decyzji ocenia całość postępowania rekrutacyjnego, w tym jako materiał dowodowy w sprawie wykorzystuje ustalenia zebrane w postępowaniu kwalifikacyjnym. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie, o których mowa w art. 196 ust.
- 2. Decyzja rektora lub dyrektora jednostki naukowej jest ostateczna.
Skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia warunków i trybu postępowania rekrutacyjnego. Zaś zarzuty podniesione przeciwko warunkom rekrutacji, w szczególności § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały rekrutacyjnej, po zakończeniu całego postępowania rekrutacyjnego, w którym skarżący wziął udział i nie został wyłoniony w konkursie, nie mają wpływu na wynik sprawy.
Do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się - stosownie do art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.
Odpowiednie stosowanie przepisów postępowania administracyjnego oznacza, że rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach studentów/doktorantów, jak i postępowania, w których one zapadają, muszą zachować choćby minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii uczelni (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 19/99 - OTK Nr 7, poz. 258).
Sąd administracyjny uwzględnienia skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) w przypadku, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Może to więc nastąpić po ustaleniu, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.
W ocenie Sądu, w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ drugiej instancji jest zobligowany, tak samo jak organ pierwszej instancji, do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż organ pierwszej instancji rozpoznał sprawę merytorycznie. Tak samo uczynił też organ odwoławczy, przy czym nie istniała podstawa do uchylenia decyzji, od której złożono odwołanie, albowiem zgodnie z treścią obowiązującego w tej dacie art. 138 § 2 k.p.a., Rektor U[...] uprawniony byłby do uchylenia tej decyzji jedynie, gdy zachodziłaby konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Zgromadzony materiał był zaś wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.
Pamiętać przy tym należy, że wady uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, same w sobie nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem zadaniem organu odwoławczego nie jest jedynie ocena przedstawionej do kontroli decyzji, ale merytoryczne rozpoznanie sprawy. Jeżeli więc organ odwoławczy nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, to ma obowiązek orzec co do istoty sprawy (por. wyrok NSA z 2 grudnia 1999 r., I SA 632/99 - LEX nr 48722, wyrok NSA z 27 lipca 1999 r., IV SA 714/97 - LEX nr 47853).
Sąd stwierdza, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., w związku z tym, że w dacie jej wydania tj. [...] września 2018 r. nie zawierała uzasadnienia, które sporządzono w innej dacie niż wydane rozstrzygnięcie, co zostało stwierdzone przez organ II instancji. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ zamieszczona w decyzji data pozwalała na ustalenie stanu prawnego i faktycznego, który stanowił podstawę jej wydania. W takiej sytuacji zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja została oparta na nieistniejącej podstawie prawnej nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku prawnego. Zaskarżona decyzja została prawidłowo wydana w oparciu ustawę z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.) oraz pomocnicze akty prawne, stosownie bowiem do art. 234 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669), postępowania odwoławcze, wszczęte na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3 i niezakończone do dnia 30 września 2019 r., prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Na podkreślenie zasługuje także to, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja ostateczna, a nie decyzja organu pierwszej instancji. Sąd może wprawdzie, uchylając decyzję zaskarżoną, uchylić również decyzję ją poprzedzającą, ale nie zmienia to faktu, że przedmiotem oceny prawnej Sądu jest przede wszystkim decyzja zaskarżona. Z tego powodu to głównie ta decyzja winna odpowiadać w pełni wymogom nie tylko merytorycznym, ale i proceduralnym.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, na co wskazano powyżej, zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji zawiera podpisy członków WKR, legitymowanych do jej wydania. Przypisanie podpisów do poszczególnych członków komisji nie budzi wątpliwości. Zarzut nieczytelności podpisów członków Komisji sam w sobie nie znajduje uzasadnienia, gdyż art. 107 § 1 k.p.a. nie wprowadza takiego obowiązku.
Organ nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Orzecznictwo sądowe przyjmuje, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiało dokonanie jej konkretnych czynności procesowych. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Jak wynika z akt sprawy, organ w toku ponownego rozpatrzenia sprawy poddał wnikliwej analizie argumentację skarżącego, przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. odmawiająca przyjęcia na studia doktoranckie, nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.