Uzasadnienie
Dyrektor Departamentu Kadr, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w dniu [...] lutego 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Szefa Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia2017 r. o odmowie wypłaty świadczenia pieniężnego dla pracodawcy, za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej przez P. N. w miesiącu lipcu 2017 r.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał za organem pierwszej instancji, że P. N. pełnił terytorialną służbę wojskową w okresie od [...] lipca 2017 r. W dniu powołania do tej służby pełnionej rotacyjnie, ww. nie był żołnierzem rezerwy.
Zgodnie z art. 125 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1430), pracownik powołany do zasadniczej służby wojskowej, okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby.
Ustawodawca w art. 134a ust. 1 i 2 powyżej powołanej ustawy określił, że pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy posiadającym nadany przydział kryzysowy lub żołnierzem OT przysługuje świadczenie pieniężne za okres odbywania ćwiczeń wojskowych, pełnienia okresowej służby wojskowej rotacyjnie przez tego żołnierza. Świadczenie obejmuje wyłącznie rekompensatę kosztów, bez kwot wynagrodzenia, poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony nowego pracownika w celu zastępstwa żołnierza rezerwy, o którym mowa w ust. 1, lub z tytułu powierzenia tego zastępstwa innemu pracownikowi zatrudnionemu u tego pracodawcy, a także wypłaty żołnierzowi rezerwy odprawy, o której mowa w art. 125.
Z przytoczonych przepisów wynika, że świadczenie pieniężne, obejmujące wypłacona odprawę, o której mowa w art. 125 ustawy, przysługuje pracodawcy zatrudniającego pracownika, będącego żołnierzem rezerwy w związku z jego powołaniem, w przedmiotowej sprawie, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie.
Zgodnie z art. 99 ust. 1 i 2 powoływanie ustawy, żołnierzem rezerwy jest osoba, która złożyła przysięgę wojskową i została przeniesiona do rezerwy po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, w tym zawodowej służby wojskowej lub służby kandydackiej, jeżeli w dalszym ciągu podlega obowiązkowi służby wojskowej. Osobie takiej przysługuje tytuł żołnierza rezerwy.
Ponadto podać należy, że zgodnie § 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego pracodawcom zatrudniającym żołnierzy rezerwy posiadających nadany przydział kryzysowy za okres odbywania przez tych żołnierzy ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej służby oraz żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową rotacyjnie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1497), rozporządzenie określa sposób obliczania poniesionych przez pracodawcę kosztów z tytułu wypłaty odprawy pracownikowi będącemu żołnierzem rezerwy posiadającym nadany przydział kryzysowy, powołanemu po raz pierwszy do pełnienia okresowej służby wojskowej lub pracownikowi będącemu żołnierzem rezerwy powołanemu po raz pierwszy do pełnienia terytorialnej służby wojskowej.
P. N., w dniu powołania do terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie nie był żołnierzem rezerwy, co w świetle powyżej przytoczonych przepisów, pracodawcy nie przysługuje zwrot wypłaconej mu odprawy w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.
Dyrektor Zespołu szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2018 r., w której podał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami wydatki z tytułu świadczeń o których mowa w ust. 1 n/w ustawy, pokrywa się z budżetu państwa w części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej (art. 134a ust. 11 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] grudnia w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego dla pracodawcy za okres pełnienia przez pracownika terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie.
Podstawą materialno - prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 134a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie, z którym Pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy posiadającym nadany przydział kryzysowy lub żołnierzem OT przysługuje świadczenie pieniężne za okres odbywania ćwiczeń wojskowych, pełnienia okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez tego żołnierza. Świadczenie obejmuje wyłącznie rekompensatę kosztów, bez kwot wynagrodzenia, poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony nowego pracownika w celu zastępstwa żołnierza rezerwy, o którym mowa w ust.1, lub z tytułu powierzenia tego zastępstwa innemu pracownikowi zatrudnionemu dotychczas u tego pracodawcy, a także wypłaty żołnierzowi rezerwy odprawy, o której mowa w art. 125.
Natomiast art. 125 powyżej powołanej ustawy stanowi, że pracownik powołany do zasadniczej służby wojskowej, okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby.
Zgodnie z art. 99 powoływanej ustawy, żołnierzem rezerwy jest osoba, która złożyła przysięgę wojskową została przeniesiona do rezerwy po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, w tym z zawodowej służby wojskowej lub ze służby kandydackiej, jeżeli w dalszym ciągu podlega obowiązkowi służby wojskowej. Osobom, o których mowa w ust. 1, przysługuje tytuł żołnierza rezerwy.
Z akt sprawy wynika, że skarżący będący absolwentem szkoły wyższej został przeniesiony do rezerwy, bez odbycia służby. Okoliczność tak wskazuje, że skarżący nie jest żołnierzem rezerwy w rozumieniu powyżej przytoczonego przepisu.
Podkreślić należy, że ustawodawca powiązał możliwość wypłaty pracodawcy przedmiotowego świadczenia pieniężnego ze spełnieniem przez pracownika warunku bycia żołnierzem rezerwy. Skoro skarżący warunku tego nie spełnia, to organy obu instancji zasadnie odmówiły pracodawcy wypłaty wnioskowanego świadczenia.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.