Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] dnia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. Komendanta Szkoły Policji w K. nr [...], działając w oparciu o przepis art. 95 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), którą przydzielono W. S. emerytowi policyjnemu z dniem 1 marca 2007 r. lokal mieszkalny nr [...] w budynku nr [...] położonym w K. przy ul. K. i jednocześnie zobowiązując do opróżnienia z dniem 28 lutego 2007 r. dotychczas zajmowanego służbowego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] położonym w K. przy ul. J. wraz ze wszystkimi zamieszkującymi w nim osobami.
Organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaszły okoliczności do wydania przez Komendanta Szkoły Policji w K. decyzji administracyjnej w trybie art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, stosownie do którego decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. Przy czym wskazano, że zgodnie z art. 95 ust. 4 tej ustawy decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu.
Jak ustalił organ, W. S. nabył prawo do służbowego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] położonym w K. przy ul. J. na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w K. z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...]. Następnie w dniu 20 lutego 1980 r. pomiędzy skarżącym, a Komendantem Wojewódzkim Milicji Obywatelskiej w K., będącym zarządcą i administratorem powyższego budynku została zawarta umowa o najem lokalu mieszkalnego. W dniu wydania decyzji o przydziale służbowego lokalu mieszkalnego, skarżący posiadał prawo do 3 norm zaludnienia (1 norma powierzchni mieszkalnej od 7 m2 do 10 m2) i w tej sytuacji przydzielony mu wówczas lokal o łącznej powierzchni użytkowej 37,91 m2, składał się z 2 pokoi mieszkalnych o powierzchni mieszkalnej 26,73 m2 oraz z kuchni, przedpokoju i łazienki, jak również był wyposażony w instalację wodociągową, kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania i elektryczną.
Na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...], z dniem 1 stycznia 2003 r. wygaszony został trwały zarząd Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w stosunku do działki nr [...] wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym nr [...] przy ul. J. i z tym dniem prawo trwałego zarządu na czas nieoznaczony otrzymała Szkoła Policji w K., która z dniem 1 kwietnia 2003 r. przejęła protokolarnie wspomnianą nieruchomość i od tego dnia stała się administratorem lokalu zajmowanego przez skarżącego.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ustalił, że teren nieruchomości zabudowanych w tym działka nr [...] wraz z posadowionym na niej budynkiem nr [...] przy ul. J. został określony jako teren zamknięty.
Następnie z dniem 1 stycznia 2003 r. zostało wygaszone prawo trwałego zarządu przez Komendę Wojewódzką Policji w K. do spornego budynku, o czym Śląski Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 9 stycznia 2003 r. poinformował W. S. i jednocześnie wskazał, że fakt ten skutkuje wypowiedzeniem umowy najmu zawartej 20 lutego 1980 r. na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).
Następnie Szkoła Policji w K. zawarła ze skarżącym w dniu 27 marca 2003 r. umowę najmu przedmiotowego lokalu.
W wyniku zatwierdzenia przez Komendanta Głównego Policji Programu Operacyjnego nr 2 Szkoły Policji w K., przedmiotowy budynek został przeznaczony na cele służbowe jako akademik dla policjantów słuchaczy Szkoły.
Organ uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że skarżący po zwolnieniu ze służby w dniu 31 lipca 1991 r., posiadał uprawnienia do emerytury, a tym samym miał prawo do lokalu mieszkalnego nabytego na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w K. z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...] Stosownie bowiem do treści art. 95 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy.
W związku z tym, Prezydent Miasta K. oddał do dyspozycji Szkoły Policji w K. lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego miasta K., co wynika z pisma z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], przydzielono skarżącemu lokal mieszkalny [...] w budynku nr [...] położonym przy ul. K. w K. Spełnia on wymagania w zakresie przysługujących skarżącemu 3 norm zaludnienia, posiadając powierzchnię mieszkalną wynoszącą 28,05 m2 i łączną powierzchnię użytkową 42,89 m2.
W ocenie organu, Komendant Szkoły Policji był organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przydzielenia jak i opróżnienia lokalu, bowiem jest dysponentem zarówno opróżnianego jak i przydzielanego lokalu.
Organ stwierdził, że bez znaczenia w sprawie jest, czy teren, na którym posadowiony jest sporny budynek, znajdował się w dniu zwolnienia skarżącego ze służby poza terenem zamkniętym, bowiem liczy się w tej sprawie jedynie data wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, zaś skarżącemu nie przysługiwał status strony w trakcie postępowania o ustanowienie terenu zamkniętego.
Wyjaśniono, że utrata prawa do dysponowania lokalami mieszkalnymi w spornym budynku mieszkalnym w związku z przeniesieniem trwałego zarządu na rzecz Szkoły Policji w K., nie spowodowała utraty dyspozycyjności Policji nad tymi lokalami mieszkalnymi, bowiem mamy tutaj do czynienia z wygaszeniem prawa trwałego zarządu jednej jednostki organizacyjnej Policji i ustanowieniem trwałego zarządu na rzecz innej jednostki organizacyjnej Policji. Ponadto brak dokonywania na bieżąco wpisów w księgach wieczystych i ich uzupełnienie dopiero w roku 2004 r. nie zmienia faktu, że od roku 1990 znajduje się ona w trwałym zarządzie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W dalszej części podano, że wprawdzie ustawa o Policji i jej przepisy wykonawcze nie zawierają pojęcia "dyspozycyjność" lokali, to jednak oznacza to, stosownie do przyjętego orzecznictwa sądowego (wyrok Sadu Okręgowego w Krakowie z dnia 20 grudnia 1999r. sygn. akt II SA 1127/99), "uprawnienia dysponenta do wydawania przydziałów tego mieszkania jako lokalu służbowego, czyli każdorazowego wskazywania jego najemcy".
Wskazanie następuje na drodze administracyjnoprawnej, a wskazana osoba zajmuje przydzielony lokal na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem. Prezydent Miasta K. zezwolił Policji na przydział wskazanych w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] lokali na rzecz policjantów z zastrzeżeniem, że obowiązujące przepisy nie zezwalają organom samorządu terytorialnego na przekazywanie lokali mieszkalnych do dyspozycji innych podmiotów. Organ zwrócił uwagę, że zasadnicza część lokali mieszkalnych pozostających w gestii Policji, jest własnością jednostek samorządu terytorialnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu podał, że został zwolniony ze służby w Policji przed ustanowieniem "terenu zamkniętego" i ma nabyte prawa do zajmowanego przez siebie lokalu, przyznanego mu na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...]. Ponadto podał, że nie składał wniosku o przydział lokalu, a zajmowany przez niego lokal nie ma charakteru lokalu służbowego, gdyż Komenda Wojewódzka Policji w K. utraciła dyspozycyjność bądź też trwały zarząd nad nim.
Jednocześnie stwierdził, że z wypisu księgi wieczystej wynika, że przedmiotowy budynek nie był w trwałym zarządzie KW MO, KWP lub też Szkoły Policji w K. Podaje, że w piśmie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], wyrażono zgodę na przydział lokali zamiennych, które w rzeczywistości nie spełniały ustawowych wymogów, co do lokali zastępczych zawartych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zwrócił uwagę, że zamknięty teren Szkoły Policji przedziela ulica J., która nie figuruje w ewidencji gruntów, jako teren zamknięty. Budynek ten wzniesiono tzw. systemem gospodarczym przez przyszłych lokatorów i istnieje uzasadnione podejrzenie, że został on wzniesiony jako samowola budowlana, a przejęcie terenu w zarząd trwały nastąpiło dopiero w dniu 15 stycznia 2003 r., a nie 1 stycznia 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów odmiennych, aniżeli podnosi to skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do treści art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także, gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], uznał działkę, na której jest posadowiony budynek mieszkalny nr [...] przy ul. J. w K. za teren zamknięty.
Skarżący W. S., policjant zwolniony ze służby w dniu 31 lipca 1991 r., posiada prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w K. z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...] o przydziale służbowego mieszkania.
Skoro skarżący jest policjantem zwolnionym ze służby i zajmuje lokal mieszkalny położony w budynku posadowionym na terenie obiektu zamkniętego, to zachodzi podstawa do obligatoryjnego wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego na podstawie przepisu art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Podkreślić jednakże należy, że wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji jest możliwie jednak dopiero po przydzieleniu uprawnionemu, innego lokalu mieszkalnego w tej samej miejscowości lub pobliskiej, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia.
Organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. J. o na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji jest, zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), Komendant Szkoły Policji w K. Jak wynika bowiem z decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...], wygaszony został zarząd trwały Komendy Wojewódzkiej Policji w K. do tego budynku i z dniem 1 stycznia 2003 r. i prawo do trwałego zarządu na czas nieoznaczony do powyższego budynku otrzymała Szkoła Policji w K. Normę i zasady przydzielania byłym policjantom mieszkania określa się natomiast według dyspozycji art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), stosownie do którego funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby.
Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Przydział lokalu, zgodnie z treścią art. 97 ust. 5 ustawy, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast według § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), decyzje w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych, wydaje komendant właściwy ze względu na obecne miejsce zamieszkania emeryta. Pod warunkiem, że jest on dysponentem lokalu.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych do wywiedzenia z powołanego przepisu § 14 ust. 3, że właściwym miejscowo do wydania decyzji o przydziale lokalu skarżącemu jest Komendant Szkoły Policji w K. Wobec tego, że zarówno ustawa o Policji, jak i powołane wyżej rozporządzenie nie definiują pojęcia "miejsce zamieszkania", należy odwołać się do treści art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dodać należy, że chodzi tu o miejscowość oznaczalną w sensie administracyjnym.
Zatem, skoro miejscem zamieszkania skarżącego są K., a nie "teren zamknięty" Szkoły Policji w K., to organem właściwym do wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego dla skarżącego będzie Komendant Miejski Policji w K., a nie Komendant Szkoły Policji w K. Podkreślić również należy, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 ustawy o Policji, organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, tj. (ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego), są (poza wojewodą):
- - komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń, wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią,
- - komendant powiatowy/ miejski Policji,
- - komendant komisariatu Policji.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ustawa policyjna w art. 32 ust. 1 upoważnia komendantów szkół policyjnych jedynie do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania. Powołane zaś rozporządzenie w §14 ust 1 uprawnia Komendanta Szkoły Policji w K., będącego dysponentem lokalu, wyłącznie do wydawania decyzji w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych wobec podległych policjantów.
W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjęty jest pogląd, że właściwość organów administracji publicznej do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej mogą określać wyłącznie przepisy ustaw oraz aktów prawnych wydanych na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie, zgodnie zaś z przepisami art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy te są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, a organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.
Reasumując w rozpoznawanej sprawie Komendant Szkoły Policji w K. przydzielając skarżącemu lokal mieszkalny nr [...] przy ul. K. [...] w K. naruszył przepisy o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 kpa, a o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. J. w K. rozstrzygnął z naruszeniem art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, ponieważ nie zaistniały wszystkie warunki zawarte w tym przepisie. W szczególności opróżnienie lokalu dotychczas zajmowanego przez skarżącego na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji mogło nastąpić, dopiero po zaistnieniu przesłanek w tym przepisie określonych, a więc w sytuacji, gdy skarżący nabędzie prawo do następnego lokalu.
Podobnie rozwiązana jest sytuacja, gdy policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości przydzielono następny lokal. W takiej sytuacji uprawniony organ na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji już po przydzieleniu lokalu wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu dotychczas przydzielonego.
Komendant Główny Policji utrzymując w mocy, jako organ odwoławczy, decyzję I instancji wydaną z naruszeniem właściwości dopuścił się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.
Jednocześnie należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy, tj. stwierdzenia, że wydane decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa, ponieważ nie zachodziły przyczyny określone w art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a więc kontrolowane decyzje nie wywołały skutków prawnych o charakterze nieodwracalnym.
Generalnie rzecz ujmując, nieodwracalność skutków prawnych dotyczy trzech sytuacji:
- a) przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło,
- b) podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa (np. pozbawiono osobę uprawnień, których nie można przywrócić czy to z uwagi na utratę pewnych kwalifikacji przez tę osobę, czy też ze względu na zmianę stanu prawnego),
- c) nastąpiła zmiana stanu prawnego, np. wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa.
Przy ocenie kwestii "odwracalności" skutków prawnych decyzji nie powinny być brane pod uwagę późniejsze zdarzenia, które mogą stwarzać przeszkody w przywróceniu uprawnień lub nadaniu obowiązkom ich pierwotnego kształtu. Nie są to bowiem bezpośrednie skutki wykonania samej decyzji (wyr. NSA z dnia 28 września 2001 r., I SA 326/01, niepubl.) por. przykładowo Komentarz do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005, LEX).
Jeżeli skutki prawne decyzji mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, oznacza to, że nie mają one charakteru nieodwracalnego (art. 16 § 2 kpa) (wyrok SN z dnia 6 kwietnia 1995 r., III ARN 8/95, OSNAPiUS 1995, nr 18, poz. 223).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).