Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. K. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. podniosła, iż zaskarżona decyzja nie została jej nigdy doręczona.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, wskazując, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu, przewidzianego do jej wniesienia. Dowodem powyższego jest zestawienie daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji – 11 lipca 2007 r. (doręczenie zastępcze – zgodnie z przepisami o doręczeniach (art. 44 § 1-4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa) z datą złożenia skargi – 05 marca 2008 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o odrzucenie skargi zasługuje na uwzględnienie, ale z innych względów, aniżeli powołane w odpowiedzi organu na skargę.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Natomiast w myśl art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z treści skargi i odpowiedzi na skargę, kwestia doręczenia zaskarżonej decyzji jest między stronami kwestią sporną.
Stosownie do treści art. 44 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa).
W ocenie Sądu, powyższe przepisy należy odczytywać w sposób całościowy. Oznacza to, iż warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 kpa, jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja został awizowana dwukrotnie i zwrócona do organu po upływie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia, tj. 12 lipca 2007 r., niemniej jednak z zestawienia daty pierwszego awiza – 27 czerwca 2007 r. (pieczęć urzędu pocztowego na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję) z datą drugiego awiza – 03 lipca 2007 r. (pieczęć urzędu pocztowego na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję), wynika, iż powtórne zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia, było przedwczesne. Organ błędnie przyjął, że poczta dopełniła obowiązku wynikającego z art. 44 § 3 kpa i pozostawiła powtórne zawiadomienie po upływie 7 dni – 04 lipca 2007 r., w rzeczywistości dokonała tego już w szóstym dniu, tj. 03 lipca 2007 r. Zaznaczyć przy tym należy, iż stosownie do art. 57 § 1 kpa, do zakreślonego terminu 7 dni nie wlicza się dnia, w którym dokonano pierwszego zawiadomienia.
Powyższe dowodzi, iż zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona, a tym samym wprowadzona do obrotu prawnego, zaś skarga na taką decyzję jako przedwczesna, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.