Uzasadnienie
A. S. orzeczeniem Regionalnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] został uznany za trwale niezdolnego do służby (kat. D). Wobec wymienionego orzeczono trzecią grupę inwalidztwa. Komisja uznała również, że stwierdzone u A. S. schorzenie pozostaje w związku ze służbą.
Centralna Komisja Lekarska ABW orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2006 r., na podstawie przepisu § 25 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809), uchyliła orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] (ABW) z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] i przekazała do ponownego rozpatrzenia. W jego treści wskazano, że podstawą uchylenia jest brak związku przyznanej grupy inwalidzkiej ze służbą. Przy czym Komisja w uzasadnieniu orzeczenia stwierdziła, że nie wnosi uwag do wysokości przyznanej grupy.
Następnie Regionalna Komisja Lekarska ABW nr [...] w W. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] stwierdziła, że A. S. posiada schorzenie, które powoduje jego trwałą niezdolność do służby w ABW i nie ogranicza zdolności do pracy. Uznano, że schorzenie to uzasadnia orzeczenie trzeciej grupy inwalidzkiej. Stwierdzone inwalidztwo zaś nie pozostaje w związku ze służbą w ABW.
Po rozpoznaniu odwołania A. S., Centralna Komisja Lekarska ABW orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] na podstawie przepisu § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, utrzymała w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW nr [...] w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...].
W skardze do Sądu oraz w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2007 r. A. S., wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia I instancji, a także o wyeliminowanie orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2006 r.
Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji:
naruszenie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Agencji Wywiadu, emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 160, poz. 1552), naruszenie § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809), naruszenie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 marca 2003 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób powstałych związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego I Wywiadu (Dz. U. Nr 52, poz.455), naruszenie ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz.67 ze zm.), naruszenie art. 6, 7, 8 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że postępowanie objęte przedmiotem skargi nie podlega kognicji sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie organu, prezentowane stanowisko znalazło odzwierciedlenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 (OSNP 2000/5/167), a także postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47).
Organ wyjaśnił, że zastosowany przez CKL ABW tryb postępowania wynika z przepisów § 25 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, określającego uprawnienia nadzorcze tej komisji i ma zastosowanie do orzeczenia wydanego wobec A. S., gdy był on funkcjonariuszem ABW. Organ stwierdził, że do sytuacji skarżącego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r., które dotyczą badań kontrolnych emerytów.
Organ zwrócił uwagę, że w sprawie dotyczącej oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby oraz orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, zatem zarzut ich naruszenia nie jest uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga rozpatrywana z punktu widzenia legalności w zakresie orzeczenia o zdolności do służby nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 60 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) orzeczenie komisji lekarskiej właściwej Agencji o trwałej niezdolności do służby stanowi obligatoryjną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Wobec tego, że ocena zdolności do służby stanowi podstawę do orzekania przez organ w przedmiocie zwolnienia ze służby, to skarga na orzeczenie komisji lekarskiej ABW w części dotyczącej ustalenia stopnia zdolności do służby podlega kognicji sądu administracyjnego.
Zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW przez komisje lekarskie ABW oraz tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach określa rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 33, poz. 809 ze zm.).
Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem.
Do akt administracyjnych dołączono wystawioną w dniu [...] lutego 2006 r. przez Dyrektora Delegatury ABW w O. kartę skierowania A. S. do Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] w W. celem ustalenia związku schorzeń ze służbą i ewentualnej grupy inwalidzkiej oraz stanu zdrowia i zdolności funkcjonariusza do służby. W dacie skierowania skarżący był funkcjonariuszem.
Regionalna Komisja Lekarska ABW nr [...] w W., wydając w sprawie orzeczenie w dniu [...] stycznia 2007 r. nr [...], sporządziła stosownie do § 12 powołanego rozporządzenia protokół zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 7 do tego rozporządzenia. W oparciu o wskazany protokół dokonano oceny stanu zdrowia osoby skierowanej.
Skład obu Komisji odpowiadał zasadom określonym w § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) mającym zastosowanie w związku z art. 232 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.).
Centralna Komisja Lekarska ABW, po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej, rozstrzygnęła w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] zgodnie z § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r.
Okoliczności faktyczne badanej sprawy zaś w pełni uprawniały Centralną Komisję Lekarską ABW do utrzymania w mocy orzeczenia I instancji w zakresie oceny zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Agencji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę w części dotyczącej stwierdzenia stopnia niezdolności skarżącego do służby.
W zakresie swojej kognicji, Sąd nie dopatrzył się również podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wobec orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2006 r.
Jeśli zaś chodzi o skargę A. S. w zakresie ustalenia związku choroby ze służbą i inwalidztwa, to kwestie te poddane są kontroli sądów powszechnych jako zagadnienia wstępne w sprawach, których przedmiotem jest prawo do świadczeń nimi uwarunkowanych. Takie ustalenie kognicji wynika z potrzeby poddania w całości spraw z zakresu zabezpieczeń społecznych specjalnemu orzecznictwu do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądownictwu administracyjnemu (por. uchwałę SN z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 OSNP 2000/5/167). Wobec tego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów dotyczących inwalidztwa oraz związku schorzeń ze służbą nie podlegają ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Na marginesie należy wyjaśnić, że orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW uchylające, na podstawie przepisu § 25 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby (...), orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] (ABW) z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] zostało wydane w dniu 11 grudnia 2006 r., a nie 18 grudnia 2006 r. Jednocześnie należy zauważyć, że w tymże rozporządzeniu ostatnim przepisem jest § 27, zaś skarżący formułując zarzuty skargi wskazał na naruszenie przez organ § 28 tego rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.